Απλά τα πράγματα

Παρά την ομορφιά, την ιστορία και τον πολιτισμό της, η Ζάκυνθος πληγώνεται βαθιά. Σεισμοί, φωτιές, ρύπανση της θάλασσας, σκουπίδια, φαινόμενα φυσικά, αλλά και ανθρώπινα, πληγώνουν τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Στις 19 Οκτωβρίου 2019, στην Πλατεία Σολωμού, ενώθηκαν σε μια μεγάλη εκδήλωση καλλιτέχνες, εκπροσωπώντας διαφορετικές μορφές τέχνης, μαζί με επιστήμονες, πολίτες και παιδιά, κλείνοντας ένα πολύπαθο και πληγωμένο ζακυνθινό καλοκαίρι.

Τίτλος της εκδήλωσης «Του δέντρου οι ερωτήσεις…και του βυθού τα πάθη» σε συνδιοργάνωση της ΑΝΕΜΗΣ και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ζακύνθου.

Η σύλληψη της ιδέας και η καθοδήγηση της εκδήλωσης ήταν της Μαρίας-Λουΐζας Παπαδοπούλου όπου με οδηγό το ταλέντο, την παιδεία και τις γνώσεις της, μας συγκέντρωσε όλους και σκηνοθέτησε συνθέτοντας αρμονικά πολλά διαφορετικά στοιχεία: Ζωγραφική, Γλυπτική, Μουσική, εισηγήσεις, προβολές, θεατρικά δρώμενα.

Δεν ήταν πρωτοπορία, δεν απευθυνόταν σε προχωρημένους, μια πολιτιστική κραυγή ήταν για το περιβάλλον που καταστρέφεται.

Αυτό δε θέλει αυθεντίες, δε θέλει μυημένους, δε θέλει προχωρημένους για να γίνει κατανοητό, αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι, γιατί το ζούμε όλοι.

Είναι ένας δημόσιος διάλογος, ένα άνοιγμα διαλόγου με την πόλη, στο χώρο της κεντρικής της πλατείας, να μιλήσει και να ακουστεί με ό,τι καταπιάνεται ο καθένας από τους συντελεστές, με ό,τι δημιουργεί, χωρίς να επιδιώκει την προσωπική του προβολή.

Η ευαισθησία των καλλιτεχνών καμιά φορά, για μένα σχεδόν πάντα, μπορεί να ευαισθητοποιήσει και να ανησυχήσει τους πολίτες. Ίσως πολύ περισσότερο από ομιλίες, συνέδρια, κυρίους και κυρίες με στικάκια, που αναλύουν τους κινδύνους και επαναλαμβάνονται.

Εξ άλλου, πάντα πίστευα ότι ο Πολιτισμός και η Παιδεία σώζουν το Περιβάλλον.

Σε μια εποχή που ζούμε την απαξίωση της Τέχνης, που η καλλιτεχνική παιδεία εξαφανίζεται από τα σχολεία, εδώ στη Ζάκυνθο της αρχιτεκτονικής αναρχίας, που ενώ έχει δημιουργούς που επιμένουν να δημιουργούν, δεν έχει χώρους να στεγάσει και να παρουσιάσει το έργο τους, είναι αστείο να μη χαιρετίζουμε μια τέτοια πρωτοβουλία.

Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε εκείνο το βράδυ στην πλατεία Σολωμού, έδειξε ότι χρειάζεται τέτοιες εκδηλώσεις. Εκδηλώσεις, που συγκεντρώνουν δράσεις με αισθητική, χωρίς να φιλοδοξούν να ονομαστούν εγκαταστάσεις, γεγονότα νέων τεχνολογιών και άρτιες παραστάσεις. Όλα αυτά έχουν γίνει τον προηγούμενο αιώνα, δεν επιζητούμε τον τίτλο της πρωτοπορίας, ακόμα κι αυτή έχει κλείσει δεκαετίες πριν.
Τα πράγματα είναι απλά.

Εδώ που φτάσαμε ας σκεφτούμε, παρακολουθώντας το ερασιτεχνικό βίντεο με την καμένη Άμπελο, ότι θα πρέπει πλέον να ενώσουμε τις περιβαλλοντικές φωνές μας και να κάνουμε και την Τέχνη ένα ισχυρό εργαλείο ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης του πολίτη.

Ο εκπαιδευμένος και καλλιεργημένος πολίτης, είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά.

Ελένη Γούναρη

Ζωγράφος-Εκπαιδευτικός
Υπεύθυνη Σχολικών Δραστηριοτήτων
Β/θμιας Εκπαίδευσης Ζακύνθου