Νίπτω τας χείρας

Νίπτω τας χείρας μου καλά, σε κάθε κίνηση μου,
απ’ τον ιό και δώθενες, είναι η μάθηση μου.

Είναι για απολύμανση, που κάνουμε εν πρώτοις,
κι η αρχοντιά θα έλεγα, που λέει καθαριότης.

Στο σώμα και στο στόμα μας, στα σκέλια, τσι μασχάλες,
καλά… κι όχι περάσματα, με εφτούνες τσι τρεχάλες.

Να ένα καλό που έκαμε, αυτή η πανδημία,
σ’ ότι ακουμπάς κάθε φορά, σου ‘ρχεται η επιθυμία.

Να πιάνεις το σαπούνι σου, κι αμέσως να το νίπτεις,
μα και το μωρομάντηλο, σε κάλαθο να ρίπτεις.

Άλλο καλό και φρόνιμο, να μαζευτούμε σπίτι,
που το ‘χουμε στα αζήτητα, και ξεχασμένο μπίτι.

Εκεί είμαστε σίγουροι, έχουμε προστασία,
είναι όπως λέμε… μάγκικο, καλή συσκευασία.

Αλήθεια πως την κάνουμε, που πάμε τουαλέτα;
και πως θα πιάσουμε τσου τσου, ν’ ανοίξουμε κλαπέτα.

Αφού θα ‘σαι φιμωμένος, με φορεμένα γάντια,
και την τσου τσου ανύπαρκτη, στην μαύρη την κατάντια.

Για να την ψάξεις να την βρεις, θα πρέπει να τα βγάλεις,
για να στραγγίξει η κάνουλα, και να τα ξαναβάλεις.

Χαιρέτα μου τον πλάτανο, τότε για προστασία,
με τον ιό το φίλο σου, θα κάνεις ιππασία.

Εδώ το παρατράβηξα, και το ‘πιασα απ’ τη μύτη,
δεν θα ‘σαι και στο φέρι μποτ… αφού μένουμε σπίτι.

Ξέρει απ’ αυτά ο Έλληνας, ξέρει κάνει μονώσεις,
ταράτσες και υπόγεια, έχει μυαλό και γνώσεις.

Είπε νίπτω τας χείρας μου, κι ο Πόντιος Πιλάτος,
κι αν το σκεφτούμε σήμερα, τα λόγια του είχαν πλάτος.

Έκανε απολύμανση, γιατί του μύριζε αίμα,
κι είπε τσου άλλους βρείτε τα… κι αυτός έβαλε κρέμα,

Νίπτω τας χείρας μου λοιπόν, σε ότι και να πιάνω,
και με γαντάκια είπαμε… θα παίζω και το πιάνο.

Αυτά ο ιός μας τα ‘μαθε, κι άλλα που θα ακολουθήσουν,
τον καλπασμό τον ξέφρενο, ίσως να συγκρατήσουν!!!

photo:onmed.gr



Τελευταία άρθρα