«Έφυγε» και ο δικός μας «Γκραμπόφσκι» σκεπασμένος με τη σημαία του Ζακυνθιακού

Η ιστορία μας εξελίσσεται κάπου στις αρχές και προς τα μέσα της δεκαετίας του ΄70. Ο Ζακυνθιακός αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας της ΕΠΣ Ηλείας – Ζακύνθου.

Τις αγωνιστικές περιόδους 1972-73 και 1974-75 κατακτά το πρωτάθλημα, λαμβάνοντας μέρος στη συνέχεια στα μπαράζ ανόδου για τη Β΄εθνική, δίχως όμως να καταφέρει την πολυπόθητη άνοδο, χάνοντας τη από Σύρο και Εθνικό Αστέρα αντίστοιχα.

Ένα παιδί μικρόσωμο, γρήγορο, με καλή ντρίπλα και πολλή ποδοσφαιρική τρέλα ανήκει στην ομάδα και προσπαθεί να καθιερωθεί.

Είναι ο Νίκος Ζαφείρης. Παίζει στο δεξί άκρο, κλασσικό “παλαιό” δεξί εξτρέμ, πάνω στη γραμμή.

Σε κάποιο παιχνίδι ο ηγέτης του κέντρου Ντίνος Κωστάκης “Τζίτζης” παίρνει τη μπάλα λίγο μπροστά από τα σέντερ μπακ, σηκώνει το κεφάλι και βλέπει το Νικόλα στο κέντρο, έτοιμο να φύγει στη γραμμή για αντεπίθεση.

Του βγάζει μια μπαλιά που όμως φεύγει λίγο πιο δυνατά απ’ όσο υπολόγιζε.

Ο Νικόλας σταματάει, δεν ξεκινάει καν να τρέχει, βάζει τα χέρια στη μέση, κοιτάζει το “Τζίτζη” και του λέει: “Μα ποιος είμαι, ο Γκραμπόφσκι”;

Αυτό ήταν!!! το προσωνύμιο “Γκραμπόφσκι” συνόδεψε το Νικόλα μέχρι και την τελευταία του πνοή, την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2019.

Ο Νικόλας με την όμορφη ποδοσφαιρική του τρέλα θαύμαζε τον ποδοσφαιριστή μύθο της Άιντραχτ Φρανκφούρτης της δεκαετίας του ΄70, Γιούργκεν Γκραμπόφσκι.

Τον άνθρωπο που υπηρέτησε για 15 ολόκληρα χρόνια την Άιντραχτ κατακτώντας μαζί της το γερμανικό κύπελλο του 1974 και 1975.

Ο Νικόλας αγαπούσε το Ζακυνθιακό, την ιδέα και τη φανέλα του.

Λάτρευε όμως και τον Ολυμπιακό γι αυτό και είχε πάντα μαζί του το «Ευαγγέλιο», την εφημερίδα «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ».

Εφυγε σκορπώντας θλίψη στις τάξεις της μεγάλης ομάδας του νησιού και σε όλους όσοι τον συναναστράφηκαν.

Ενα “αντίο” στο δικό μας “Γκραμπόφσκι” και συλλυπητήρια στους οικείους του.

Τάσος Θεοδόσης