Η απορία

Μια απορία έχω μικρή, με σημασία μεγάλη,
ρωτάω σαν παράλαμμα, κάποιος να μου τη βγάλει.

Ρωτάω να μάθω πράματα, σ’ ένα κατεστημένο,
που σέστο καλυτέρευσης, δεν βλέπω εδώ που μένω.

Έκοψαν το φουμάρισμα, κραμπί σ’ όλους τσου χώρους,
σε κάτι που είναι ευθύνη τσους, και που πληρώνουν φόρους.

Και έρχονται τα πρόστιμα, από παντού σαν βέλη,
που πάνε οι γόπες σκέφτομαι; κι αυτό είναι τρουβέλι.

Που πάνε τα αποτσίγαρα, με εφτούνονε το νόμο,
που έβγαλε ξοπίσω του, τον κάθε αστυνόμο;

Ο δρόμος ίσως έγινε, τώρα σταχτοδοχείο,
από κτίρια, αυτοκίνητα, και από Δημαρχείο.

Σκούπες μηχανοκίνητες, θέλει συχνά… συνέχεια,
σκουπίδια και αποτσίγαρα… φτάνει άλλη ανέχεια.

Έβγαζε ο Δήμος κάποτε, και τέτοια εργαλεία,
όμως και εφτούνα χάθηκαν… παλιά τα μεγαλεία.

Θα βάλουνε όπως άκουσα, να υπάρχουν καλαθάκια,
και κάθε τόσο στρογγυλά, πιθάρια για τασάκια.

Θα πείτε, λεπτομέρειες, αξίζει να ασχολείστε;
αφήστε τα όπως έχουνε, και τα βιβλία κλείστε.

Μα αυτές οι λεπτομέρειες, εκεί που καταλήγουν,
γίνονται λένε θάλασσα, και κύματα που πνίγουν.

Σε πνίγει, γιγαντώνεται, η αναισθησία του ανθρώπου,
παθόντες… τσι εφεύρεσης, και του δικού του τρόπου.

Τασάκι είναι κι η θάλασσα, η… δίχως πανοπλία,
δέχεται και αποτσίγαρα, εκσφενδόνιση από πλοία.

Παρατηρώ κάθε λεπτό, παρανομίες σωρεία,
που η κάθε μία μου γίνεται, και μία απορία.

Δεν έχει πράξεις όμορφες, και θετικά να πάρεις,
κουράστηκε ο Σολωμός, να γίνεται μπροστάρης.

Απ’ έξω λέει εμφάνιση, και λάμψει ποιητάδων,
και από μέσα ιδανική, κατάντια φουκαράδων.

Στολίστηκε η πόλη μας, η τότε αρχοντοπούλα,
παρόλες τσι προσπάθειες… μου φαίνεται φτωχούλα.

photo: piazzasports



Τελευταία άρθρα