Απίστευτο! Ο «Επαναστάτης Ποπολάρος» του Ξενόπουλου σε μια σπάνια ραδιοφωνική εκδοχή

Όταν η Ελλάδα άκουγε θέατρο από το Ραδιόφωνο.

Ακούστε το θεατρικό έργο ο Επαναστάτης Ποπολάρος του μεγάλου ζακυνθυνού συγγραφέα Γρήγορη Ξενοπουλου.

Μια σπάνια ηχογράφηση από τα αρχεία της ΕΡΤ.

Το θέατρο της Τετάρτης με τους ηθοποιούς: Άννα Παϊτατζή, Βάσος Ανδρονίδης, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Μαίρη Παραδέλλη, Βούλα Χαριλάου, Βασίλης Μητσάκης, Λουίζα Ποδηματά, Κώστας Καστανάς, Νόνικα Γαληνέα, Ματίνα Καρρά, Κυριάκος Κατριβάνος, Λουκιανός Ροζάν* *Σκηνοθεσία Σπύρος Μηλιώνης*

1696, ΕΙΡ (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας)

Η αρχέγονη δύναμη της φαντασίας

Το ραδιόφωνο αιχμαλώτισε τους ακροατές του από την εποχή του Μεσοπολέμου έως και την εμφάνιση της τηλεόρασης. Σαν ειδησεογραφικό μέσο είχε το μονοπώλιο για περίπου τέσσερις δεκαετίες, ενώ σαν λαϊκό μέσο ψυχαγωγίας συναγωνιζόταν στενά τον κινηματογράφο. Κι εκεί όπου το σινεμά κέρδιζε σε αίγλη, το ραδιόφωνο κατακτούσε έδαφος με την αμεσότητά του, την οικονομική και οικιακή του χρήση.
Το θέατρο στο ραδιόφωνο, συγκεκριμένα, έφερνε στην επιφάνεια την αρχέγονη αγάπη των ανθρώπων για τους παραμυθάδες και τα παραμύθια τους. Κάπως έτσι γεννήθηκε και φούντωσε η λατρεία των ακροατών για τις θεατρικές ραδιοφωνικές παραστάσεις. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι γείτονες, έκαναν έναν κύκλο γύρω από το ξύλινο, το πλαστικό ή αργότερα το μεταλλικό ραδιόφωνο και το τρανζιστοράκι. Έκλειναν τα μάτια, άνοιγαν τ’ αυτιά και παραδίδονταν στην μαγεία του παραμυθά-ραδιοφώνου.

Διάσημοι ηθοποιοί με γνώριμες, οικείες φωνές ενσάρκωναν ρόλους καλούς και κακούς, θεούς και δαίμονες, κακές μητριές και αθώες παρθένες, βασιλιάδες, ευγενείς και ιππότες, ανθρώπους καθημερινούς, ζητιάνους, φτωχούς και επαναστάτες.

Όμως η καθεμιά ιστορία δεν είχε προκαθορισμένη μορφή, δεν είχε εικόνα. Κάθε πιθανή μορφοποίηση, η ίδια η δύναμη της εικονοπλασίας ήταν αποκλειστική, ιδιωτική υπόθεση του κάθε ακροατή. Αυτή ήταν η δική του παντοδυναμία.
Το θέατρο του ραδιοφώνου μπορεί να μοιάζει σαν τον «φτωχό συγγενή» του τρισδιάστατου θεάτρου, που υπηρετεί σχεδόν όλες τις αισθήσεις, όμως διαθέτει το «κρυφό» ταλέντο να εμπιστεύεται στο πολλαπλάσιο το κοινό του. Κι αυτή η εμπιστοσύνη -που έγινε πολύ σύντομα αμοιβαία- γαλούχησε γενιές ακροατών που γνώρισαν κι αγάπησαν το θέατρο, μέσα από την ραδιοφωνική εκδοχή του.

Ακόνισαν την φαντασία τους, καλλιέργησαν το πνεύμα τους και ήρθαν σε επαφή με μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Ακούγοντας τη ραδιοφωνικά προσαρμοσμένη εκδοχή, σπουδαίων έργων της παγκόσμιας θεατρικής λογοτεχνίας δίπλα στους αγαπημένους τους και μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού τους.

Το θέατρο στο Ραδιόφωνο…

Πέσε μέσα στο κενό της φαντασίας!

