Άσφαλτος στην Μπόχαλη

Σταυρό μεγάλο ετοίμαζα, να κάμω… τον καλόνε,
σαν έφτασα όμως κόπηκα, έκαμα τον μισόνε.

Ανέβαινα στην Μπόχαλη, κι εμάσαγα μια φρίσα,
κι αντί μοσχάδες πεύκονε, μου μύρισε η πίσσα.

Εσκούπισα τα τρίμματα, μέσα στην αγωνία,
και πάτησα που μου ‘πεσε, τση φρίσας τη γωνία.

Σιγά μη και λερώθηκε τση κούρσας το πατάκι,
εδώ για κάποια έκπληξη, λαγκεύει το ματάκι.

Γύρευε λέω τη θα δω, με βλέμμα που δακρύζει,
όνειρο χρόνων άπιαστο, κι η άτιμη μυρίζει.

Ξεπρόβαλε η μουσούδα μου, και σιάχτηκα στη θέση,
μα κόπηκε το αίμα μου, και ο σταυρός στη μέση.

Εκόλλησε το χέρι μου, φρενάρισα ο καημένος,
όμως κι από την άλληνε, να ