Παρουσίαση της «Ζακυνθινής Ταβέρνας» της Μ. Ρουκανά – Αμπελά – Ήταν όλοι εκεί! (φωτοστιγμές)

Μικροί και μεγάλοι, Ζακυνθινοί των τεχνών και των γραμμάτων αλλά και το πολιτικό προσωπικό του νησιού μας…Όλοι κατέφθασαν από νωρίς το βράδυ του Σαββάτου στο Κόκκινο Βράχο για να απολαύσουν την παρουσίαση του βιβλίου της κας. Μ. Ρουκανά – Αμπελά «Ζακυνθινή Ταβέρνα». Πρόκειται για μία λαμπρή προσπάθεια διαφύλαξης της ιστορίας και των μνήμεων του τόπου μας και δη ενός κομματιού του που δυστυχώς έχει εκλείψει.

Τι ήταν η Ζακυνθινή Ταβέρνα; Μα, «δύναμη, πολιτισμός του περιθωρίου, παράδοση, Ζάκυνθος: Την αγαπάμε τη θυμόμαστε και θα είναι πάντα με συγκίνηση στη καρδιά μας γιατί είναι η Ζάκυνθος…Είμαστε εμείς», όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο κοινωνιολόγος και συγγραφέας κ. Σπ. Ξένος. Η ανταπόκριση δε του κόσμου που είχε γεμίσει ασφυκτικά την αίθουσα του Κόκκινου Βράχου από νωρίς αποδεικνύει απόλυτα τα λεγόμενα του κ. Ξένου και τη θέση που καταλαμβάνει η Ζακυνθινή ταβέρνα στις καρδιές μας.

Τέσσερα χρόνια έρευνας για την συγγραφή του βιβλίου!

Όπως δήλωσε στην Ημέρα η κα. Μαρία Ρουκανά – Αμπελά, συγγραφέας του βιβλίου. «Είναι μία μεγάλη Ιστορία για τη Ζάκυνθο: Τα φαγητά, οι άνθρωποι, οι μάντσιες, οι καντάδες…Είναι ένας θησαυρός που δεν πρέπει να χαθεί γι’ αυτό κι εγώ ασχολήθηκα 4 χρόνια τουλάχιστον. Ευχαριστώ πάρα πολύ όσους με βοήθησαν και τα έχω καταγράψει όλα στο βιβλίο. Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν φύγει τώρα, τα ονόματά τους όμως κι όσα μου είπαν είναι εκεί. Πιστεύω πως η Ταβέρνα είναι μια μεγάλη λαογραφία του νησιού μας και πρέπει να παραμείνει και να μην ξεχαστεί για τις επόμενες γενιές. Γι αυτό κι εγώ έγραψα το βιβλίο αυτό»

Η σημασία της Ζακυνθινής Ταβέρνας

Για την σημασία διαφύλαξης των μνήμεων της Ζακυνθινής Ταβέρνας μίλησε στην Ημέρα ο κ. Δ. Βίτσος, ιδρυτής των εκδόσεων Περίπλους: «Θα μου πείτε είναι τόσο σημαντικό θέμα; Είναι! Για τους εξής λόγους: Πρώτον η Ζακυνθινή ταβέρνα είναι διαφορετική από τις άλλες ταβέρνες της Ελλάδος. Δεύτερον υπήρξε πολιτιστικό κέντρο κατά κάποιον τρόπο. Τρίτον πια δεν υπάρχει ούτε και στη Ζάκυνθο. Έγινε μια απόπειρα παλιά με την αρέκια να δοθεί ένας τέτοιος τόνος αλλά δεν προχώρησε. Αλλά ούτε και η αρέκια είναι αυτό ακριβώς που είναι η Ζακυνθινή ταβέρνα! Η Ζακυνθινή ταβέρνα αποδεικνύει πως ένα μεγάλο μέρος του Ζακυνθινού πολιτισμού έχει δημιουργηθεί από τον παλιό αγράμματο λαό επειδή αυτοί πήγαιναν στις ταβέρνες τότε – μόνον άνδρες βέβαια – και εκεί συνέθεταν τις καντάδες, τις αρέκιες κι όλα αυτά που λέμε σήμερα Ζακυνθινή Μουσική.»