Το ραδιόφωνο και ο Βραζιλιάνος ιερέας

Η πρώτη μετάδοση ραδιοφωνικού σήματος έγινε με τη χρήση του κώδικα Μορς το 1985 και τη χρωστάμε στο διάσημο Ιταλό εφευρέτη Γουλιέλμο Μαρκόνι.

Όμως, την πρώτη ασύρματη αναμετάδοση της ανθρώπινης φωνής, το 1900, η ανθρωπότητα την οφείλει στον σχεδόν ξεχασμένο Βραζιλιάνο ιερέα Ρομπέρτο Λαντελ ντε Μούρα! Ο ιερέας κατοχύρωσε την πατέντα του το 1901, με τη βοήθεια της βραζιλιάνικης κυβέρνησης… Που περιέγραψε την εφεύρεσή του σαν «έναν εξοπλισμό με σκοπό τις φωνητικές μεταδόσεις μέσα από τον κενό χώρο, το έδαφος και τα στοιχεία του νερού, εκτεινόμενες σε απόσταση, με ή χωρίς τη χρήση καλωδίων».
Ένας ιερέας είναι ο πρώτος άνθρωπος που φαντάζεται τον ζεστό ήχο της ανθρώπινης φωνής να μετακινείται στο χώρο και το χρόνο, αψηφώντας τις αποστάσεις και τα φυσικά εμπόδια. Δεν ακούγεται περίεργο, άλλωστε «εν αρχήν ο Λόγος» και πριν από έναν αιώνα η ανθρωπότητα πίστευε (τυφλά, όπως αποδεικνύει η διάδοση του ραδιοφώνου) στη δύναμη του λόγου.
Αλλά ο λόγος, ο διάλογος, τα καθημερινά «δράματα», η μυθοπλασία, η αφήγηση και οι εξιστορήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας πήγαιναν πάντα χέρι χέρι. Έτσι, Αύγουστο του 1920 αναμεταδίδεται στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή και Αύγουστο του 1922, δύο χρόνια αργότερα, ξεκινάει την πορεία του με αποφασιστικά βήματα το θέατρο στο ραδιόφωνο. Δράματα δηλαδή, φανταστικές ιστορίες που μιμούνται τη ζωή των ανθρώπων.
Καθίστε τώρα αναπαυτικά, κλείστε τα μάτια και αφουγκραστείτε ιστορίες απίθανων ηρώων που ποτέ σας δεν θα δείτε – την κάθε λεπτομέρεια εσείς θα φανταστείτε. Από τα χείλη μας, λοιπόν, πρέπει να κρεμαστείτε!

Η αρχέγονη δύναμη της φαντασίας

Το ραδιόφωνο αιχμαλώτισε τους ακροατές του από την εποχή του Μεσοπολέμου έως και την εμφάνιση της τηλεόρασης. Σαν ειδησεογραφικό μέσο είχε το μονοπώλιο για περίπου τέσσερις δεκαετίες, ενώ σαν λαϊκό μέσο ψυχαγωγίας συναγωνιζόταν στενά τον κινηματογράφο. Κι εκεί όπου το σινεμά κέρδιζε σε αίγλη, το ραδιόφωνο κατακτούσε έδαφος με την αμεσότητά του, την οικονομική και οικιακή του χρήση.
Το θέατρο στο ραδιόφωνο, συγκεκριμένα, έφερνε στην επιφάνεια την αρχέγονη αγάπη των ανθρώπων για τους παραμυθάδες και τα παραμύθια τους. Κάπως έτσι γεννήθηκε και φούντωσε η λατρεία των ακροατών για τις θεατρικές ραδιοφωνικές παραστάσεις. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι γείτονες, έκαναν έναν κύκλο γύρω από το ξύλινο, το πλαστικό ή αργότερα το μεταλλικό ραδιόφωνο και το τρανζιστοράκι. Έκλειναν τα μάτια, άνοιγαν τ’ αυτιά και παραδίδονταν στην μαγεία του παραμυθά-ραδιοφώνου.

Διάσημοι ηθοποιοί με γνώριμες, οικείες φωνές ενσάρκωναν ρόλους καλούς και κακούς, θεούς και δαίμονες, κακές μητριές και αθώες παρθένες, βασιλιάδες, ευγενείς και ιππότες, ανθρώπους καθημερινούς, ζητιάνους, φτωχούς και επαναστάτες.

