Δεν θέλω να σκέφτομαι

Χιλιάδες τα προβλήματα, σε τούτο το νησί μας,
σε λίγο θα ‘ναι αδύνατη, κι η μετακίνηση μας.

Μέσα στη χώρα εννοώ, που ‘χει ομορφιές και εμπόδια,
που βρήκαμε αυτοκίνητο, και χάσαμε τα πόδια.

Που δεν μπορεί ούτε πεζός, ίσια να περπατήσει,
που στο ζικ ζακ ειν’ άγνωστο, τι θα αντιμετωπίσει.

Τι να σκεφτώ, και τι να πω, δεν βλέπω να πειράζει,
αποτυπώνει μια εποχή, και τύπο που μας μοιάζει.

Να σ’ απωθεί κατάφεραν, ετούτη δω η πόλη,
γεμάτη από απαράδεκτα, είναι παντού και όλη.

Μέρα είναι βρεχούμενη, η κάθε τσης μερία,
και για το δόλιο κάτοικο, μία ταλαιπωρία.

Δεν είναι μόνο κεντρικά, απλώνεται και όξω.
προβλήματα που μ’ έφαγαν, και δεν μπορώ να διώξω.

Και όλα αυτά, σ’ τούτη ζωή… δεν είναι των προγόνων,
είναι απ’ τη λέξη ανάπτυξη, κι η αλληγορία χρόνων.

Είναι η κακοδιαχείριση, που ανθίζει στο νησί μας,
είναι η ανικανότητα, και η συμπόρευση μας.

Δεν πράττει με συνείδηση, κανείς, αυτά που πρέπει,
κι αν δείξουν κάποια πρόθεση, κάποιος την ανατρέπει.

Αυτά εισπράττω και γρικώ, κι απάνου, και από κάτου,
θεσήτης Κράτους και αιρετός, δεν κάνει τη δουλειά του.

Τα λέω για τσου γραμματείς, και για τσου φαρισαίους,
για Δήμαρχους κατά καιρούς, αλλά… και δασαρχαίους.

Χρόνια θυμάμαι συμφορές, προβλήματα δεμάτι,
και δεν υπήρξε ικανός, κανείς να κάνει κάτι.

Μ’ αρέσει που σκεφτόμουνα, παιδί… ένα παλικάρι,
το 2020, θα πήγαινα φεγγάρι.

Εγέρασα για να το δω, κι ακόμα περιμένω,
μα αντιθέτως.. περπατώ, σε δρόμο χειλισμένο.

Σε ανίατα προβλήματα, πατάω απελπισμένα,
και εκεί όπου μαθήτευσα… σχολειά παρατημένα.

Μια ζωή επέρασε, και εμείς εκεί, στα ίδια,
ακόμα τσι συνάξεις τσους, να λένε για σκουπίδια!!!