Ζάκυνθος 2019

2019, γραμμένο έχω στη μπλούζα,
και η φυλλάδα το ‘λεγε, η Ζάκυνθος χαβούζα.

Ρυπαίνουμε ακατάπαυστα, και δεν υπάρχει δάκρυ,
σημάδια τση αξίας μας, παντού απ’ άκρη – σ’ άκρη.

Ρομαντικοί… ξεφύγαμε, και μπλέξαμε συγχρόνως,
ιδέες παραβιάσαμε, και δεν υπάρχει πόνος.

Κολλήσαμε μικρόβιο, πετάω και καταστρέφω,
την ανοιχτή παλάμη μου, στο πρόσωπό μου στρέφω.

Και όλα αυτά που λούζομαι, την σήμερον ημέρα,
μου προκαλούν εντύπωση, μάνα μου και πατέρα.

Μου ερεθίζουν το μυαλό, μου προκαλούν τη σκέψη,
τρελοί ρυθμοί το χορευτή, ψάχνουν για να χορέψει.

Που όμως δεν τον μάθανε, ποιο πόδι τ’ άλλο παίρνει,
παραπατάει ο πρώτος μας, κι όλους μας παρασέρνει.

Δεν το νογάμε φαίνεται, και ο τόπος μας κοιτάει,
κι αν ούλοι τυφλωθήκαμε, ο ήλιος μας χτυπάει.

Δεν γίνεται παράλληλα, καταστροφή και ιδέα,
είναι… κοροϊδευόμαστε, είναι μια μαύρη θέα.

Πολιτισμός τσι αίθουσες, και οι λέξεις μας τα ίδια,
κι η θάλασσα… και γύρω μας, με λύματα, σκουπίδια.

Μάθαμε να κρυβόμαστε, πίσω απ’ το δάχτυλό μας,
θα ‘ταν καλά αν βρίσκαμε, κάποιοι το δάσκαλό μας.

Για να μας πει… όλα αυτά που έχουμε ξεχάσει.
για το μυαλό που σκέφτεται, στη φέξη και στη χάση.

Έτσι τα αντιλαμβάνομαι, τα πράματα μητέρα,
κι εσύ που μένεις έκπληκτος, κακόμοιρε πατέρα.

Είσαι μεγάλος τώρα πια, εσύ για να χορέψεις,
κι όσα σου λένε δεν μπορείς, ούτε να τα χωνέψεις.

Αλλάξανε οι εποχές, καλέ μπάρμπα Νικόλα,
τι κι αν υπάρχει Σολωμός, έχουν διαβρώσει όλα.

Πέπλο έχει απλώσει στο νησί, βρωμιά το ‘χει σκεπάσει,
και ανίκανο το πόπολο, για να το ξεσκεπάσει.

Αυτά αντιλαμβάνεται, κι ένας απλός πολίτης,
το 2019, αισθάνεται… αλήτης!!!

photo: lifo