Όμως η καθεμιά ιστορία δεν είχε προκαθορισμένη μορφή, δεν είχε εικόνα. Κάθε πιθανή μορφοποίηση, η ίδια η δύναμη της εικονοπλασίας ήταν αποκλειστική, ιδιωτική υπόθεση του κάθε ακροατή. Αυτή ήταν η δική του παντοδυναμία.
Το θέατρο του ραδιοφώνου μπορεί να μοιάζει σαν τον «φτωχό συγγενή» του τρισδιάστατου θεάτρου, που υπηρετεί σχεδόν όλες τις αισθήσεις, όμως διαθέτει το «κρυφό» ταλέντο να εμπιστεύεται στο πολλαπλάσιο το κοινό του. Κι αυτή η εμπιστοσύνη -που έγινε πολύ σύντομα αμοιβαία- γαλούχησε γενιές ακροατών που γνώρισαν κι αγάπησαν το θέατρο, μέσα από την ραδιοφωνική εκδοχή του.

Ακόνισαν την φαντασία τους, καλλιέργησαν το πνεύμα τους και ήρθαν σε επαφή με μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Ακούγοντας τη ραδιοφωνικά προσαρμοσμένη εκδοχή, σπουδαίων έργων της παγκόσμιας θεατρικής λογοτεχνίας δίπλα στους αγαπημένους τους και μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού τους.

Το θέατρο στο ελληνικό ραδιόφωνο – η Θεία Λένα!

Με τις ραδιοφωνικές του εγκαταστάσεις στο Ζάππειο Μέγαρο το ελληνικό ραδιόφωνο ξεκίνησε επίσημα να εκπέμπει την 21η Μαΐου 1938. Τότε πρωτοακούστηκε το χαρακτηριστικό ηχητικό σήμα του «Τσοπανάκου» που αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της ελληνικής κρατικής ραδιοφωνίας.
Οι εκπομπές που μετέδιδε ο τότε Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών επέμεναν κατά κύριο λόγο στην αναμετάδοση κλασικών συμφωνικών έργων. Είδος μάλλον ανοίκειο στο μέσο Έλληνα της εποχής. Το ραδιοφωνικό τοπίο άλλαξε όμως, αναγκαστικά, κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Κι εδώ είναι που διεισδύει καθοριστικά το θέατρο στο ελληνικό ραδιόφωνο.
Το θέατρο στο ραδιόφωνο…
Για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα, είναι ένα ευρύ πεδίο, καθώς περιλαμβάνει εκπομπές περισσότερο και λιγότερο «θεατρικές», που δημιουργήθηκαν από καταξιωμένους Έλληνες σκηνοθέτες, θεατρικούς συγγραφείς και ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Μια τέτοια, εξαιρετική περίπτωση θεατρανθρώπου και παιδαγωγού, υπήρξε και η Αντιγόνη Μεταξά. Η ραδιοφωνική «Θεία Λένα», που συντρόφευσε το παιδικό ραδιοφωνικό κοινό της Κατοχής, με βαθιά αφοσίωση, σπιρτάδα και αισιοδοξία, σπάνια ψυχική ευγένεια και ήθος.
Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ελ. Ωδείου, παρά την αντίρρηση του πατέρα της, για χάρη του οποίου ολοκλήρωσε πρώτα απ’ όλα της σπουδές της στα Παιδαγωγικά, στο Παρίσι. Μετά από μια σύντομη αν και σημαντική πορεία στο ελληνικό θέατρο, ίδρυσε το «Θέατρο του Παιδιού» το 1932.
Πρόκειται για τον πρώτο θίασο με ρεπερτόριο αποκλειστικά παιδικού θεάτρου που λειτούργησε με επιτυχία έως το 1941, όταν διέκοψε τη λειτουργία του με εντολή των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων. Έπειτα, σαν φυσική συνέχεια της εμπειρίας της στο παιδικό θέατρο, η Αντιγόνη Μεταξά ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών. Το 1936 και ανέλαβε τη διεύθυνση της «Ώρας του Παιδιού» από το 1942 έως το 1965.

