Να τα λέμε όπως είναι

Ζούμε καλά σ’ τούτο νησί, έχει και φωταψίες,
δρόμους, πολύ αυτοκίνητο, μα και πολλές κλεψίες.

Η πόλη μας σε καθεστώς, είναι παραδομένη,
και έξω από τα σπίτια μας, ο κλέφτης περιμένει.

Χιλιάδες τα προβλήματα… και ξέρουμε ποίοι φταίνε,
αφότου εγεννήθηκα, πως θα τα λύσουν λένε.

Κουβεντολόι τσου σταθμούς, με ζήλο και με φόρα,
και θεωρίες άπιαστες, για να γεμίσει η ώρα.

Κάποιοι μες τα λαγούμια τσους, και σχέδια καταστρώνουν,
μαθαίνουν κόλπα διάρρηξης, και τρόπους να τρυπώνουν.

Απ’ όλα υπάρχουνε εδώ, μέχρι και συμμορίες,
κι η δράση ανελέητη… λείπουν οι τιμωρίες.

Πολλά τα κλεφτοκρούσματα, στη μικροκοινωνία,
η Ζάκυνθος ολόκληρη, σε μία αγωνία.

Ένα κακό του σήμερα, είναι και η βιασύνη,
κι απ’ τη μεριά τση φύλαξης, χάθηκε η εμπιστοσύνη.

Είναι εποχές ακμάζουσες, ακμάζουν και οι σπείρες,
και αντί για να κερδίζουμε, γεμίζουμε από φύρες.

Υπάρχει φύρα στη ζωή, αλλά και στο μυαλό μας,
ποιόν νοιάζει αν λερώνεται τώρα το κούτελο μας;

Ποιόν νοιάζει απ’ τσου νεότερους, τι είναι καρναβάλι;
σου λέει τι πιο εύκολο, μια μάσκα για να βάλει.

Το καρναβάλι το παλιό, δεν γίνονταν στο δρόμο,
γινότανε τσι αίθουσες, που ‘χε αγκαλιά τον κόσμο.
Εκεί υπήρχε η μάσκαρα… αυτή και η ουσία.
και ο χορός ο ξέφρενος, μ’ ούλη τη σημασία.

Ξεφύγαμε και χάνουμε απ’ ούλες τσι μερίες,
κι οι κλέφτες να μας γδύσουνε, έχουν τσι ευκαιρίες.

Κάνανε γούστο τη ζωή, τα μαγαζιά ετότες,
όλο με το λιγότερο, γλεντάγανε οι δημότες.

Κι όσο για την παράδοση… σε λεπτομέρειες μπαίνω,
μπουζούκι γιοκ τσι αίθουσες, το θεωρούσαν ξένο.

Τώρα εξελιχθήκαμε, κι ούλα βογκούν στην πρέσα,
τα χάλια, η παράδοση, και οι κλεψίες μέσα.

Έτσι περνάνε οι καιροί, περνάνε και οι Δημάρχοι,
ένα κουβάρι είμαστε, και άκρη δεν υπάρχει!!!

photo: alfavita



Τελευταία άρθρα