Υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια…

Στα πρόσωπά τους ήταν ζωγραφισμένη η αβεβαιότητα… Το δικό τους όνειρο έμεινε μισό και αυτό το κατάλαβαν μόλις είδαν τα φώτα από τα σκάφη του Λιμενικού μέσα στο σκοτάδι. Περίπου άλλες πέντε ώρες τους πήρε για να φτάσουν στο λιμάνι και από κει… μεταφέρθηκαν σε ένα γήπεδο, όπου για ένα ή δύο βράδια θα ήταν το κατάλυμά τους. Ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ κοιτώντας στα μάτια τους πρόσφυγες και τους μετανάστες δεν μπορεί παρά να νιώσει πόνο και ίσως για λίγα δευτερόλεπτα την απελπισία τους που δεν έχουν ιδέα τι θα περιλαμβάνει η επόμενη μέρα τους… ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, φτώχεια και απόλυτη αβεβαιότητα… Υπάρχουν και τα ανθρωπάκια που μόλις έμαθαν για τα δύο τελευταία περιστατικά άρχισαν τις ρατσιστικές και ξενοφοβικές κορώνες… Αυτό που μας δίνει ελπίδα είναι ότι αμέσως πολλοί συμπολίτες μας νοιάστηκαν, ρώτησαν και εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους. Πάντως από τα δύο τελευταία περιστατικά που σημειώθηκαν στο νησί φάνηκε ότι οι αρχές ήταν σε εγρήγορση, συντονίστηκαν μεταξύ τους άψογα και κατάφεραν μέσα σε λίγο χρόνο να ολοκληρώσουν το έργο τους. Το Λιμεναρχείο τη διάσωση, τη μεταφορά και τη σύλληψη των διακινητών, αλλά και από το Τμήμα Πολιτικής Προστασίας της Π.Ε. Ζακύνθου και συγκεκριμένα, η αεικίνητη και ακούραστη Μαρία Μουζάκη που και στα δύο περιστατικά δούλεψε σκληρά και με αγάπη για να φέρει αυτό το αποτέλεσμα. Φυσικά, από όλα όσα είδαμε κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ, θα ήταν παράλειψή μας, να μην συγχαρούμε τους άνδρες του Λιμενικού που για τόσες ώρες δούλεψαν με συνέπεια και αίσθηση καθήκοντος, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό! Αυτό το περιστατικό δεν θα είναι το τελευταίο… Ευχόμαστε αυτές οι βασανισμένες ψυχές να καταφέρουν να βρουν ένα καλύτερο μέλλον…