Όλα στον… «κόκορα»;

Μήπως είναι μια καλή στιγμή – καθισμένοι πάνω στα αρχαία μας μάρμαρα και παρακολουθώντας μια τραγωδία – να αναλογιστούμε τον Ελληνικό Πολιτισμό και τα απίστευτα ύψη πνευματικής άνθησης που κατάφερε να φτάσει; Υπενθυμίζουμε ότι τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας, που μεσολάβησαν από τότε, δεν στάθηκαν ικανά να σβήσουν 2.500 χιλιάδες χρόνια μιας καταπληκτικής πνευματικής και δημιουργικής χρυσής εποχής του ελληνισμού.
Για αυτό ας διερωτηθούμε -ιδιαίτερα στα Επτάνησα που ο τούρκικος ζυγός δεν ήταν τόσο καθοριστικός και που άλλοι λαοί πιο ανεπτυγμένοι βρέθηκαν εδώ ως κατακτητές- τι είναι εκείνο που μας κάνει να βιώνουμε μια συνεχή παρακμή σε κάθε τι δημιουργικό και αξιόλογο;
Τι είναι εκείνο π.χ. που δεν μας αφήνει στη Ζάκυνθο να λύσουμε το πρόβλημα των σκουπιδιών μας, των λυμάτων, της διαχείρισης του Ναυαγίου, της αντισεισμικής έρευνας και θωράκισης, των αναγκαίων θαλάσσιων υποδομών (προβλήτα, λιμάνια) και άλλα πολλά προβλήματα; Μήπως τα έχουμε φορτώσει όλα στον “κόκορα” ή με άλλα λόγια στην κεντρική εξουσία; Που και αυτή είτε δείχνει μια παρακμιακή πορεία σε σημαντικά για τον τόπο ζητήματα, είτε δεν δέχεται την απαραίτητη πίεση ή επιρροή από τους ντόπιους παράγοντες για να τα λύσει.
Πως μπορούμε εμείς που ζούμε σε αυτόν τον τόπο, να αφήνουμε το δώρο της φύσης που λέγεται Ζάκυνθος, να λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο χωρίς να κάνουμε κάτι για να το οργανώσουμε; Με την λογική και νοοτροπία “διυλίζω τον κώνωπα και καταπίνω την κάμηλον” αρκεστήκαμε χρόνια σε διαπιστώσεις όχι όμως και ουσιαστικές προτάσεις αλλαγής πλεύσης – πλην εκείνων των επιστημονικών. Μυαλό υπάρχει, DNA καλό υπάρχει. Τι μας λείπει;