Το λεωφορείο

Πόσα μπορεί να ανεχτεί, οδηγός και λεωφορείο;
και με αυτές τσι πράξεις μας, δεν γίνονται θηρίο.

Είναι πολύ ανεκτικοί, στην συμπεριφορά μας,
καμιά φορά που κουβαλεί, τη μαύρη συμφορά μας.

Που δεν καταλαβαίνουμε, κι ο σεβασμός μας λείπει,
που προκαλεί διπλή ζημιά, και δεν εγκαταλείπει.

Εκεί φαίνεται ξάστερα, η ποιότητα ανθρώπων,
του γένους ανεγκέφαλων, και χρήστες τέτοιων τρόπων.

Αλλά ας προχωρήσουμε, να φτάσουμε και σ’ άλλα,
είναι για φωτογράφιση, του λεωφορείου η σάλα.

Το πούλμαν καθαρίζεται πριν κάμει το ταξίδι,
και στην αφετηρία του, είναι και λάμπει ήδη.

Και δέχεται τον κόσμο του, που θα τον ταξιδέψει,
εγγύηση και ο χώρος του, δεν θα τον παγιδεύσει.

Μοσχοβολάει… και από εμάς, αποζητάει ευγένεια,
χώρος που νιώθεις όμορφα, και αποτρέπει αγένεια.

Στη διαδρομή του… άνετος, κι ο τελευταίος, κι ο πρώτος,
και ο οδηγός στη θέση του, αισθάνεται πιλότος.

Το πόδι δεν κουράζεται, χωρίς εφτούνο πάει,
λίγο για το ξεκίνημα… μετά το παρατάει.

Το βάζει στον αυτόματο, κι είναι στο ατσιδέντε,
και η βελόνα σταθερά, στο 95.

Βάζει τραγούδια από σταθμό, κι ότι αυτός τσου δίνει,
για τη ψυχαγωγία τσους, είναι και εφτούνη ευθύνη.

Και μεταφέρει όπου γης, κόσμο… μα και κοσμάκη,
κι αυτούς που για κανένανε, δεν κλείνουν στοματάκι.

Ούλα τα νιτερέσα τσους, τα βγάζουνε στη φόρα,
κουβεντολόι ακράτητο, για να περνάει η ώρα.

Βγαίνουν οσμές κάποιες φορές… κούφιος αεροπόρος,
έχει κι εκεί την πρόβλεψη, ψεκάζεται ο χώρος.

Ταξίδι με τα όλα του, από Ζάκυνθο Αθήνα,
κι αν κάποιος δει κάποια στραβά, ας γράψει ποιά είναι εκείνα.

Και σεβασμό στον οδηγό… μα και στο λεωφορείο,
γιατ’ ίσως απ’ τσι πράξεις μας, να γίνουν και θηρίο!!!