Η δεκαετία της κρίσης

Η έλευση του 2020 μας φέρνει μπροστά σε μια νέα δεκαετία. Αυτή που πέρασε θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε δεκαετία της οικονομικής κρίσης σε καιρό ειρήνης. Είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός πολέμου, μιας καταστροφής, χωρίς όπλα, αλλά με εξίσου πολλά θύματα. Είχαμε νεκρούς που δεν άντεξαν την βίαιη αλλαγή του επιπέδου ζωής, είχαμε άστεγους, είχαμε φτώχια στους δρόμους και τις γειτονιές, είχαμε ψυχολογικά ράκη, ανθρώπους που δεν άντεξαν την ψυχολογική πίεση και πόσα άλλα δράματα που μπορεί να τα έκλεισε μια πόρτα ή η αξιοπρέπεια και όμως εκτυλίχθηκαν δίπλα μας κοντά μας αλλά δεν τα πήραμε χαμπάρι ή δεν κατεγράφησαν ποτέ. Να πούμε τώρα που η δεκαετία αυτή πέρασε ότι όλα αυτά έμειναν πίσω μας ως κακή ανάμνηση; Θα είναι μια ουτοπία και κακός προάγγελος για το μέλλον μας. Όποιος δεν διδάσκεται ξαναπέφτει στον ίδιο «λάκκο». Το βέβαιο είναι ότι πολλά από αυτά που χάσαμε ή απαρνηθήκαμε, συνετέλεσαν στο να πέσουμε επίπεδο ζωής, χάσαμε πάνω από το 30% του ΑΕΠ μας και να είμαστε σήμερα σε μια κατάσταση ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί. Να μην θέλουμε δηλαδή δανεικά, αλλά και το χρέος μας να παραμένει τεράστιο και η οικονομία μας, δηλαδή το επίπεδο ζωής μας, να μην παίρνει μπροστά με ρυθμούς που θα δικαιολογούσαν μια νέα φυγή προς τα εμπρός. Δεν είναι και οι διεθνείς συγκυρίες από τις καλύτερες, αλλά και εμείς δεν φροντίσαμε να αλλάξουμε πολλές από τις παθογένειες του κρατικού μας συστήματος ούτε και τις προσωπικές μας εγωιστικές πρακτικές. Ο τρόπος που η πολιτεία αλλά και οι πολίτες στέκονται απέναντι στην εφαρμογή ενός νόμου που υπάρχει από δεκαετίες, αλλά δεν εφαρμοζόταν και που ισχύει σε όλες τις χώρες Ανατολής Βορρά Νότου και Δύσης, αποτελεί παράδειγμα του πώς σκεφτόμαστε και λειτουργούμε. Πιστεύω να καταλάβατε όλοι ότι αναφέρομαι στην εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου. Το κράτος με ένα υπέρμετρα αυστηρό και κατά τη γνώμη μου αψυχολόγητο πλαίσιο, πάει να εφαρμόσει έναν λογικό νόμο με περίεργα παράθυρα και παραμέτρους. Τόσα μέτρα ανοιχτά, σε τρεις μεριές και λίγο από την οροφή. Κάπως έτσι τα λέει ο νόμος. Τώρα έρχονται οι ίδιοι οι καπνιστές, αλλά και οι καταστηματάρχες που βλέπουν τα έσοδα να πέφτουν, να αντιδρούν και να σκαρφίζονται τρόπους παράκαμψης της εφαρμογής. Ειλικρινά δεν ξέρω αν το θέμα είναι εισπρακτικό από την πλευρά του κράτους και εγωιστική η αντίδραση από την πλευρά των καπνιστών; Έτσι πάντως εμφανίζεται για την ώρα. Για μένα είναι θέμα παιδείας κουλτούρας και καλών τρόπων συμπεριφοράς από και προς κάθε πλευρά. Οι απολαύσεις είναι μέρος της ζωής μας, αλλά και ο σεβασμός των ανθρώπων σε χώρους που συνευρίσκονται πολλοί αυτονόητος. Αυτά τα λύνει καλύτερα η κατανόηση και η καλή αγωγή παρά η αστυνομία. Έλα όμως που στη χώρα μας σε αυτά κυρίως πάσχουμε; Ίσως και η κρίση να μην ήταν μόνον οικονομικής φύσεως αλλά και κοινωνικής και συμπεριφορών. Αυτά, λοιπόν, πρέπει να δούμε, να αναλύσουμε και να βελτιώσουμε, με πρώτο «εργαλείο» την παιδεία μας. Κυρίως των παιδιών μας αλλά και τη δική μας. Να μην περιμένουμε κάμποσες γενιές για να βελτιωθούμε. Με λίγη προσπάθεια και αυτογνωσία όλα θα γίνουν καλύτερα. Μακάρι η νέα δεκαετία να μας δικαιώσει.

photo: star.gr



Τελευταία άρθρα