Παθητικότητα και Επιδόματα

Του Ηλία Θεοδόση

Είναι γεγονός ότι μετά από μια δεκαετία οικονομικής ύφεσης για την χώρα μας και πολλών σκληρών οικονομικών μέτρων όπου βύθισαν σε οικονομική αβεβαιότητα πολλές χιλιάδες συμπολιτών μας, η χορήγηση ορισμένων επιδομάτων ως ανακουφιστικά αντίμετρα κατά της φορολογίας έρχεται ως «μάννα εξ’ ουρανού».
Επιδόματα όπως: το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), το Επίδομα Ενοικίου, το Επίδομα Μακροχρονίως Ανέργων ή το Ειδικό βοήθημα μετά την λήξη της τακτικής επιδότησης των Ανέργων, είναι κάποια από τα επιδόματα τα οποία παρέχονται σε όσους πληρούν τα κριτήρια, ώστε να ενταχθούν στα προγράμματα αυτά και να εισπράξουν τα χρήματα που δικαιούνται.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Είναι όμως όλα καλά; Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί δίνονται όλα αυτά τα επιδόματα; Για ποιο λόγο δεν εμπλέκονται οι αρμόδιοι φορείς και πρωτίστως ο ΟΑΕΔ, το Υπουργείο Εργασίας και το Υπουργείο Παιδείας ώστε να εφαρμόσουν ένα νέο πρόγραμμα ενεργοποίησης των ανέργων;
Κακά τα ψέματα! Η παθητικότητα και η αδράνεια είναι κάποια από τα σύγχρονα προβλήματα όχι μόνο νεοελληνικά αλλά και πανευρωπαϊκά. Μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα «προσαρμόζεται» σ’ αυτήν την κατάσταση και κάποιοι βολεύονται με την ιδιότητα του «επιδοματούχου». Επιπλέον με ένα εξάμηνο εργασίας, κυρίως καλοκαιρινής παίρνει και το ταμείο ανεργίας από τον ΟΑΕΔ και «βγάζει» και τον χειμώνα του , μπορεί υπό προϋποθέσεις να πάρει και το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) και κάπως έτσι θα περάσει τον χειμώνα του, μέχρι να έρθει η στιγμή όπου θα ξεκινήσει η νέα σεζόν.
Δημιουργείται λοιπόν μια ψυχολογία του «βολέματος» και του «άντε να την βγάλουμε». Βολεύεται δε παράλληλα, και το σύστημα έτσι. Γιατί πληρώνονται ασφαλιστικές εισφορές από εργοδότη και υπάλληλο, γιατί μειώνεται, έστω και εποχικά η ανεργία, γιατί γεμίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία από ζεστό χρήμα, γιατί «έρχεται» η περιβόητη ανάπτυξη. Έρχεται όμως έτσι η ανάπτυξη;
Σε μια χώρα όπου δεν επενδύει στην μόρφωση, στον επανασχεδιασμό και την αναδιοργάνωση του ΟΑΕΔ, στην εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού της, στην συνεχή επιμόρφωση και εξειδίκευση των εργαζομένων της, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει και ο ίδιος ο εργαζόμενος παρά να γίνει μέρος του όλου συστήματος και να λαμβάνει παθητικά τα όποια επιδόματα του αναλογούν, βυθίζοντάς τον ολοένα και περισσότερο στην αδράνεια;
Αλήθεια πόσο δύσκολο μπορεί να είναι για το Υπουργείο Εργασίας και κατ’ επέκταση ο ΟΑΕΔ να συνεργαστεί με το Υπουργείο Παιδείας με σκοπό την βελτίωση του εργατικού δυναμικού της χώρας μας; Το να δώσει κίνητρα στους εργαζόμενους ώστε να έχουν να απολάβουν π.χ. το ταμείο ανεργίας αν δεν περάσουν επιμόρφωση; Ή ακόμα να μην υπάρχει το ταμείο ανεργίας ως είθισται αλλά να αντικατασταθεί από την υποχρεωτική συμμετοχή του κάθε δικαιούχου στα προγράμματα του ΟΑΕΔ;
Κάθε νέο βήμα που μπορεί να γίνει, ώστε να βελτιωθούν τα πράγματα προς το καλύτερο σαφέστατα έχει και αντιδράσεις. Μήπως όμως πρέπει να αναλογιστούμε το τι είναι στην τελική καλύτερο για εμάς τους ίδιους; Μήπως…;

Ο Ηλίας Θεοδόσης είναι Ψυχολόγος του Κέντρου Κοινότητας του Δήμου Ζακύνθου.

φωτο: Workenter