Η εξάρτηση

Έχει η ζωή στο δρόμο τσης, πολλά που απολαμβάνεις,
με μέτρο όμως άνθρωπε, αλλά μυαλό… δεν βάνεις.

Γίνεσαι θύμα εύθραυστο, τση απόλαυσης καημένε,
θα ακούσεις και στην πλάτη σου, ωω…κακομοιριασμένε.

Δεν θέλει να ‘χεις εθισμό, σε κάτι, και μανία,
θέλει στα πάντα εγκράτεια, κι όλα σε συμφωνία.

Κανείς δεν βλέπει μέσα μας, να παίξει… στο κρυφτό μας,
εμείς μονάχα κάνουμε, κακό στον εαυτό μας.

Για αυτό πάντα χρειάζεται, το μέτρο και η ευθύνη,
γιατί η κάθε υπερβολή, δεν έχει εμπιστοσύνη.

Σε ρίχνει σε αδιέξοδο, και επιστροφή δεν έχει,
εκεί που ‘χει φορτώματα, και η ζωή μας τρέχει.

Δεν θέλει την εξάρτηση, και την κακή στροφή μας,
γιατί μια τέτοια ώθηση, θα ‘ναι καταστροφή μας.

Που όμως είναι σε έξαρση, οι εθισμογεννήσεις,
όλο και περισσότερες, είναι κι οι εμφανίσεις.

Σε κάθε τι… η κατάχρηση, μας επιφέρει βλάβη,
μυαλό θα έχει πάνω του… όποιος το καταλάβει.

Εξαρτημένος του καπνού… να ακούσουμε τι λέει,
του λείπει η νικοτίνη του, και το κορμί του καίει.

«Μια ανάσα θέλω φίλε μου, να κάμω ένα τσιγάρο,
δεν παίρνω βήμα δεύτερο, σου λέω αν δε φουμάρω».

Θέλει το οξυγόνο του, να εμπλουτιστεί το αίμα,
και να μιλήσει δεν μπορεί, θέλει ρουφία το θέμα.

Και κάποιοι νέοι στη ζωή, βιάζονται να πετάξουν,
ελεύθεροι κι από ψηλά, τον κόσμο να κοιτάξουν.

Να νιώσουν ασυμβίβαστοι, να νιώθουν Βασιλιάδες,
να ζουν μες τα χαρέμια τσους, σαν άτρωτοι νομάδες.

Όμως αυτό το όνειρο, αλήθεια πως το ανοίγω;
οι εξαρτημένοι ξέρουνε… με δόσεις και από λίγο.

Το λέω σ’ ένα φίλο μου, που πίνω τον καφέ μου,
ότι η πραγματικότητα, είναι άλλη αδελφέ μου.

Η εξάρτηση είναι δόκανο, είναι θηλιά σφιγμένη,
όπου σημαίνει… ανήμποροι, και καταδικασμένοι!!!

Καστρινός