Οι χαμένες γενιές

Του Ηλία Θεοδόση

Αν αναλογιστεί κανείς πως είναι η καθημερινότητα ενός «φυσιολογικού» παιδιού, και ενός παιδιού με ιδιαιτερότητες, θα διαπίστωνε ότι η θεωρία απέχει παρασάγγας από την πράξη. Άτομα με ειδικές ανάγκες του νησιού τα οποία έχουν κάποια μορφή αναπηρίας, και τα οποία έχουν γεννηθεί πριν από το έτος 1985-86, είχαν, θα λέγαμε μια ευκαιρία λιγότερη. Ποια είναι αυτή; Μα φυσικά την πρόσβαση στην δωρεάν δημόσια εκπαίδευση. Και εξηγούμαι.
Στα ΑμεΑ τα οποία σήμερα είναι 35 χρονών και παραπάνω, δεν δόθηκε η ευκαιρία να εκπαιδευτούν σε Ειδικό Σχολείο στη Ζάκυνθο, και αυτό γιατί το Ειδικό Σχολείο πρώτο-λειτούργησε στην Ζάκυνθο το σχολικό έτος 1993-4. Συνεπώς τα ΑμεΑ αυτά ήταν ήδη σε ηλικία όπου θα έπρεπε να φοιτούν σε σχολείο. Κάποιοι γονείς βέβαια απευθύνθηκαν στο σχολείο και έγραψαν τα παιδιά τους ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία. Άλλοι πάλι δεν το θεώρησαν απαραίτητο και «κράτησαν» τα παιδιά τους στο σπίτι.
Βέβαια, στο κομμάτι εκπαίδευση των ΑμεΑ στη Ζάκυνθο, εμπλέκεται και το Κ.Κ.Π.Π.Ι.Ν (πρώην ΟΔΑΖ), με το τμήμα των ΑμεΑ, το οποίο είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στην επαγγελματική εκπαίδευση ΑμεΑ σε εποχές πολύ δύσκολες, όταν ξεκίνησε το πρόγραμμά του το 1984, με τους περισσότερους ειδικούς να επιτελούν άθλο για τα τότε δεδομένα και να πηγαίνουν πόρτα-πόρτα στο νησί με σκοπό να εγγράψουν, όσα περισσότερα παιδιά στο πρόγραμμα ΑΜεΑ.
Δυστυχώς για τα παιδιά αυτά, υπάρχουν ακόμη και σήμερα γονείς οι οποίοι θεωρούν ότι τα παιδιά τους δεν έχουν την ανάγκη ειδικών. Κρατούν τα παιδιά αυτά στο σπίτι, μακριά από την εκπαίδευση και τα τεράστια οφέλη που μπορεί αυτή να δώσει, είτε επειδή οι ίδιοι θέλουν να κρατούν τα παιδιά τους σπίτι εκμεταλλευόμενοι τα επιδόματα που δίνουν οι υπηρεσίες, είτε γιατί θεωρούν παντογνώστες τους εαυτούς τους και πιστεύουν ότι μπορούν να βοηθήσουν το παιδί τους στο σπίτι, λειτουργώντας εγωιστικά και σε βάρος του παιδιού τους, είτε τέλος επειδή δεν θέλουν να αφήσουν τα παιδιά τους να εκπαιδευτούν λειτουργώντας υπερπροστατευτικά.
Πριν την έναρξη του Ειδικού Σχολείου στη Ζάκυνθο, οι Ζακυνθινοί γονείς όσοι ήταν και είναι πιο συνειδητοποιημένοι και ενημερωμένοι, έστελναν τα παιδιά τους σε Ειδικό Σχολείο για να εκπαιδευτούν εκτός νησιού, και αυτό το έπρατταν συνήθως, μόνο όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα.
Άλλοι γονείς πάλι, μην έχοντας εμπιστοσύνη στους ειδικούς (ψυχίατρους, νευρολόγους, ψυχολόγους, εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές και άλλες ειδικότητες) και μη θέλοντας να παραδεχτούν ότι δεν γνωρίζουν κάποια πράγματα σε σχέση με την ειδική αγωγή, πίστευαν είτε ότι το παιδί τους είναι μια χαρά, είτε ότι δεν ξέρουν οι ειδικοί, είτε ότι το παιδί τους απλώς «σεληνιάζεται»!!
Ευτυχώς στα τελευταία χρόνια έχει επιτευχθεί μια πολύ σημαντική βελτίωση των συνθηκών εκπαίδευσης και διαβίωσης των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Δυστυχώς όμως, δεν λείπουν και οι εξαιρέσεις όπου οι ίδιοι οι γονείς ζουν παρασιτικά σε βάρος των παιδιών τους εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση της υγείας τους και τα επιδόματα που δίνει το κράτος.
Εν κατακλείδι, βλέπουμε το τεράστιο έργο που έχει να επιδείξει το Ειδικό Σχολείο στο νησί μας, καθώς από την στιγμή της έναρξής του, τα ΑμεΑ στη Ζάκυνθο έχουν βρει την εκπαιδευτική κοινότητα μέσα στην οποία μπορούν να κοινωνικοποιηθούν, να εκπαιδευτούν, να οριοθετηθούν και γενικότερα να συνυπάρχουν μαζί μας. Για αυτούς τους λόγους πρέπει να στηρίζεται από όλους τους συντοπίτες μας με όποιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει ο καθένας μας.

Υ.Γ: Τα δεδομένα τα οποία καταγράφει ο συντάκτης του άρθρου αυτού, είναι τόσο από την εμπειρία και την προϋπηρεσία του (2012-2018) στο Κ.Κ.Π.Π.Ι.Ν (ΟΔΑΖ), όσο και από την κοινωνική του έρευνα κατά την εργασία του στο Κέντρο Κοινότητας Ζακύνθου με Παράρτημα Ρομά.

Ο Ηλίας Θεοδόσης είναι Ψυχολόγος του Κέντρου Κοινότητας του Δήμου Ζακύνθου.

φωτο: Creative-Market



Τελευταία άρθρα