Περπάτησα το 20

Άλλαξε ο χρόνος, άλλαξε, κι είπα να περπατήσω,
το 2020 την πόλη να πατήσω.

Ελπίζοντας πως δεν θα δω, κάτι να με συγχύσει,
κάτι στραβό απ’ την αίγλη τσης, γιατί θα μου στοιχίσει.

Κάποτε την περπάταγα… συχνά, κι έκανα σκέψεις,
στο μέλλον… και σαν γέροντας… πόσο θα τη λατρέψεις.

Έτσι βαθιά σκεφτόμουνα, όμως έκανα λάθος,
δίχως φροντίδα απ’ όλους μας, πως θα κρατήσει το άνθος;

Όταν η κάθε κίνηση, δεν ήταν για καλό τσης,
που ‘ταν μαχαίρι κι έφτανε μέχρι το κόκκαλο τσης.

Όλοι την μαχαιρώναμε, παντού με κάθε τρόπο,
με δίχως το φιλότιμο, δεν είχε διόλου κόπο.

Βοήθαγε με τα χαράς, και η κάθε υπηρεσία,
σωστό ή λάθος… πέρναγε, δεν είχε σημασία.

Είχε η τακτοποίηση… στην πλάτη κι ένα χάδι,
η πόρτα άνοιε κι έκλεινε, δεν τση ‘λειπε το λάδι.

Ωραία χρόνια, πλούσια, και ξέφρενη η πορεία,
ποιός μίληε για παράπονα, και ποιός για φασαρία;

Έτσι εξελιχθήκαμε… στον Καστρινό απαντάω,
με όσα βλέπω απίστευτα, εκεί που περπατάω.

Η πόλη απαράδεκτη, όσα κι αν θε να κρύψει,
κι όποιος δεν βλέπει καθαρά, τα μάτια του ας τρίψει.

Σε τέντες και σε νάιλον, να πίνεις το τσαγάκι,
στον Άι Λουκά να κάθεσαι, στο αβίαστο παγκάκι.

Τα διάλυσε ο Κομφούκιος… η γνώμη η δικιά μου,
τσου ανθρώπους η αγιοσύνη του, τσου θέλει να ‘ναι χάμου.

Περπάτησα για Άγιο Λουκά, και πήγα ηθελημένα,
καθότι είχα πρόγραμμα, για τα κατεψυγμένα.

Στο γυρισμό μου, έδωσα και τη ματιά μου πίσω,
θα ‘θελα να ‘χα σάρωμα, πολλά για να σκουπίσω.

Αλλά αρκέστηκα σ’ αυτά, κι είπα προχώρα βιάσου,
υπάρχει κι ένας Ουσακώφ, για να του πεις το γεια σου.

Περπάτησα το ‘20, με σκέψεις ανωτέρας,
κι αν δεν χωνέψω αυτά που ζω, πρέπει να είμαι τέρας!!!

Καστρινός



Τελευταία άρθρα