Σεπτέμβρης είναι ο μήνας

2019, Σεπτέμβρης είναι ο μήνας,
έχει δουλειές δουλεύουμε, μα οι μισθοί τση πείνας.

Ο κόσμος με προβλήματα, που τρέχει και δεν σώνει,
ωστόσο τα σκουπίδια του, πετάει απ’ το μπαλκόνι.

Δεν σκέφτεται, δεν θα ντραπεί, και δεν θα κοκκινίσει,
αφού κι απ’ το αυτοκίνητο, τα ρίχνει εν κινήσει.

Εδώ υπάρχει πρόβλημα, και ο ερωτηθείς διστάζει,
το κάνει από μούρλια του ή απωθημένα βγάζει;

Ίσως και για εκδίκηση, τα αφήνει όπου έβρει,
και με φωτιές τον φίλεψαν, τον μήνα τον Σεπτέμβρη.

Τι θα μπορούσε να σκεφτεί, κανείς για αυτόν τον κόσμο,
βάτα μ’ αγκάθια γίνηκε… τον μπέρδεψα με δυόσμο.

Γέμισε με πρόβλημα, ο ιστός τση κοινωνίας,
κι είναι ρηχό και αδιάφορο, το θέμα τση ταινίας.

Δεν έπαψε το σύστημα, να μας παραμυθιάζει,
και η φύση που όλοι ξέραμε, σταδιακά αλλάζει.

Αλλάζει μα δεν φταίει αυτή, διαβρώνεται, απειλείται,
εμείς την εβιάζουμε και εφτούνη εκδικείται.

2019, ο μήνας ο Σεπτέμβρης,
έχει κλεψιές, ξυλοδαρμούς, και εμέ να θέλω σέρβις.

Όπως πολλά ένα γύρω μου, που έχουν μείνει πίσω,
θα ‘θελα να τα μέτραγα, μα κι από που να αρχίσω.

Έχει καινούργιους αιρετούς, που τρέχουν και δεν φτάνουν,
που βλέπουν τ’ αποστήματα, και το σταυρό τσους κάνουν.

Έχουν βαθιούς αποκλαμούς, παλιάς νοοτροπίας,
ένας καθρέφτης ξέχειλος, ψεύτικης ουτοπίας.

Γεμίσαμε σαπρόφυτα, και εφτούνο… αληθεύει,
το ξέρω απ’ την πείρα μου, κι αυτή δεν μου λαθεύει.

Το βλέπουν καθημερινά, όλοι οι σεμνοί πολίτες,
εχάθηκε η υπόληψη, προστέθηκαν αλήτες.

Φθινόπωρο του 19, κι ούλοι κουπί τραβάμε,
μα πέστε μες το σπίτι μου, θα πρέπει να φοβάμαι;

Ας είμαστε… όοολοι καλά, και τ’ άλλα χέστα… βράστα,
γιατί το κλίμα αρρώστησε, και ξίνισε η πάστα!!!