Η Αριστερή Ιδέα

Του Μάκη Δραγώνα

Ο Πρόεδρος του τιμητικού Προεδρείου Γιάννης Κακουλίδης, στο 1ο Συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, απευθυνόμενος προς τον Λεωνίδα Κύρκο, είπε ότι «μας λείπει η φυσαρμόνικά σου». Εγώ θα γυρίσω 61 χρόνια πίσω, όταν αυτός ο πνευματικός ογκόλιθος το 1958 είχε έλθει στη Ζάκυνθο ως εκπρόσωπος της ΕΔΑ να μιλήσει στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ στην παραλία.
Ο Λεωνίδας Κύρκος ο άνθρωπος που ζυμώθηκε στις στενωπούς και στους κακοτράχαλους δρόμους της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης.
Ο Λεωνίδας Κύρκος ανδρώθηκε στον εμφύλιο, στα πέτρινα χρόνια της δικτατορίας, έφαγε το σκληρό πικρό ψωμί των διώξεων του κυνηγητού, των φυλακίσεων, των βασανισμών, της εξορίας, της φτηνής ζωής. Ο Λεωνίδας Κύρκος σήκωσε το βάρος του κατασταλαγμένου, ώριμου λογισμού που εκπορεύτηκε βιωματικά από τη ζωή των αγώνων για πιο φωτεινές μέρες.
Ο μέντορας της Δημοκρατικής Αριστεράς, Λεωνίδας Κύρκος, γίνεται υπέρμαχος της συνεργασίας των δύο χώρων ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, εξέφραζε την ελπίδα να δοθεί η δυνατότητα και στα δύο κόμματα να επεξεργαστούν μια ατζέντα διαλόγου και να μπουν στη συζήτηση μπροστά στην κοινωνία. Το ίδιο παλιά ήταν η συζήτηση για την (μεταπολιτευτική) Κεντροαριστερά. Άρχισε να εμφανίζεται ήδη από το 1990, μετά την επικράτηση της ΝΔ και να τροφοδοτείται από στελέχη, τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ανανεωτικής Αριστεράς που συνυπήρχε τότε στο ΣΥΝ με το ΚΚΕ.
Η «Κεντροαριστερά» είχε τότε μια συγκεκριμένη έννοια• έθετε το ζήτημα μιας στρατηγικής πολιτικής συμμαχίας του ΠΑΣΟΚ με το ΣΥΝ. Και μόνο το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή εμφανιζόταν λίγο μετά το «βρώμικο 89» κα αφού είχε χαθεί η μοναδική ευκαιρία στη μεταπολεμική Ελλάδα να καθιερωθεί η απλή αναλογική (πρόταση Ανδρέα Παπανδρέου) προς Φλωράκη που μπορεί να είχε αποφευχθεί και το σημερινό μας χάλι δείχνει ότι πέρα από τακτικισμούς και σκοπιμότητες άγγιζε κάποιες βαθύτερες ανησυχίες του καθενός ξεχωριστά. Πράγματι και τα δύο περνούσαν μια κρίσιμη φάση αναγκαστικού επαναπροσδιορισμού της φυσιογνωμίας τους. Τα στελέχη λοιπόν του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ που είχαν προτείνει την Κεντροαριστερά ως πορεία στρατηγικής πολιτικής σύγκλισης των δύο χώρων, ξεκινούσαν με την ελπίδα ότι με αυτόν τον τρόπο θα διευκολυνόταν η παράλληλη αναμόρφωση των δύο κομμάτων και την πεποίθηση ότι το ένα είχε κάτι να προσφέρει στο άλλο. Ο κύκλος αυτός έκλεισε με τη γρήγορη πτώση της Κυβέρνησης της ΝΔ (ελέω Σαμαρά), την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και τη συρρίκνωση του ΣΥΝ. Το 1996, στο συνέδριο του ΣΥΝ προτείνεται από το ΠΑΣΟΚ μια στρατηγική συμμαχία με αναφορά στο πλαίσιο του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Ουσιαστικά θα άνοιγε η προοπτική ενός αριστερού μετώπου, αλλά η πλειοψηφία του ΣΥΝ θεώρησε την πρόταση «διεμβολισμό», την απέρριψε αβασάνιστα διαπράττοντας ένα δεύτερο στρατηγικό λάθος, εξίσου σημαντικό με την απόρριψη της απλής αναλογικής (το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού). Η κυβέρνηση έχει «καθίσει», το ΠΑΣΟΚ ως καθεστωτική δύναμη εμφανίζει φαινόμενα αρτηριοσκλήρωσης ενώ η ιστορική Αριστερά γερνάει και περιθωριοποιείται ηθελημένα ή αθέλητα.
