Ας μην τρέφουμε αυταπάτες…

Βιώνουμε δυστυχώς μια τεράστια κρίση πολυεπίπεδη, πρωτόγνωρη και απότομη. Μια κρίση που μας βρίσκει ανυποψίαστους, σχεδόν ανέτοιμους, σε προσωπικό, οικογενειακό και επαγγελματικό επίπεδο. Ευτυχώς το κράτος είχε πιο γρήγορα αντανακλαστικά από την κοινωνία. Αυτό είναι θετικό και λειτουργεί για την ώρα σχετικά αποτελεσματικά.
Όμως, η οικονομία δεν μπορεί να μείνει σε καραντίνα μεγάλο διάστημα χωρίς σοβαρές συνέπειες, τις οποίες κανείς δεν μπορεί από τώρα να προβλέψει. Μια γενική όμως παραδοχή λέει ότι, αν έχουμε αυτή την κατάσταση για δύο τρεις μήνες, η ζημιά δεν θα αφήσει κανέναν ανέγγιχτο και η βοήθεια του κράτους αναγκαστικά θα πρέπει όλο και να μεγαλώνει. Καλύτερα όμως ας ευχηθούμε να μην φτάσουμε εκεί. Όμως ο κόσμος εύκολα ξεχνάει και οι απαιτήσεις των ανθρώπων δεν έχουν όρια. Υπάρχουν κάποιες σταθερές και αξίες που καλό είναι να λέγονται για να φεύγει από το μυαλό κάποιων συνανθρώπων μας η άγνοια, η προσήλωση σε φαντάσματα και η βλακώδης αντιμετώπιση κάποιων πραγματικοτήτων. Ακούω για νεοφιλελεύθερες αποφάσεις στον τρόπο αντιμετώπισης της τωρινής κρίσης. Είναι νεοφιλελεύθερη η προστασία των θέσεων εργασίας, η ενίσχυση όσων χάνουν τη δουλειά τους, το πλέγμα προστασίας των αδυνάτων και η ενίσχυση του ΕΣΥ, το οποίο η προηγούμενη κρίση άφησε γυμνό και αβοήθητο σε πολλά, με κυβερνήσεις που δεν ήταν και φιλελεύθερες; Είναι νεοφιλελεύθερο το ότι όλες οι κυβερνήσεις στον κόσμο, ακόμη και στις ΗΠΑ, παίρνουν μέτρα στήριξης των οικονομιών τους με κρατικά χρήματα, με κρατικά ομόλογα, με τόνωση των οικονομιών μέσω κρατικών παρεμβάσεων; Περισσότερη και σωστότερη κρατική παρέμβαση σε όλα, από αυτή που λαμβάνετε τώρα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη, δεν υπάρχει. Ακούσανε για ενίσχυση επιχειρήσεων και νομίσαμε ότι ο Έλληνας που έκλεισε το μαγαζί του λόγω κορωνοϊού θα πλουτίσει αν πάρει το βοήθημα. Δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν ότι σε αυτούς στηρίζεται η οικονομία της χώρας και χωρίς αυτούς τα πάντα θα καταρρεύσουν. Αυτά κάποιοι δεν θέλουν να τα δουν, ούτε να τα ακούσουν. Ακόμη και μια χορηγία προς το κράτος ενός επιχειρηματία, εφοπλιστή, απλά πλουσίου, την βλέπουν με καχυποψία και απαξίωση. Βλέπεις το κέρδος για τη χώρα μας, χρόνια τώρα είναι υπό διωγμό. Πώς να ανεχθούν λοιπόν κάποιοι, ότι ένας άνθρωπος κέρδισε και θέλει να κάνει δώρα στις Ένοπλες Δυνάμεις, στο ΕΣΥ που τώρα έχει ανάγκες ή κάπου αλλού; Το μυαλό αυτών αμέσως τρέχει σε συνωμοσίες σε κομπίνες ή δεν ξέρω τι άλλο. Όχι ότι αυτά δεν έχουν γίνει και δεν γίνονται. Έρχομαι στο φλέγον θέμα, στον κορωνοϊό. Η αναζήτηση εμβολίου και φαρμάκων που θα αντιμετωπίζουν και αυτό τον ιό, όπως έχει γίνει και για πολλούς άλλους στο παρελθόν, απαιτεί έρευνα χιλιάδων ανθρώπων, χρήματα πολλά, ενδεχομένως και τύχη. Η εταιρεία που θα έχει την επιτυχία στα χέρια της θα θησαυρίσει. Ιδιωτική θα είναι το πιθανότερο, άλλωστε και τα κρατικά ή πανεπιστημιακά εργαστήρια παράλληλα εργάζονται και τις περισσότερες φορές δουλεύουν για ιδιωτικές εταιρείες και χρηματοδοτούνται από αυτές. Άγνωστες λέξεις αυτά στη χώρα μας… Επομένως και οι εταιρείες που θα βρουν τα φάρμακα ή τα εμβόλια, θα ανεβάσουν τις μετοχές του στα χρηματιστήρια, θα πουλήσουν σε μας τα φάρμακα με κέρδος, ενδεχομένως και υπέρογκο στην αρχή, θα κερδίσουν χρήματα πολλά. Έτσι είναι η οικονομία της αγοράς σήμερα από Ανατολή σε Δύση από Βορρά σε Νότο. Ας βγάλουν, λοιπόν, κάποιοι τις παρωπίδες. Αν δεν θέλουν να τις βγάλουν, που είναι δικαίωμα τους, όμως και δικαίωμα μας είναι να τους θεωρούμε πλέον γραφικούς το λιγότερο.

photo: ethnos.gr



Τελευταία άρθρα