Περιμένοντας τη βροχή

Έχει σημάδια η βραδιά, και άκουσα θα βρέξει,
θέλω να ακούσω ψιχαλιές, και τη ρονιά να τρέξει.

Θέλω να ακούω που η βροχή, χτυπάει στα κεραμίδια,
κι εγώ να συλλογίζομαι, καιρός να μπουν στρωσίδια.

Η νύχτα έχει σιγαλιά, και κάτι συννεφάκια,
κι απ’ το λιμάνι άναρχα, γλεντάνε, μπουζουκάκια.

Αυτό επιφέρει σύγχυση, και τ’ όνειρο χαλάει,
μια βραδιά που για βροχή, ο καιρός παραφυλάει.

Παρόλα αυτά… εκόπασε, αυτή η βουή τση πόλης,
κι από μπροστά μου πέρασε, μια κουκουβάγια… μόλις.

Θα ‘χει κι αυτή ενοχληθεί, μάλλον… και δεν αντέχει,
πυροβολούν τα όργανα, και ησυχία δεν έχει.

Ας είμαστε ανεκτικοί, σε ζέφκι κάποιοι θα ‘ναι,
με γλέντι άλλη μια σεζόν, θα αποχαιρετάνε.

Κοιτάω ψηλά τον oυρανό, που πρόσωπο αλλάζει,
έχει διαθέσεις, φαίνεται, κάτι μας ετοιμάζει.

Χαϊδεύει και τα πεύκα μου, το ελαφρύ αεράκι,
κι εγώ τση φίλης μοναξιάς, κρατάω το χεράκι.

Και περιμένω τη βροχή, ζωή για να μου δώσει,
και η γη μαζί, ελπίζοντας, πως δεν θα μας προδώσει.

Ήρθε η εποχή στο χώμα τσης, να βγει νέο χορτάρι,
κι αν μας τυλίγουν σύννεφα, θα ξαναβγεί φεγγάρι.

Έτσι κι οι στεναχώριες μας, που από κοντά δεν λείπουν,
πετάνε, πάνε και έρχονται, δεν μας εγκαταλείπουν.

Ένας αγώνας η ζωή, έτσι που τα ‘χουν φτιάξει,
και δεν διστάζει ούτε στιγμή, κάτω να σε πετάξει.

Δημιουργούν αδιέξοδα, και μέσα εκεί σε φέρνουν,
κι αν θέλουν… δίχως ρώτημα, και τη ψυχή σου παίρνουν.

Μα εγώ ζητάω τη βροχή, τώρα, μες τη γαλήνη,
γιατί τα δένδρα έχουν φριγή, κι όσα η καρδιά μου κλείνει.

Να καθαρίσουν τα βουνά, ή στάχτη, τα καμένα,
καταστροφή που έσπειραν, χέρια καταραμένα.

Κι όλα φαντάζουν όνειρο, σαν σύννεφα που πάνε,
εγώ διψάω για βροχή, κι άλλοι ακούω γλεντάνε!!!

photo: thejakartapost