Οδός Αγίας Άννας

Θα αξιοποιήσω τη μεριά, γράφοντας ένα ποίημα,
σε μια κορνίζα στην καρδιά, να το ‘χει κάθε θύμα.

Να το ‘χει σαν τραγούδι του, και να το ψιθυρίζει,
να το ‘χει για απασχόληση, όταν περνάει μη βρίζει.

Οδός πολλών ταλαίπωρων, οδός Αγίας Άννης,
που σαν περάσεις από κει, ένα σταυρό τον κάνεις.

Όχι για παρακάλεσμα, να ζήσεις να γεράσεις…
με τη λιγότερη ζημιά, να σώσει να περάσεις.

Είναι ένα πέρασμα στενό, είναι ας πούμε δρόμος,
για κάθε αυτοκίνητο, εχθρός, φόβος και τρόμος.

Λικνίζεται παντούθενες, βογκάνε τα ψαλίδια,
τα αμορτισέρ, τα λάστιχα, όπως και εσύ τα ίδια.

Σαν από κείνη του μασάζ, να πούμε πολυθρόνα,
κι αν σου πονάει η μέση σου, φωνάζεις με κορώνα.

Συνηθισμένη όπου κι αν πας, στη Ζάκυνθο η τραμπάλα,
δαγκώνεις γλώσσα προσπερνάς, για να μη βγούνε τ’ άλλα.

Μία ζωή περνάω από κει, από μικρό παιδάκι,
ανθρώπινο και βολικό, ήτανε το στενάκι.

Από τσι πάνω γειτονιές, κι από την ανηφόρα,
εκεί πρωτοφρενάριζα, και μου ‘κοβε τη φόρα.

Ήταν διπλής κατεύθυνσης, άνετο το δρομάκι,
για ανθρώπους, για ποδήλατα, και κανα μηχανάκι.

Κι η στρώση του μια χαρά… όχι όπως είναι τώρα,
μπαλώματα, ξηλώματα, που φτάνουν μέχρι χώρα…

Τώρα στο πρώτο τράνταγμα, αναφωνώ τη μάνα,
για μην βρω εμπόδιο… βοήθα Αγία Άννα.

Κι αυτό γράφει είμαι Ζάκυνθος, κι οι ξένοι το γνωρίζουν,
τη μύτη ξιούν αμήχανα, και το φακό ρυθμίζουν.

Είναι ένα αξιοθέατο, θέλει φωτογραφία,
να αποτυπώσει πάνω τσης, μηνύματα βαθία.

Είμαι σ’ έναν παράδεισο, και νιώθω υπερηφάνεια,
μα θλίψη για τσι μέρες μας, για αυτή την επιφάνεια.

Ούτε ένα μέτρο αδιάλυτο, δεν έχει να ανασάνεις,
κομμάτι αξιοπρόσεχτο… οδός Αγίας Άννης!!!