Της απεργίας το «ανάγνωσμα»

Κάποτε οι απεργιακές κινητοποιήσεις είχαν δυναμική, είχαν διάρκεια, ασκούσαν πίεση στην εξουσία, είχαν και αξία. Αυτά τα έχουμε ξεχάσει προ πολλού φυσικά. Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει χάσει μεγάλο μέρος από τη λάμψη του και οι οποίες ανακοινώσεις και κινητοποιήσεις είναι μάλλον για το θεαθήναι και για να δείξουμε ότι υπάρχουμε κάπου κάπου και εμείς, παρά για την ουσία. Μια τέτοια απεργιακή κινητοποίηση ήταν και η χθεσινή. Ενάντια στον νέο Αναπτυξιακό νόμο έλεγε η προκήρυξη της απεργίας. Υπήρχαν βεβαίως κάποιες αναφορές σε συνδικαλιστικές ελευθερίες που η νέα κυβέρνηση θέλει να καταπατήσει περισσότερο από την προηγούμενη και μια κουβέντα για τα επικουρικά ταμεία που υπάρχει πρόθεση να έχουν και ιδιωτικό ανταγωνισμό, καθώς και η γνωστή χιλιοακουσμένη επωδός για ιδιωτικοποιήσεις. Ειλικρινά αντιλαμβάνεται κανείς, ότι πέραν κάποιων κομματικών στελεχών και επαγγελματιών του συνδικαλισμού, ελάχιστοι τα ακούνε πια αυτά και πολύ περισσότερο λιγότεροι τα επικροτούν; Τα καράβια δεμένα, κάποια παιδιά των σχολείων στις καφετέριες, αν το επιτρέψει ο καιρός, μια μικρή ομάδα ανθρώπων θα κάνει και πορεία. Συνήθως οι ίδιοι και από τον ίδιο πολιτικό χώρο και μετά όλα ήσυχα, την επομένη ο καθένας στη δουλειά του και η αγωνιστική γυμναστική πέτυχε. Αποτέλεσμα κανένα, πρόταση καμία, ουσία μηδέν. Γιατί έγινε η απεργία, όπως και πολλές άλλες στο παρελθόν πολλοί λίγοι κατάλαβαν ή ενδιαφέρθηκαν να μάθουν. Πάμε τώρα στην ουσία της συγκεκριμένης απεργίας κατά του νέου αναπτυξιακού νόμου. Θέλουμε ανάπτυξη; Θέλουμε θέσεις εργασίας; Επιθυμούμε να ξεφύγουμε από την μέγγενη της κρίσης και των απόνερων των μνημονίων ή όχι; Αν ναι, τότε η κριτική θα έπρεπε να είναι στην ατολμία του νόμου της κυβέρνησης, στην αδυναμία να προσελκύσει σοβαρές επενδύσεις, πέραν των γνωστών και καθυστερημένων χρόνια, στην ανικανότητα του κράτους συνολικού να σπρώξει την ανάπτυξη σε τούτη τη χώρα. Χθες συμπτωματικά συζητούσα με φίλο Ελληνοαμερικανό από τα παλιά, που ο Θεός τον αξίωσε να προκόψει στη ζωή του στην Αμερική. Μου έλεγε, λοιπόν, ότι δεν ξέρει κανέναν γνωστό ή φίλο του που να ήρθε στην Ελλάδα να επενδύσει τα χρήματα του και να μην τον σταύρωσαν οι δημόσιες υπηρεσίες, να μην σπατάλησε το χρόνο του και οι περισσότεροι έχασαν και τα λεφτά τους, γυρίζοντας πίσω και ξεκινώντας πολλές φορές από την αρχή. Του ζήτησα και την άποψη του για τον νέο νόμο μιας και γνωρίζω ότι διαβάζει και ξέρει από αυτά. Η απάντηση του ήταν αρνητική «δεν θα προσφέρει τίποτα καινούργιο μου είπε». Αντί λοιπόν να φωνάξουμε προς την κυβέρνηση για την ατολμία της και τη νέα χαμένη ευκαιρία, κάνουμε απεργίες και βγαίνουμε όσοι βγαίνουμε στους δρόμους, για τα ίδια τα παλιά που τα έχουν ξεχάσει ακόμη και στην Κίνα. Περαστικά μας.