Η κινεζούλα

Πριν κάποιους μήνες γνώρισα, μινιόν μια κινεζούλα,
σαν μπιμπελό στεκότανε, τση αυλής μου την πεζούλα.

Με αγάπη την πλησίασα, που ‘ναι κι ο ορισμός μας,
στο νου μας πέφτει αυτόματα, πρώτα ο τουρισμός μας.

Φωτογραφίες έβγαζε, τη θέα η μαϊμουδίτσα,
με το φακό τσης πρόλαβε, και μία σκουρκουρίτσα.

Την έστειλε στο σύστημα, ήταν χαράς κι ο πήδος,
γιατί εφτούνη σίγουρα, θα ‘ναι φαγώσιμο είδος.

Τσι ‘ρθε αμέσως μήνυμα, σαύρα… στην κορυφή τσους,
σαφώς συγκαταλέγεται, κι αυτή στη διατροφή τσους.

Και πως το εκατάλαβα; νοήματα έχω τόσα,
εγώ χειρίζομαι άπταιστα, τη διεθνή τη γλώσσα.

Για αυτό το ενδιαφέρον τσης, τση το ‘χα φτιάξει ήδη,
δεν ήτανε και σούρουπο… να δει και σαμιαμίδι.

Η κινεζούλα, η χι χι χι, που ήταν μια τρέλα,
το τούλι που είχε απάνω τσης, κι η πλαστική δαντέλα.

Μ’ αγκάλιασε με φίλησε, μου ‘καμε και υποκλίσεις,
φεύγοντας με νοήματα, ανταλλάξαμε προσκλήσεις.

Μα το φιλί που μου ‘δωσε, μ’ αρρώστησε με σκέψεις,
μου ‘μεινε ιδέα έμμονη, και πως να την γιατρέψεις.

Και η αιτία… ο ιός, αυτός ο νέος τώρα,
που ξέρω αν δεν με κόλλησε… και εγώ ούλη τη χώρα;

Νιώθω κάτι σφιξίματα, δεν το ‘πα σε κανείνε,
το λέω από μέσα μου… η ιδέα μου θα είναι.

Και τρεμουλιό στα πόδια μου… μετά από σεξ, ποτέ μου,
που πάντα το ‘χα και έλεγα, αγέραστε Αητέ μου.

Τώρα με τα κουνήματα, με πιάνει πάντα βήχας,
έλεγα τα καμώματα, θα είναι κάποιας τρίχας.

Μα μ’ έχει πιάσει ο φόβος μου, όλο ότι κάτι έχω,
μ’ έχει ταράξει ο ιός, και εφτούνο δεν το αντέχω.

Γιατί έχω πάρει το φιλί, από την κινεζούλα,
εκεί όπου καθόμαστε, στην άκρη στην πεζούλα.

Όμως το άλλο που έπαθα, κανείς δεν θα πιστέψει,
αυτό το λιντερίτσινο, μου διέγειρε τη σκέψη!!!

photo: es.aliexpress.com



Τελευταία άρθρα