Σήμερα βιώνουμε μια κομβική ιστορική συγκυρία. Υπό το βάρος της ευθύνης που μας απέδωσε ο δημοκρατικός κόσμος με το 32% της 7ης Ιουλίου και με το πολιτικό θάρρος που αρμόζει στις περιστάσεις, βρισκόμαστε στην αφετηρία της πλήρους αντιστοίχησης του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία με την κοινωνική του βάση. Κάνουμε το πρώτο βήμα ενώνοντας δυνάμεις στελεχών που έχουν αποδείξει με την κοινωνική, επιστημονική, συνδικαλιστική και πολιτική τους διαδρομή ότι μπορούν να δημιουργούν και να στερεώνουν στην διακυβέρνηση της χώρας τη Μεγάλη Προοδευτική Παράταξη που έχει ανάγκη ο τόπος. Τη μεγάλη παράταξη του Σοσιαλισμού και της Αριστεράς, που είναι η μόνη ικανή να απαντήσει στα μεγάλα λαϊκά αιτήματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η αντιστροφή αυτής της αρνητικής κατάστασης, δηλαδή η αναγέννηση μιας εκσυγχρονιστικής μεταρρυθμιστικής δυναμικής ενδιαφέρει και μπορεί να κινητοποιήσει πολίτες που βρίσκονται εντός και εκτός των κομματικών μηχανισμών, στελέχη που έχουν διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, νεότερες ηλικίες με σημαντικές ειδικεύσεις, αλλά χωρίς κομματική στράτευση, δραστήρια μέλη τοπικών κοινωνιών. Ο όρος «Κεντροαριστερός» χρησιμοποιείται εξ αδρανείας για να συνοψίσει την διαπίστωση ότι το πολιτικό παιχνίδι πρέπει να ανοίξει, ότι η άλλη πορεία δεν μπορεί να έρθει με τις τρέχουσες κομματικές διαδικασίες και περιχαρακώσεις, ότι πρέπει να ενεργοποιηθούν στοιχειωδώς τουλάχιστον οι πολιτικές διαδικασίες μέσα στην κοινωνία, η οποία μοιάζει να παρακολουθεί απαθής τις κομματικές νομενκλατούρες που διαιωνίζονται με όλο και πιο κυνικούς τρόπους, ότι χρειάζεται να ανοίξουν οι αρτηρίες που θα τροφοδοτήσουν με νέο αίμα το πολιτικό προσωπικό που σήμερα έχει καταρρεύσει. Πρέπει να περάσουμε στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που δείχνουν στην προοπτική τους έστω και αχνά τον τύπο κοινωνίας που θέλουμε, που επικαλούνται άλλες έννοιες πέραν της ανάγκης όπως κοινωνική δικαιοσύνη, η συμμετοχή και άλλη πορεία που να κινητοποιεί κοινωνικές ομάδες όχι ως προεκτάσεις της γραφειοκρατίας αλλά ως αυτόνομες οντότητες. Αν αυτά είναι απραγματοποίητα, αν η εκσυγχρονιστική δυναμική έχει παραχθεί, τότε το άμεσο μέλλον μας επιφυλάσσει πιθανότατα έναν ανταγωνισμό μεταξύ δύο ή τριών κομμάτων που θα κινούνται στο Κεντροδεξιό χώρο, ενώ στο περιθώριο θα υπάρχει η φθίνουσα και γηράσκουσα ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΙΔΕΑ.

photo: lykavitos.gr



Τελευταία άρθρα