Περπατώντας σε μονόδρομο

Στο νησί του Σολωμού μπερδέψαμε την “πράσινη ανάπτυξη” με τα… “πράσινα άλογα”, και να που φθάσαμε… Ανθρώπινες πόλεις… Ποιότητα ζωής… Πολιτισμός… Αθλητισμός… Περιβάλλον… Πράσινη ανάπτυξη… Συνθήματα που συνέλαβαν πολλές ελληνικές κοινωνίες και έγιναν πράξεις. «Αναζητώ Πόλη», θα μπορούσε παραφρασμένη να είναι η απάντηση του Διογένη στο ερώτημα τι το χρειάζεται το φανάρι την ημέρα! Στις σύγχρονες κοινωνίες και στους οργανωμένους φορείς υπάρχουν όργανα που λειτουργούν τεχνοκρατικά. Ποιος Φορέας ή Επιτροπή ασχολήθηκε σοβαρά με το πεζοδρόμιο και το δικαίωμα του πολίτη να περπατήσει ελευθερα; Ουδείς τελικά μετά από χρόνια κατασκευής του δεν έχει τα “κότσια” να αναλογισθεί τον παραλογισμό στην καρδιά του μοναδικού αστικού κέντρου της “όμορφης Ζακύνθου”; Σε μια σαιζόν που εξελίσσεται, σε έναν απίστευτο ανταγωνισμό που εκμεταλλεύεται το κακό μας παρελθόν, σε μια επαρχιακή νοοτροπία που δίνει το δικαίωμα σε οποιονδήποτε να “απειλεί”, και μέσα σε όλα φορτωμένο με την ανικανότητα ευέλικτων κινήσεων. Ενώ εμείς, πιστέψαμε σε ένα νέο ξεκίνημα, σήμερα εξακολουθούμε να γινόμαστε συμμέτοχοι μιας -κατά τα άλλα- φιλότιμης προσπάθειας ελέγχων, αδειανών ταμείων, εισαγγελέων, απόδοσης ευθυνών, καταγραφής δημοτικής περιουσίας, ανούσιων καθημερινών διαμαρτυριών. Αλλά και ο επιχειρηματίας σε περιόδους κρίσης μετέρχεται καθε μεσου προκειμένου να εξυπηρετήσει τον πελάτη από τον οποίο θα βγάλει τον άρτο τον επιούσιο, θα διατηρήσει τις θέσεις εργασίας και θα ανταπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις του. Ο καθένας για δικούς του λόγους, λειτουργούν μονόδρομα, με σημαία το παρελθόν και τα ογκώδη θέματα που καθημερινά προβληματίζουν την διοικητική πραγματικότητα. Όμως σήμερα, η Ζάκυνθος, δεν είναι μόνο το παρελθόν της. Είναι παρόν και μέλλον. Αλήθεια, έχουμε να περιμένουμε τίποτε περισσότερο από μια πόλη που “εμπορεύεται” εύκολα τους δημόσιους χώρους… που αδιαφορεί για τον χαρακτήρα των δρόμων και των πλατειών ως δημόσιο αγαθό… και μια σειρά άλλα ζητήματα;. Όσο και εάν η ωραία και μόνη, Ζάκυνθος, είτε σε κυριεύει, είτε σε απογοητεύει, δεν παύει να αποτελεί ένα απέραντο φρενοκομείο! Ο πολιτισμός είναι τρόπος ζωής. Δείξε μου τη συμπεριφορά σου να σου πω ποιος είσαι! Γιατί να μην έχουμε στοιχεία ανθρώπινου πολιτισμού τα οποία θα αποτελούν παράδοση στις επόμενες δεκαετίες ή στους αιώνες; Δεν είμαστε ικανοί; Είμαστε και παραείμαστε απλά δεν τολμούμε… βολευόμαστε σε αυτά που ξέρουμε. Κοινωνιολογικά, είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει η νοοτροπία ενός ανθρώπου, πόσω μάλλον ενός λαού. Δύσκολες απαιτήσεις σε δύσκολους καιρούς. Άλλωστε, στις σύγχρονες κοινωνίες, όχι τη δικιά μας, υπάρχουν υπεύθυνοι άνθρωποι σε υπεύθυνες θέσεις. Όχι τίποτε, αλλά για πάσα νόσο οι “κατάρες” και οι “ειδικές εκτιμήσεις” στα social δίνουν και παίρνουν, αφού στα πληκτρολόγια όλοι γινόμαστε “μάγκες”… “ειδικοί” και απριόρι “επαναστάτες”.