Φιλοξενία

Φιλοξενία μου είπανε, να κάμω στην αυλή μου,
μια μέρα που εμπούρλιαζα, με σπάγκο το σουβλί μου.

Ήθελα τα παπούτσια μου, λίγο να διορθώσω,
τσι σόλες που ξηλώνονται… τσι ράβω κάθε τόσο.

Έχει παντού κακοτοπιές… η αυλή, δεν είναι αλώνι,
έχει πολλές ατέλειες, και το έδαφος σκαλώνει.

Τώρα… εις το δια ταύτα μας, θέμα που ζεματίζει,
θα επιφέρει σύγχυση, και με προβληματίζει.

Όμως είμαι φιλόξενος, το λέω… είναι αρχή μου,
πηγάζει απ’ τα βάθη μου, μέσα από τη ψυχή μου.

Και όσα είναι γύρω μου, το ζουν, είναι η χαρά τσους,
μα θέλει ορμήνια μέσα εδώ, γιατ΄ έχουν τη σειρά τσους.

Η αυλή δεν είναι ξέφραγη, κι αν έμπεις… έχει όρους,
φιλοξενία… ευπρόσδεκτη, μα δεν φυτεύουν σπόρους.

Δεν διαταράσσεται ο ρυθμός, που έχει, και οι συνήθειες,
δια νόμου απαγορεύονται οι πράξεις οι ηλίθιες.

Κι αφού στερείτε υποδομών, υπάρχουνε και ελλείψεις,
σαφώς και θα αναφέρεται, η ημερομηνία λήξης.

Φιλοξενίας βέβαια… τσι αυλής μου το λαχείο,
που σήμερα προσφέρεται, και σαν ξενοδοχείο.

Φοβάται και ο κόκορας… με τσου οικοδεσπότες,
αν η βαλίτσα πάει μακριά, θα χάσει και τσι κότες.

Είναι ένα μείζον πρόβλημα, όπου θα το ‘χουν κι άλλοι,
να δώσεις τη βοήθεια, κανείς δεν αμφιβάλει.

Όμως οι αυλές δεν έχουνε, χώρους για συγχωνεύσεις,
θα ‘ρθουν συγκρούσεις, δράματα, και απογοητεύσεις.

Έχουν την ηρεμία τσους, τον τρόπο τση ζωής τσους,
μα δέχονται, αυτούς, και αυτά, που σέρνουνε μαζί τσους.

Αξίζουν και είναι ευπρόσδεκτοι μιας φιλοξενίας,
γιατί είναι βίας θύματα… καταστροφομανίας.

Και δυστυχώς σαν άνθρωποι, θύματα είμαστε όλοι,
π’ έχουν για τον καθένα μας, συγκεκριμένο βόλι.

Κι αφού είμαι θύμα φίλοι μου… φιλοξενώ το θύμα,
κι όσες ψυχές δερνόμενες, γλιτώνουν απ’ το κύμα!

photo: homouniversalisgr.blogspot.com