Ένα φωτογραφικό άλμπουμ αχτίδα φωτός

Στην κατάμεστη αίθουσα της Λέσχης ο Ζάκυνθος και με την παρουσία των νέων αρχών του νησιού μας, αλλά και διακεκριμένων ανθρώπων του τύπου και του συγγραφικού κόσμου, παρουσιάστηκε προχθές το βράδυ το σπουδαίο φωτογραφικό άλμπουμ για τη Ζάκυνθο της συμπατριώτη σας, διεθνούς φήμης φωτογράφου Διονυσίας Πόθου Αλεξιάδη. Ήταν μια βραδιά όαση και αχτίδα ελπίδας για αυτό που εμείς έχουμε ως εικόνα για το νησί μας σήμερα. Ήταν μια «γροθιά στο στομάχι» αντί για υπερηφάνεια, για όλους εμάς που ξέρουμε ότι τα καλά λόγια και οι έπαινοι για το παρελθόν, δεν έχουν καμία σχέση με το σημερινό πρόσωπο του νησιού μας. Αντί να κορδωνόμαστε από υπερηφάνεια, έπρεπε να σκύβουμε το κεφάλι και να σκεφτόμαστε πως θα αντιστρέψουμε τη σημερινή κατάσταση. Ευτυχώς ο φακός της Διονυσίας ήταν εξαιρετικός και το κακό πρόσωπο, πρόσεξε να το αποφύγει, να μην το προβάλλει, ενδεχομένως όπου το βρήκε να το αφαίρεσε. Όπως είπε εύστοχα ένας εκ των παρουσιαστών: «Η Διονυσία “λογόκρινε” την εικόνα της. Έτσι αυτός που θα πάρει το άλμπουμ στα χέρια του και θα το ξεφυλλίσει θα δει τοπία, εικόνες, χρώματα, εκκλησίες, χαλάσματα και ιστορικά μνημεία εκκλησιών και άλλα που θα τον προδιαθέτουν θετικά και ελκυστικά χωρίς τις κακογραφίες που μας περιτριγυρίζουν». Ίσως αυτό να είναι και το πλέον ενθαρρυντικό, παρά το κακό που έχει γίνει στο περιβάλλον στις οικοδομές στον τρόπο λειτουργίας του νησιού μας, η φύση, το τοπίο τα πάντα, επιμένουν πεισματικά να δείχνουν τις ομορφιές και τα χαρίσματα του νησιού μας. Αυτό η Διονυσία κατόρθωσε να το δει με τα δικά της έμπειρα μάτια, να τα καταγράψει με το φακό της και να μας το προσφέρει σε μια συλλογή κόσμημα και προβολή για τον τόπο μας. Πρέπει να την ευχαριστήσουμε όλους μας και για την μοναδικότητα ως τώρα του έργου της αυτού, δεν υπάρχει παρόμοιο για την ώρα που να αφορά το νησί μας, αλλά και για την ποιότητα της δουλειάς της. Η γεμάτη αίθουσα, τα όμορφα λόγια των παρουσιαστών, οι ελπιδοφόρες παρουσίες των νέων κοινοβουλευτικών, περιφερειακών και δημοτικών εκπροσώπων μας αφήνουν με την ελπίδα, ότι το σφίξιμο στο στομάχι που νιώσαμε θα είναι για λίγο ακόμη και ότι κάτι καλύτερο γεννιέται για τον τόπο μας. Έστω και ως ευχολόγιο, έστω και ως αχτίδα ελπίδας κάτι είναι και αυτό. Πάντως η Διονυσία, μας προσέφερε απλόχερα τη χαρά και τη δύναμη να δούμε, τη Ζάκυνθο με τα καλά της και να ευχηθούμε μόνον έτσι να την βλέπουμε. Άλλωστε πέρασε σεισμούς και καταποντισμούς και ξαναστάθηκε όρθια, δεν μπορεί η τουριστική ανθρώπινη βουλιμία να την καταστρέψει, μάλλον αυτοί που την καταστρέφουν στο τέλος θα πληρώσουν το τίμημα και το νησί μας θα παραμείνει όμορφο και αλώβητο στο βάθος του χρόνου.