Εκλογές

Είμαι πολύ χαρούμενος, που θα ξαναψηφίσω,
και δεν τσι χάνω τσι εθνικές, εκτός και αν ψοφήσω.

Ετούτες είναι οι καλές, των ηγετών που λένε,
οι πρώτες ήταν χλιαρές, εφτούνες όμως καίνε.

Χρειάζεται η πατρίδα μου, δυναμικό να μ’ έχει,
κι αυτή την εξυπνάδα μου, τη θέλει να εξέχει.

Το έχει αυτό ο Έλληνας… πανέξυπνος με κρίση,
αφού σε λόγους που ‘χουν… ΘΑ, μπορεί και να δακρύσει.

Πολλές φορές ακούσαμε το ίδιο το τροπάρι,
τα δύο αυγά αλλιώτικα, τα λένε και ζευγάρι.

Είναι σαφώς και καθαρή… πανέξυπνη η κουβέντα,
κι αν λείπει λάδι απ’ το ψωμί, του πάει κι η μερέντα.

Δεν ξέρω όμως κάθε φορά, αν πνίγομαι στο ψέμα,
για αυτό και μέχρι σήμερα, ο μαύρος έχω θέμα.

Παλιά θυμάμαι ένας χαμός, κύμα καυτό οι βραδίες,
βάζαμε κόρνες ιδικά, για τσι περιοδείες.

Σφουρίγματα, συνθήματα, ένας χαμός κυρίου,
γέμιζαν άδειους κάλυκες, μπασιές κάθε χωρίου.

Φανατισμός και απειλές, ζεύκια, παλικαρίες,
λεβέντες κοματόσκυλα, μούτρα ταπετσαρίες.

Αλήθεια πως συγκάνανε, μαζί σαν κοινωνία;
κάθε εκλογές για εμφύλιο, είχανε τη μανία.

Πως άδεια καταπίνανε, και σκεπασμένες βρώμες;
στους δέκα η ίδια ερώτηση, ήταν και δέκα οι γνώμες.

Τι αφελείς που είμαστε, και τότε, μα και τώρα,
πάντα με τη ψευδαίσθηση, ότι θα αλλάξει η χώρα.

Πιστεύαμε και λέγαμε, κάτι θα ξεχωρίσει,
κάθε φορά η ελπίδα μας, πως θα ξαναγυρίσει.

Βαδίζαμε ασυναίσθητα, με τα κλειστά μυαλά μας,
για αυτό δεν είχαμε γερά, ούτε τα κόκαλα μας.

Παρ’ ότι έχω συνείδηση… αετός κι η όραση μου,
στην κάλπη δεν εισχώρησε, ποτέ η θέληση μου.

Και εφτούνο που κατάλαβα, δίχως να τη ρωτήσω,
τση αρέσει να πηγαίνουμε, αυτό το μπρος οπίσω!



Τελευταία άρθρα