«Εδώ Αθήναι. Ραδιοφωνικός Σταθμός Υπηρεσίας Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος. Ακούτε την εκπομπή μας, «Καλημέρα Παιδάκια». Την εκπομπή αυτή παρουσιάζει στα ελληνόπουλα της προσχολικής ηλικίας η Αντιγόνη Μεταξά – Θεία Λένα.

Θεία Λένα: Και τώρα παιδιά, ελάτε να τραγουδήσουμε το Πρωινό Ξύπνημα». (Ακούγεται απλή μελωδία στο πιάνο και ψιλές γυναικείες φωνές). «Καλημέρα σας παιδιά, τραλαλά, σηκωθείτε με χαρά, τραλαλά. Η χρυσή ανατολή στη δουλειά μας μάς καλεί….»
Η φωνή της «Θείας Λένας» είναι ζεστή κι αυθεντική, σαν μητρικό χάδι. Θυμίζει, πράγματι, μια μακρινή θεία που ήρθε από μια άλλη πόλη ή χώρα για να μοιραστεί με τα παιδιά όσα γνώρισε για τον κόσμο, όσα πιστεύει ότι θα τους φανούν στο μέλλον χρήσιμα. Στο αυστηρό και μίζερο κλίμα της εποχής η «Θεία Λένα» «προίκισε» τα μικρά παιδιά με κέφι, ξεγνοιασιά και όρεξη για νέες ανακαλύψεις, ακόμα κι όταν όλα γύρω έμοιαζαν «κρύα» και «ξένα».
Ακούγοντας αποσπάσματα από τις διαφορετικές κατά καιρούς εκπομπές της με τίτλους όπως «Καλημέρα Παιδάκια», «Το θέατρο του παιδιού», «Εκδρομή χωρίς τους μεγάλους» και «Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά» ακόμη και σήμερα, ένας ακροατής που μεγάλωσε σε μια «τυπική» ελληνική οικογένεια μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει πληθώρα πραγμάτων. Από σύντομα παιδικά τραγούδια, ποιηματάκια, διδαχές, μύθους και παραδόσεις που διατρέχουν (ή διέτρεχαν μέχρι πρότινος) σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα της ελληνικής, προσχολικής διαπαιδαγώγησης.
Τραγουδάκια όπως το «Πλάθω Κουλουράκια». Παραινέσεις για την πρωινή ομαδική γυμναστική. Ενθάρρυνση για την απόκτηση συνηθειών όπως: η εργατικότητα, η νοικοκυροσύνη, η υπακοή στους γονείς, Σύντομοι, θεατρικοί διάλογοι που αναδεικνύουν την καλοσύνη και δεκτικότητα των παιδιών, είναι λίγα από τα μοτίβα που ξυπνούν αναμνήσεις ακόμα και σε όσους δεν παρακολούθησαν στενά τη «Θεία Λένα».
Η ραδιοφωνική περσόνα της Αντιγόνης Μεταξά, που επηρέασε σε βάθος την ελληνική οικογένεια, υπέγραψε παραμύθια και παιδικά τραγούδια κι ανέλαβε την υλοποίηση του πρώτου παιδικού τηλεοπτικού προγράμματος, «Συντροφιά με τη θεία Λένα», που την έφερε για πρώτη φορά δισδιάστατη μπροστά στα μάτια των παιδιών.

Και δεν μπορούμε να φανταστούμε κανένα παιδί να απογοητεύεται από την μορφή της. Η τρυφερή «νταντά» του ελληνικού ραδιοφώνου είχε το καθησυχαστικό χαμόγελο μιας μεσήλικης γυναίκας που θα εμπιστευόταν κάθε μητέρα για την ανατροφή των παιδιών της.

Οι ραδιοφωνικές εκπομπές της παίχτηκαν σε επανάληψη για δέκα ακόμα χρόνια μετά το θάνατό της, έως και το 1981. Σήμερα, μπορεί κανείς να ακούσει σύντομα αποσπάσματα των εκπομπών της στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ και στο πολυσυλλεκτικό youtube, όπου κυκλοφορούν χαρακτηριστικά δείγματα των εκπομπών της, όπως «η Πρωινή Προσευχή», και οι «Φωνές των Ζώων».
Ακόμα, «κυκλοφορεί» ελεύθερα στο spotify ένας δίσκος της με παιδικά τραγούδια και παραμύθια. Υλικό σπάνιας αθωότητας, άκρως «προκλητικό» για τα ήθη της εποχής μας και για πολύ «ψαγμένους» νέους γονείς.

