Το λάθος… εξεπίτηδες

Εκλείστηκα στο σπίτι μου, μέσα γιατί φοβάμαι,
και κάθε λίγο μου ‘ρχεται, για.. λέω τι τραβάμε;

Δεν λέει να ησυχάσουμε, σε τούτη τη ζωή μας,
έχουμε πάντα ένα κακό, που ακολουθάει μαζί μας.

Είναι αυτό το γέννημα, που εμείς δημιουργούμε,
κι αν είναι για συμφέρον μας, καθόλου δεν αργούμε.

Το λάθος… εξεπίτηδες, είναι συχνό στη γη μας,
το συνηθίζουν το φορούν, πολύ οι οδηγοί μας.

Ένας ιός ο άτιμος, δεν ξέρω από πού ‘ρθε,
κολλάει, πολλαπλασιάζεται, και βρίσκεται ολούθε.

Φοβάται ο ένας τον άλλονε, σου λέει … μη τον έχει;
κι άμα πλησιάσεις χάνεται, ξαφνιάζεται και τρέχει.

Πειράματα καταστροφής… πολλά, και πως θα αντέξω,
κάτι τσουρλιά εξεπίτηδες, τσου ξέφυγε απ’ έξω.

Δεν το ‘χω ζήσει τούτο δω, ποτέ μου όσο υπάρχω,
είμαι κι εγώ περίπτωση, και που κακό χρον’ναχω.

Σαν άνθρωποι ξεχάσαμε, ποια είναι η αποστολή μας,
γιατί μέσα απ’ τα χέρια μας, πηγάζει η απειλή μας.

Κάτι που εμείς το φτιάχνουμε, και φταίμε… ότι περνάμε,
αφού θα το προβάρουμε, μετά το πολεμάμε.

Κλεισμένος μέσα το λοιπόν, ένεκα του ιού μου,
αυτό που κατασκεύασα, με βάση του μυαλού μου.

Τι να πιστέψω έδωπα, τον έφερε η φύση;
δεν έχει τέτοια πρόθεση, στον χάρο να μ’ αφήσει.

Μόνο απ’ ανθρώπου κούτσουρα, αυτό ξέρω συμβαίνει,
κι αυτός ο εξεπίτηδες, που τώρα σε πεθαίνει.

Ψάχνω την πανοπλία μου, για να τον πολεμήσω,
και τρώγω σπόρια αδιάκοπα, μήπως και ηρεμήσω.

Εκείνη που εφόρεσα, για τη Μακεδονία,
έχω και εφτούνο μέσα μου, δεν σβήνει η μανία.

Πολλά στον νου μου έρχονται, που ‘μαι περιορισμένος,
αν είχα και το εμβόλιο… θα ‘μουν ευτυχισμένος.

Μα δεν το λένε τώρα αυτό, θα αφήσουν λίγο ακόμα,
προέχει πρώτα ο αριθμός, που ‘ναι να μπει στο χώμα!!!

photo: colorslive



Τελευταία άρθρα