Οι νόμοι και το «Τζόκερ»

Με αιτία μιαν ανταγωνιστική καταγγελία, την οποία διαχειρίστηκαν με άκομψο, να μην πω κάτι άλλο, τρόπο οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες του κράτους, μας προέκυψε πολιτικό θέμα. Αλήθεια τα έχουμε λύσει όλα και αυτά μας μάρανε; Όμως αφού προέκυψε, ας μην περάσει απαρατήρητο και ας πούμε τις απόψεις μας. Το σημαντικότερο νομίζω: Τόσο δύσκολο είναι, τα υπουργεία, ιδιαίτερα αυτά με ευγενές αντικείμενο, όπως παιδείας, πολιτισμού, υγείας και δεν ξέρω πιο άλλο, να συστήσουν μιαν επιτροπή μελέτης νόμων και διατάξεων που ψηφίστηκαν πριν το 1974; Ας τραβήξουν τελικά μια γραμμή και να προτείνουν αλλαγές και καταργήσεις, εκεί που εξόφθαλμα αυτό είναι αναγκαίο. Αν με ευκολία κάποιοι υπηρεσιακοί παράγοντες κινητοποιούνται με νόμο του ’36 επί Μεταξά, κάπου δεν πάμε καλά και ας το κοιτάξουν με κάποιο τρόπο οι αρμόδιοι. Όταν έχουμε δώσει ψήφο στα 17, τι χρειάζεστε να υπάρχουν απαγορεύσεις για τα 18; Να πηγαίνουν να ψηφίζουν με το κηδεμόνα τους οι 17ρηδες; Τώρα πέραν του κωμικού του θέματος και της ανούσιας αναστάτωσης, τι την ήθελαν, κάποια πολύ προοδευτικά κόμματα, την πολιτική εκμετάλλευση; Απλά απέδειξαν για μια ακόμη φορά, ότι η προοδευτικότητα είναι ευκαιριακή, γιατί πριν λίγο καιρό ήταν στην εξουσία και δεν έψαξαν αυτά να τα αλλάξουν ή να τα διορθώσουν, όταν έδιναν ψήφο στα 17. Ο κ. Ραγκούσης, σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, απεδείχθη ότι ως υπουργός του ΠΑΣΟΚ ήταν από τους τελευταίους που «ακούμπησε» τον νόμο αυτόν αλλά δεν τόλμησε να τον αλλάξει, τώρα τι φωνάζει; Όσο για αυτούς που επιχειρηματολόγησαν λέγοντας, ότι η ταινία έχει επαναστατικά μηνύματα και η κυβέρνηση δεν επιθυμεί αυτά να διαδοθούν, εδώ γελάνε και πολύ μάλιστα. Σιγά που τα παιδιά άμα θέλουν, δεν θα δουν την ταινία στο ίντερνετ ή με κάθε τρόπο, ξέρουν καλύτερα από τον καθένα να σπάνε κωδικούς και να ανακαλύπτουν τρόπους να δουν τα πάντα. Εδώ οι γονείς αγοράζουν παιχνίδια, που το παιδί τους «σκοτώνει» με το πληκτρολόγιο, καλούς κακούς, εξωγήινους και κάθε τι. Δεν υπάρχει έλεγχος σε αυτά, ούτε για μικρά παιδιά και όλα είναι στην πρόθεση των γονέων και την πίεση που έχουν από τα παιδιά τους και τις αντοχές τους να μην τα αγοράσουν. Πάντως αυτό είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα και λιγότερο πολιτικό. Αν η οικογένεια δεν αντιληφθεί τους κινδύνους δεν υπάρχει έτοιμη λύση την εποχή του διαδικτύου. Μακάρι να υπάρξει αυτοσυγκράτηση και οικογενειακή εγρήγορση. Όσο για την ταινία ο Τζόκερ, που τόσον άχρηστο πολιτικό θόρυβο σήκωσε, η αλήθεια είναι αυτήν που είπε έγκριτος δημοσιογράφος της τηλεόρασης: «Την ώρα που παίζονται, την ίδια περίοδο δύο ταινίες με κλόουν, είναι λογικό αυτή που κόβει τα περισσότερα εισιτήρια, εν προκειμένω ο Τζόκερ, να προκαλεί την μήνη και τα καρφώματα της άλλης ταινίας και της εταιρείας διανομής της, για να μην πω ότι αυτό που έγινε τις διαφημίζει ανέξοδα και τις δυο». Άλλωστε και στο παρελθόν αυτό έγινε τελικά, με τέτοιες χοντροκομμένες απαγορεύσεις. Οι πολιτικοί μας όμως ας προσέχουν, τουλάχιστον να μην γίνονται αυτοί, κλόουν της επικαιρότητας.

photo: kathimerini.gr