Μάθε και αυτό!

Το ραδιοφωνικό ψευδώνυμο «Θεία Λένα» , με το οποίο η Αντιγόνη Μεταξά πραγματοποίησε 4.500 παιδικές εκπομπές, αντιστοιχούσε στη ραδιοφωνική περσόνα της γερμανικής ώρας του παιδιού: «Θεία Μπέρτα». Επιλέχθηκε τόσο γιατί ήταν οικείο και «εύκολο» στο άκουσμά του όσο και για να «συμπληρώνει» το όνομα του συζύγου της, ραδιοσκηνοθέτη, Κώστα Κροντηρά, ο οποίος εργάστηκε επίσης για το Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών.

Στην πρώτη εκπομπή του με τίτλο «Το θέατρο στο μικρόφωνο» ο Αχιλλέας Μαμάκης παρουσίασε σαν καλεσμένη του τη Μαρίκα Κοτοπούλη, μια από τις σημαντικότερες ελληνίδες ηθοποιούς της εποχής. Η Αντιγόνη Μεταξά, από την άλλη, είχε σαν πρότυπό της την Κυβέλη, ηθοποιό σύγχρονη και παρόμοιου βεληνεκούς με την Κοτοπούλη. Ο πατέρας της μικρής Αντιγόνης ήταν ο ιδρυτής της Ελληνογαλλικής Σχολής Μεταξά, που την χώριζε ένας τοίχος από το θερινό θέατρο της Κυβέλης…

Εκτός από το «Θέατρο της Τετάρτης» το Τρίτο Πρόγραμμα αναμετέδιδε και άλλες, αντίστοιχης ποιότητας εκπομπές αφιερωμένες στο θέατρο, όπως ήταν η «Θεατρική Βραδιά», «Η ώρα της Ελληνικής Σκηνής», και το «Το Τρίτο Θέατρο».
Οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες και το τεχνικό προσωπικό που παρήλαυνε από αυτές ήταν οι ίδιοι με αυτούς του «Θεάτρου της Τετάρτης». Ποιος θα φανταζόταν σήμερα την παθιασμένη δημιουργία τόσων θεατρικών ραδιοφωνικών παραγωγών ανά εβδομάδα και ένα τέτοιο φανατικό, θεατρόφιλο κοινό, το οποίο κούρνιαζε στο σπίτι του και απολάμβανε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις σε κάθε γωνιά της ελληνικής επικράτειας!
«Πικρή μικρή μου αγάπη» ήταν το όνομα της διασημότερης ραδιοφωνικής «σαπουνόπερας» που εξέπεμπε καθημερινά η ΥΕΝΕΔ στις 11.30 το πρωί, από το 1962 έως και το 1968. Πρωταγωνιστούσε ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου, ενώ σκηνοθετούσε ο ίδιος ο θεατρικός συγγραφέας και ραδιοσκηνοθέτης, Βαγγέλης Γκούφας. Άλλα πασίγνωστα μελοδράματα που απευθύνονταν στις Ελληνίδες κάθε ηλικίας ήταν…
Η «Λάουρα», η «Μιράντα», η «Μαρίνα – ένα κορίτσι αλλιώτικο από τ’ άλλα» και «Το Σπίτι των Ανέμων», που όμως ξεκάθαρα «έφαγαν τη λάσπη» της «Πικρής μικρής μου αγάπης», η οποία λατρεύτηκε όσο κανένα άλλο ραδιοφωνικό ελληνικό δράμα!

