Το εργοστάσιο, κι η ελιά

Η Ζάκυνθος μαζεύεται, ολούθε απ’ άκρη σ’ άκρη,
είναι η εποχή που δέρνεται, δίχως να βγάλει δάκρυ.

Βγάζει όμως, ρέει πράσινο, απ’ τσου διαχωριστήρες,
που από την πολτοποίηση, ανάβουν οι σπαστήρες.

Είναι εποχή συγκομιδής, τση ελιάς απ’ το λιοστάσι,
και είναι αιτία ο καρπός, κανείς για να γιορτάσει.

Να βλέπει στο εργοστάσιο, γεμάτο μαλακτήρα,
κι η σκέψη… με χαμόγελο, η χρονιά δεν είναι στείρα.

Είναι ο χρυσός που έχουμε, σε τούτονε τον τόπο,
το λάδι στο βαρέλι μας, αλλά… που έχει κόπο.

Τσι μάζεψα και εγώ εχθές, τσι ελούλες μου για φέτος,
και ευτυχώς απ’ την πλαγιά, κρατήθηκα καθέτως.

Κουράστηκα, και ίδρωσα, η ελιά δεν έχει αστεία,
είναι βαθιάς παράδοσης… ιεροτελεστία.

Δεν έχω τα συστήματα, αυτά που η μόδα θέλει,
εγώ δουλεύω όπως παλιά, λούρο, κατσουρουδέλι.

Μεγάλη η ικανοποίηση, και ώσπου να ‘ρθει βράδυ,
φούντωνε κι η αγωνία μου, μέχρι να βγάλω λάδι.

Φόρτωσα τα τσουβάλια μου, που η δύναμη με βγάνει,
άντεξε κι η καρότσα μου, και αμέσως στον κυρ Γιάννη.

Εκεί τα περιλάβανε, ο Νίκος και ο Μανώλης,
ένας πελάτης τσους μικρός, απ’ τη μεριά τση πόλης.

Παρακολούθησα ορθός, τη διαδρομή τση ελιάς μου,
που ‘ναι τα μηχανήματα, και μέρος τση δουλειάς μου.

Ταινία, το πλυντήριο, σπαστήρας, μαλακτήρας,
ντεκάτερ… όλων η καρδιά, διπλός διαχωριστήρας.

Και ο κυρ Γιάννης, έδεκει, ψυχή του εργοστασίου,
και κάτι που με έκπληξη, είδα εντός πλαισίου.

Η δεύτερη αγάπη του, είναι η μελισσουργία,
δεν κάθεται ως φαίνεται, καθημερνή… ούτε αργία.

Έκαμε και τελείωσα, και θα το πω ευθέως,
ήρθανε… και μου τα ‘φερε, ούλα ως θέλει ο Θέος.

Συνέβαλε η ποιότητα, και των μηχανημάτων,
που έγιναν το ξύπνημα, τόσων συναισθημάτων!!!

Καστρινός

Φωτογραφία: foninews.gr