Η αυλή του μαστρο – Θόδωρου

Ζακυνθινή κι αρχόντισσα, είναι ετούτη αυλούλα,
όσο το Κάστρο παλαιά, που τα ‘χει ζήσει ούλα.

Κληματαριά αιωνόβια, λουλούδια τση εποχής τσης,
και πάντα τσης καλόκαρδη… σε κάθε υποδοχή τσης.

Ποτέ δεν έλειπε η χαρά, τα ωραία καλαμπούρια,
το αφεντικό τσης που ‘λεγε, δεν θέλω εδώ λιγούρια.

Με κέφι ο μαστρο – Θόδωρος, και φόρμα φορεμένη,
την είχε πάντα και έλαμπε, πάντα καλοντυμένη.

Την κλάδευε, την έβαφε, μαστόρευε φθορές τσης,
και επιμελώς επέρναγε, απ’ ούλες τσι μεριές τσης.

Χειμώνα… έμενε ορφανή, κι η περγουλιά, κοτσάνι,
εκεί ο αφέντης έλειπε, κι είχε ο καιρός να κάνει.

Είχε ομορφιές στη μοναξιά, κάθε λογής πουλάκι,
και συζητήσεις έκανε, με το περιβολάκι.

Την Άνοιξη βλαστάριαζε, κι είχε μπουμπούκια χίλια,
το Καλοκαίρι η σκέπη τσης, μας χόρταινε σταφύλια.

Είχε ιστορίες να μας πει, πολλές αυτή η αυλούλα,
που ακούγαμε με ευλάβεια, από τη θεία Κούλα.

Κάθε ακρούλα και μεριά, έχει να πει και κάτι,
η αυλή του μαστρο – Θόδωρου, με αγάπη ήταν γεμάτη.

Έχει ένα κομμάτι τσης, και κάτι από μένα,
δεν τα ‘χει σβήσει ολότελα, ούτε λησμονημένα.

Παντού είναι τα αχνάρια μας, κι η αθωότητα μας,
και τα σημάδια που έμειναν, απ’ τα τρεχαλητά μας.

Η παιδική μας εποχή, βαθιά τση είναι γραμμένη,
που ‘χε και μια υπόσχεση, που ακόμα περιμένει.

Μας έφυγε, μας άφησε, το γέλιο τσης για πάντα,
αυτό που έδινε ζωή, σ’ αυλούλα και βεράντα.

Έφυγε ο μαστρο – Θόδωρος, κι αυτός με μία γαλήνη,
αφού για την αυλούλα του, εκεί κάποιος θα μείνει.

Θα έρχεται σαν άνεμος, ή σαν ένα πουλάκι,
στην περγουλιά θα κάθετε, και στο περιβολάκι.

Η αυλή μας έχει αγκαλιά, σαν τη καλή τη μάνα,
κοντά μας κι οι ψυχούλες τσους, ο Θόδωρας, κι η Άννα!!!



Τελευταία άρθρα