«Το θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη

Το 1952 ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών έδωσε τη θέση του στο σταθμό του Πρώτου Προγράμματος, ενώ λίγο αργότερα μέσα στην ίδια χρονιά ιδρύθηκε το Δεύτερο Πρόγραμμα.
Προσανατολισμένο περισσότερο στη «μαζική» ψυχαγωγία. Μια από τις πλέον δημοφιλείς εκπομπές του Δεύτερου Προγράμματος επιμελούνταν και παρουσίαζε, από την αρχή της λειτουργίας του έως το 1964, ο Αχιλλέας Μαμάκης. (Δημοσιογράφος και προπάτορας του ελληνικού, καλλιτεχνικού ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Έθνος»)
«Σας μεταδίδουμε την εκπομπή «Το θέατρο στο μικρόφωνο», του κυρίου Αχιλλέα Μαμάκη, που επαναλαμβάνεται κάθε Δευτέρα στις τρεις και δεκαπέντε από το Δεύτερο Πρόγραμμα με όλες τις νεότερες θεατρικές ειδήσεις. Η ίδια εκπομπή επαναλαμβάνεται από το σταθμό βραχέων κυμάτων κάθε Τετάρτη στις δέκα και τριάντα το πρωί.
Ο κύριος Μαμάκης στο μικρόφωνο: Το θέατρο στο μικρόφωνο είναι υποχρεωμένο σήμερα να περιαυτολογήσει. Συμπληρώθηκαν αυτή την εβδομάδα τρία χρόνια από την ημέρα που δημιουργήθηκε η καλλιτεχνική αυτή εκπομπή. Με την ευκαιρία αυτή η σημερινή μας εκπομπή έχει εορταστικό χαρακτήρα και θα είναι διαρκείας μίας ώρας.»
Η εκπομπή του πολυσχιδούς Αχιλλέα Μαμάκη, που μεταξύ άλλων διατηρούσε και μόνιμη στήλη στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Ραδιοπρόγραμμα»,. Μετέδιδε ειδήσεις σχετικές με την θεατρική επικαιρότητα αλλά, το πιο σημαντικό; Χάριζε στους ακροατές αποσπάσματα από ηχογραφήσεις κορυφαίων θεατρικών παραστάσεων της εποχής.

«Το θέατρο της Τετάρτης»

Οι ραδιοφωνικές εκπομπές στο Δεύτερο και στο Τρίτο Πρόγραμμα, που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1954, απολάμβαναν μεγάλη επιτυχία και πλήθαιναν. Μια από τις σημαντικότερες και μακροβιότερες, το «Θέατρο της Τετάρτης», φιλοξένησε από τη δεκαετία του ’50 έως και το ’80 όλα τα αστέρια του ελληνικού θεάτρου, σχεδόν χωρίς καμία εξαίρεση.
Από τους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου πέρασαν κι άφησαν ιστορία οι: Κυβέλη, η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Μελίνα Μερκούρη, ο Μάνος Κατράκης, η Μαίρη Αρώνη, η Αντιγόνη Βαλάκου, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, η Δέσπω Διαμαντίδου, η Σμάρω Στεφανίδου. Ο Δημήτρης Χόρν η Άννα Συνοδινού, η Τασώ Καββαδία, ο Πέτρος Φυσσούν, η Βέρα Ζαβιτσιάνου, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Τζένη Καρέζη, η Μαρίκα Νεζέρ, ο Χρήστος Ευθυμίου, ο Δημήτρης Μυράτ, η Μάρω Κοντού, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Στέφανος Ληναίος, ο Γιάννης Βογιατζής και δεκάδες άλλοι, σημαντικοί Έλληνες ηθοποιοί.
Τα έργα που επιλέγονταν προέρχονταν από τη σύγχρονη, παγκόσμια δραματολογία και συμπεριελάμβαναν έργα των: Τσέχωφ και Τένεσι Ουϊλιαμς, Μπρεχτ και Σώμερσετ Μωμ, Ζαν Ανούιγ, Ευγένιου Ο‘ Νηλ, Γκέοργκ Μπύχνερ, Ιάκ, Καμπανέλλη, Φ. Πολίτη, Ν. Καζαντζάκη, Άγ. Σικελιανού… Και άλλων αναρίθμητων συγγραφέων του σύγχρονου θεάτρου.

Τα έργα της παγκόσμια θεατρικής λογοτεχνίας αναλάμβαναν να μεταφράσουν σπουδαία ονόματα του θεάτρου και της λογοτεχνίας. Νίκος Γκάτσος, Λούλα Αναγνωστάκη και η Δέσπω Διαμαντίδου. Την ραδιοσκηνοθεσία υπέγραφαν σημαντικές προσωπικότητες του χώρου όπως: ο Γιώργος Θεοδωσιάδης, ο Μήτσος Λυγίζος, ο Κώστας Κροντηράς, ο Μηνάς Χρηστίδης και πάλι ο Γκάτσος!

Πηγή: ΕΡΤ/ ΗΠΖ