Άλλος αέρας φύσηξε

Αέρας φύσηξε προχθές, και μου ‘ρθε ανατριχίλα,
εσάρωσε τη θάλασσα, και τση αυλής τα φύλλα.

Μαζεύτηκαν και σύννεφα, ήρθε και το μπουρίνι,
και δεν θα αφήσει σκέφτηκα, να ανθίσει μπουγαρίνι.

Περάσανε κι οι εκλογές, σαν λαίλαπα… φωτία,
να πούνε πως η Ζάκυνθος, δεν είναι η πλατεία.

Ούτε και το ναυάγιο, που μοναχό στοιχειώνει,
που μία κατολίσθηση, το κάνει ούλο σκόνη.

Είναι… οι παντού καρόδρομοι, το γόνιμο ποτάμι,
είναι η λίμνη του Κεριού, που βγαίνει το κατράμι.

Να μάθουμε επιβάλλεται, η Ζάκυνθος ποια είναι,
γιατί… για αυτήν να ασχοληθεί, δεν έγκωσα κανείνε.

Χρόνια τώρα ανήμπορη, έχει αφεθεί στη μοίρα,
κι απ’ τον καλό, στον πιο καλό, έγινε κακομοίρα.

Βγήκα ψηλά στο ξέφωτο, και κοίταζα τη χώρα,
ξαστέρωσε από σύννεφα, και πέρασε η μπόρα.

Απελπισία, αδιάβατη, και πολιορκημένη,
μια χώρα αφιλόξενη, και ποδοπατημένη.

Ποίοι φταίνε που στον τόπο μου, δεν θα μπορώ να ζήσω;
ποίοι είναι αυτοί, τι έκαναν, θέλω να τσου ρωτήσω.

Αυτοί που ήταν μέχρι χθες, και κούραζαν τη σκέψη,
που αλήθεια και αποτέλεσμα, για να βγει θα λαθέψει.

Πάλι η »Σαρτζάδα» κρύφτηκε, τση νύχτας τα σκοτάδια,
είναι κι αυτή τση λησμονιάς, ένα από τα σημάδια.

Λησμονημένη και αυτή… μαράζι κάθε δείλι,
κοιτάει το Δήμο απ’ την πλαγιά, και τσου κουνάει μαντίλι.

Μα ποίος να πάει εκεί ψηλά, να δει αυτό το χάλι,
μόνο ένας κλούβιος αιρετός, τα μάτια του να βγάλει.

Άλλος αέρας φύσηξε, από προχθές θυμίζω,
κι αφού πήρα υπόσχεση, στην αλλαγή ελπίζω.

Για να πειστώ.. η Ζάκυνθος, πάνου από δω που στέκω,
δεν είναι ένα ναυάγιο, δεν είναι αυτό που βλέπω!!!

φωτο: InfoKids