Οι εκλογές

Αναβρασμός, ένας χαμός, τσι τελευταίες μέρες,
φιλιά πολλά και αγκαλιές, μέχρι κι οι καλημέρες.

Αδέλφια ξανασμίξανε, γείτονες ασπαστήκαν,
κομμένες σχέσεις και μιλιές, πάλι τα ξαναβρήκαν.

Και όλα αυτά… οι εκλογές, μεγάλο το όνομα τσους,
τσακάλια που γινόμαστε, πρόβατα στ’ άκουσμα τσους.

Μας φέρνουν όλους πιο κοντά, και νιώθουμε πιο φίλοι,
σταυρό στην υποχρέωση, ως ο καθείς οφείλει.

Και ανεβαίνει ο πυρετός, για το ψηφοκυνήγι,
αναβρασμός… μα κόσμιος ρουθούνι δεν ανοίγει.

Αναβρασμός, σαν το καιρό, μπουρίνι που ξυπνάει,
σου παίρνει με τη φούρια του, μετά πάλι ξεχνάει.

Έχει μεγάλη δύναμη η ψήφος μας αδέλφια,
δεν είναι να τη δίνουμε, ανάλογα τα κέφια.

Δεν παύει, δεν χαρίζεται, για χάρη δεν πετιέται,
και κάτι για να ξέρουμε… είναι πως δεν πουλιέται.

Προσήλθαμε, ψηφίσαμε, με αμείωτο ενδιαφέρον,
κι ούλοι κατά συνείδηση, κανείς από συμφέρον.

Πέρασε η πρώτη Κυριακή, κι ήταν πολλές οι γεύσεις,
αλλού χαρές χαμόγελα, αλλού απογοητεύσεις.

Κι έτσι… δυο μέρες έμειναν, και πέφτει η αυλαία,
βγάζει το Τζάντε Δήμαρχο, δεν βγάζει βασιλέα.

Λένε θα αλλάξει ριζικά, θα αλλάξει και σελίδα,
ίσως αλλάξει είπανε, χλωρίδα και πανίδα.

Θα αλλάξει μέχρι τον καιρό, είναι κι αυτό στο χέρι,
θα πάψει το ψιχάλισμα, θα φέρει καλοκαίρι.

Βγάζει καινούργιο πρόσωπο, για να την διαφεντέψει,
λένε πως ξέρει τεχνικές, αλλιώς να τη βολέψει.

Ίσως αλλάξουμε ποτέ, κι εμείς νοοτροπία,
στο νου και στη συνείδηση, να βρούμε ισορροπία.

Να ‘ναι υγιείς η ψήφος μας, σάπια να μη θυμίζουν,
το τι… ρίχνει το χέρι μας, άλλοι να αποφασίζουν.

Όμως φοβάμαι μερικώς, τα φωτεινά τα λόγια,
γιατί υπάρχουν σ’ όλα αυτά, και σκοτεινά υπόγεια!!!