2007 – 2019

200… το 7, τσι 19 Δεκέμβρη,
ναίσκε δεν λέω ψέματα, και βράδυ να μη με ‘βρει.

Το πρώτο ποίημα που έγραψα, για την εφημερίδα,
με αφορμή του τόπου μου, τη μαύρη την κηλίδα.

Που απ’ ότι αποδείχτηκε, με τίποτα δεν σβήνει,
γιατί είναι ανεξίτηλη, και πρόβλημα θα μείνει.

Γιορτάδες ήταν το 7, με τόνους τα σκουπίδια,
γιορτάδες και το 19, και μία από τα ίδια.

Πως εξηγείτε όλο αυτό, θα πρέπει να ρωτήσω;
εγώ που έχω άγνοια, δεν ξέρω να απαντήσω.

Αυτό που ξέρω… και καλά, είναι ότι είμαι θύμα,
και σαν πολίτης του νησιού, για να μου βγάλουν ποίημα.

Το να μη βλέπεις προκοπή, αυτό είναι κατάρα,
κι όλα ξεχνιούνται αυτόματα, σαν παίξει μια κιθάρα.

Προβλήματα ανάκατα, μαζί με εκδηλώσεις,
και σαν λαός στο σύνολο… είσαι ότι δηλώσεις.

Η εικόνα του Ζακυνθινού, μου ‘πε, το τρίτο μάτι,
τι δείχνεται, τι είσαστε, θα ακούσεις σε κομμάτι.

Το ένα χέρι το ‘χετε, ψηλά που σας δοξάζει,
και τ’ άλλο μες τα βούλουκα, δίχως να σας πειράζει.

Πως δένει ο πολιτισμός, με εφτούνα τα στολίδια;
εκδήλωση… για Φώσκολο, και φάτσα τα σκουπίδια.

Πως να κρατήσουν άρωμα, τα όμορφα τα λόγια;
γίνονται μαύρα κι άραχνα, σαν βγαίνεις με τα πόδια.

Σε όλα αυτά που στοίχισα, σαφώς δεν υπερβάλω,
και ούτε περισσεύουνε, στην τσέπη μου να βάλω.

Είναι η ματιά του σήμερα, είναι η ωμή αλήθεια,
και τ’ άμοιρα τα λόγια μου, δεν έχουν κακοήθεια.

Στολίζεται η Ζάκυνθος, γιορτές έρχονται πάλι,
από το 7 στο 19 … στο ίδιο το κουτάλι.

Και τότε βρώμα τρώγαμε, σκουπιδαριό και τώρα,
χρόνια μαζί, μια αγκαλιά, σε ήλιο και σε μπόρα.

Πολιτισμός, το ένα ψηλά, στο ωραίο, στο μεγάλο,
κι εκεί μες την αφόδευση, Ζακυνθινέ το άλλο.

Να βγω ένας ψεύτης θα ‘θελα, και δεν δικαιολογούμαι,
θέλω μια άλλη Ζάκυνθο… εμμένει… να το δούμε!!!



Τελευταία άρθρα