Ζακυνθινή Ταβέρνα και Μουσική

Ο κ. Βίτσος ανέλυσε την ξεχωριστή σχέση Ζακυνθινής Ταβέρνας – μουσικής όπως χαρακτηριστικά είπε: «Ανάμεσα στα άλλα που συνέθεσαν ήταν και ποιήματα του Σολωμού. Γιατί ο Σολωμός είχε έναν υπηρέτη που τον λέγανε Λάμπρο και του κλεβε τους στίχους και τους πήγαινε το βράδυ στη ταβέρνα εκεί που κάναν τις αρέκιες και μελοποιούσε το ποίημα με τους φίλους του και μετά το τραγουδούσανε. Έτσι συνετέθη η Αγνώριστη, η Φαρμακωμένη κι ο Εθνικός Ύμνος πριν από τον Μάντζαρο είχε συντεθεί σε μία ταβέρνα. Απ’ εκεί λοιπόν κανείς καταλαβαίνει τι θεμελιώδους σημασίας υπήρξε η ταβέρνα για τον Ζακυνθινό πολιτισμό. Κι επειδή όσοι την έζησαν όσο πάνε και λιγοστεύουν είπαμε – η κα. Ρουκανά δηλαδή! – να καταγράψουμε τις μνήμες όσων ακόμα μπορούν να μας διηγηθούν αυτά τα πράγματα»

Ο Βουλευτής Ζακύνθου Δ. Ακτύπης στην παρουσίαση!

Στην παρουσίαση του βιβλίου παρευρέθηκε και ο βουλευτής Ζακύνθου Δ. Ακτύπης χαιρετίζοντας την προσπάθεια αυτή να μείνουν οι μνήμες κι οι παραδόσεις μας ζωντανές. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Είναι δεδομένο πως θα ερχόμουν στη Ζάκυνθο μετά από την ευγενική πρόσκληση που μου έγινε από τη κα. Ρουκανά, μια πολυγραφότατη συγγραφέας, έχει γράψει πάρα πολλά βιβλία. Ταυτόχρονα είναι ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη λαογραφία και τον επτανησιακό πολιτισμό, πράγματα που έχει ανάγκη ο τόπος μας για να μπορέσουμε πραγματικά να κρατήσουμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Σε μία δύσκολη εποχή, μία δύσκολη περίοδο Παγκοσμιοποίησης ,όλα αυτά θα πρέπει να ξέρετε πως έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Και πρέπει να τιμούμε ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο τους. Γιατί αυτό που χρειάζεται στη Ζάκυνθο είναι να αγαπήσουμε τον τόπο μας. Τον αγαπάμε μεν, αλλά πρέπει να τον αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο. Εάν τον αγαπήσουμε θα δείτε πως όλα τα πράγματα θα πάρουν μία άλλη πορεία και θα είναι προς τα καλό όλων μας.»

Ας μιλήσουν οι μνήμες…

Ομιλητές στην παρουσίαση και οι κ. Δ. Κονιτόπουλος , πρόεδρος της Ένωσης Ζακυνθίων Αθήνας που όπως δήλωσε στην Ημέρα πριν την έναρξη : «Έζησα την ταβέρνα από τα παιδικά χρόνια και θα προσπαθήσω να δώσω μία εικόνα εκείνης της εποχής» καθώς και ο κ. Ν. Κοσσόρος, επιχειρηματίας που κατέθεσε μία ξεχωριστή μαρτυρία από τα παιδιά του χρόνια. Όπως είπε σχετικά στην Ημέρα: «Η Ζακυνθινή ταβέρνα ήταν ένας τόπος που πραγματικά οι Ζακυνθινοί πρωινές ώρες με τη δροσιά ερχόντουσαν να πιουν το πρώτο ποτήρι και σύντομα να βγουν στην αγορά – γιατί ήταν το κέντρο της πόλης η ταβέρνα του παππού μου. Το μεσημέρι έρχονταν οι εργαζόμενοι στην παραλία, κάποια ψαροκάικα. Ερχόντουσαν οι ψαράδες γιατί όργωναν τότε το Ιόνιο. Όχι μόνον Ντόπιοι… Άλλοι από την Ευρώπη άλλοι από την Αίγυπτο προς Ιταλία να μεταφέρουν τις πραμάτιες τους. Το βράδυ μαζεύονταν οικογενειάρχες όπου εκεί κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ με την παρέα τους με τραγούδι και πίνοντας το κρασάκι τους»