Δημοσιογραφικές μνήμες μιας άλλης εποχής…

Μέσα δεκαετίας ΄80 κι αρχές ΄90. Όμορφα ποδοσφαιρικά χρόνια στα ξερά γήπεδα. Με το χώμα να σηκώνεται «μπουχός» και τις πληγές στα γόνατα και τους αγκώνες να αιμορραγούν.

Ονειρεμένα ταξίδια με τον αγαπημένο του νησιού, Ζακυνθιακό. Μια ομάδα που πάλευε να αφήσει πίσω τις μνήμες και τη «μαυρίλα» του πρόσφατου παρελθόντος που συμπαρέσυρε όλους ανεξαιρέτως τους ποδοσφαιριστές της και που «υποχρέωσε» εκατοντάδες φιλάθλων να μην ξαναπατήσουν στο γήπεδο.

Μια ομάδα που πάλευε να σηκώσει κεφάλι και ν’ αποδείξει πως όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια.

Αυτές οι μνήμες επέστρεψαν στο νου, βλέποντας τον όμιλο που τοποθετήθηκε η Ζάκυνθος και ο ΑΟ Τσιλιβή στη Γ΄ εθνική κατηγορία.

Ναύπλιο, Παναργειακός, Ενωση Ερμιονίδας, Πανηλειακός, Πανγυθεατικός, Σπάρτη, Θύελλα Πατρών. Πόσα ταξίδια στα χωμάτινα του Άργους, του Ναυπλίου, του Πύργου, του Γυθείου, της Σπάρτης, της Ερμιόνης.

Μ’ έναν γραφικό αλλά «μαέστρο» στο να παίρνει τα αποτελέσματα, Νιόνιο Καπανδρίτη και μια πλειάδα παικτών, οι περισσότεροι των οποίων αδικήθηκαν που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν ποδοσφαιρικά σε τούτο τον τόπο.

«Μάχες ομηρικές» με τη Ζάκυνθο να τρομάζει κάθε αντίπαλο. Με ντόπιους παίκτες κι ελάχιστες επιλεκτικές προσθήκες που έκαναν πραγματικά τη διαφορά.
Μπάλα… και ξύλο. Και φιλίες, πολλές αληθινές φιλίες από κάθε τόπο. Τηλέφωνα στα καφενεδάκια ή τα περίπτερα δίπλα στα γήπεδα.

Αυτοί ήξεραν το αποτέλεσμα γιατί κρυφοκοιτούσαν τα παιχνίδια. Κι αν έκαναν κάνα γκολ λάθος, το διόρθωνε ο υπεύθυνος του γηπέδου, που σήκωνε μετά από ώρα το σταθερό.

Εκείνα τα όμορφα χρόνια, με τον τωρινό πρόεδρο του Ζακυνθιακού, το Στέλιο Γούναρη να τηλεφωνεί για πάνω από μία ώρα από Αμερική, στο σταθερό του ραδιοφώνου της Ε.Ρ.Ζ. (στο 0695 22123) για να μάθει όλα τα νέα της λατρείας του.

«Κλείσε ρε Στέλιο» του έλεγα κάθε Κυριακή βράδυ, «από Αμερική παίρνεις» και μου απαντούσε «λέγε μου… δεξί μπακ ποιος έπαιξε; γιατί δεν έβαλε τον τάδε; στην επίθεση ποιους έβαλε; ποιον θα βάλεις διακριθέντα;»

Πόσο όμορφα χρόνια! Η αγάπη για το άθλημα και το Ζακυνθιακό ξεχείλιζε. Αυτή η αγάπη μπορεί να μεταλλάσσεται, να μεταμορφώνεται, όμως δε σβήνει.

Και οι μνήμες που μου έφεραν τα ονόματα των αντιπάλων στον 7ο όμιλο της Γ΄ εθνικής, φρέσκαραν ξανά το ενδιαφέρον.

Στους νεότερους η περιγραφή αυτή μπορεί να μη λέει… τίποτα, στους παλαιότερους όμως θα ξυπνήσει μνήμες.

Καλή επιτυχία στο Ζακυνθιακό, καλή επιτυχία στο Τσιλιβή.

Τάσος Θεοδόσης

* Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Νίκου Κοντονή. Αποτυπώνει το Ζακυνθιακό την περίοδο 1977-78, όταν δημιουργήθηκε για πρώτη χρονιά η Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία. Κι εκείνη την περίοδο ο Ζακυνθιακός έπαιζε με ομάδες από Πελοπόννησο. Με Άργος, Ναύπλιο, Σπάρτη, Κόρινθο κλπ, ενώ στον ίδιο όμιλο ήταν και ομάδες από Αιτ/νία, Άρτα και Κέρκυρα. Μπορεί δημοσιογραφικά να μην τα πρόλαβα αυτά τα χρόνια, όμως τα θυμάμαι από τις περιγραφές των «αρχαιότερων». Ας θυμηθούμε τα ονόματα όλων όσοι βρίσκονται στη φωτογραφία. Πάνω από αριστερά: Ν. Δραγώνας, Α. Μοθωναίος (Ζαμόρα), Χ. Μαρμαράς, Τ. Φουρνογεράκης (Τσιλιώρης), Σ. Κόκλας, Ντ. Κωστάκης (Τζίτζης), Στρ. Κουρούμαλος, Σπ. Γούναρης, Ακ. Τσιώλης, Τιμ. Καπανδρίτης (Μπουσουλάκης) και Γιώργος Ροκίδης (προπονητής). Κάτω από αριστερά: Διον. Γεωργάνος, Π. Γιατράς (Μπαμπαλής), Κ. Μάργαρης (Σαράφης), Α. Ζουπάνος, Γ. Ξένος, Ν. Κοντονής, Δημ. Σέλληνας, Σ. Τσιριγώτης, Μ. Κουρούμαλος και Διον. Καπανδρίτης.