Κρυονέρι: Μια υποτιμημένη όαση ομορφιάς

H Ζάκυνθος είναι γεμάτη ομορφιές. Τι χρειάζεται; Λίγη αγάπη και φροντίδα, για να διατηρείται αυτό το θείο δώρο της φυσικής της ομορφιάς. Μια μοναδική παραλία για μπάνιο, περιπάτους, φαγητό, χαλάρωση από την καθημερινότητα μπορεί να αποτελέσει η παραλία Κρυονερίου Ζακύνθου. Είναι μια ωραία επιλογή για τους Ζακυνθινούς και όχι μόνο, γιατί η περιοχή, ενώ αποτελεί κομμάτι της πόλης, σχεδόν τίποτα δε θυμίζει ότι κάποιος είναι σε αυτήν. Έχει ησυχία και εύκολα απολαμβάνει ο καθένας στιγμές ανάσας από τη φρενίτιδα της καθημερινότητας.
Δυστυχώς όμως άλλη μια χρονιά πέρασε και η ακτογραμμή αυτή δεν αξιοποιήθηκε. Το Κρυονέρι, έχει αφεθεί και πάλι στο έλεος του Θεού. Χωρίς κανένα ίχνος οργάνωσης, καμιά προετοιμασία έστω και υποτυπώδη υποδέχθηκε η παραλία το φετινό καλοκαίρι τους επισκέπτες της. Και πραγματικά δεν ήταν λίγοι όσοι αναζήτησαν να κάνουν μια βουτιά, ξεφεύγοντας από την πίεση της ρουτίνας.
Πιστοί λοιπόν οι Ζακυνθινοί, αλλά και οι τουρίστες που προτιμούν μια πιο ήσυχη παραλία, αφού αν και πρωταγωνιστούν εικόνες εγκατάλειψης και έλλειψης φροντίδας από πλευράς των αρχών, παραμένει ένας από τους αγαπημένους τους προορισμούς. Η φυσική ομορφιά, ο σπάνιος συνδυασμός της θάλασσας και του απόκρημνου βράχου που υψώνεται πίσω της, η εγγύτητα της περιοχής στο κέντρο της πόλης, η δυνατότητα θαλάσσιου μπάνιου και η επαρκέστατη απόσταση για περπάτημα, τρέξιμο ή απλά τη βόλτα με το σκύλο, συνδυάζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην περιοχή. Παράλληλα, τις νυχτερινές ώρες του καλοκαιριού, η περιοχή είναι ιδανική για περίπατο, αν και επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι κατά μήκος της ακτής, γεγονός αποτρεπτικό πολλές φορές.

Τα προβλήματα
Ελαφρώς βελτιωμένη ήταν φέτος η εικόνα της παραλίας, χωρίς ωστόσο να λείπουν παραφωνίες, που διαβρώνουν το φυσικό κάλλος. «Φέτος είδαμε μια μικρή έστω πρώτη απόπειρα να οργανωθεί ο χώρος», δηλώνει θαμώνας της παραλίας, εκφράζοντας παράλληλα την ευχή να γίνουν περισσότερες παρεμβάσεις.
Σκουπίδια και ακαθαρσίες δηλώνουν και φέτος το παρόν αν και έχουν γίνει προσπάθειες για καθάρισμα, όσον αφορά τουλάχιστον την κοπή χόρτων και κλαδιών. Αναφορικά με την ακτή, η κατάσταση με τις γιγάντιες πέτρες, το χαλίκι και τα φύκια που «πνίγουν» την ακρογιαλιά, αντίκεινται στη φυσική ομορφιά της περιοχής, αφού κανένας δεν έχει αναλάβει την ευθύνη της διαμόρφωσης ή έστω της παραμικρής παρέμβασης στην ακτή.
Ομπρέλες, ξαπλώστρες και άλλα παρόμοια αποτελούν είδη προς εξαφάνιση. Τα μόνα σχεδόν που συναντά κανείς κυρίως κατά τις μεσημεριανές ώρες είναι τα πράγματα των ιδιωτών, που τα φέρνουν από το σπίτι τους. Παράλληλα, οι ογκώδεις βράχοι στην άκρη της ακτής καθιστούν αν όχι αδύνατη, αρκετές φορές, δύσκολη την πρόσβαση στη θάλασσα.
Παρά την προσπάθεια Εθελοντικών Ομάδων ή μεμονωμένων ατόμων είναι αρκετοί που δείχνουν να μην ενδιαφέρονται για τον τόπο μας και την καθαριότητά του. Μήνυμά τους πως μπορεί ο κάθε πολίτης ξεχωριστά μπορεί να βάλει ένα λιθαράκι για να κάνει το νησί μας καλύτερο. «Πρέπει να προσπαθήσουμε και ατομικά να καλλωπιστεί ο χώρος», αναφέρει χαρακτηριστικά κάτοικος της περιοχής. Το σκεπτικό είναι πολύ απλό: αν αγαπάς έναν τόπο δεν περιμένεις τα πάντα να γίνονται από τους άλλους, αλλά συμμετέχεις, συνδράμοντας, με όποιο τρόπο μπορείς.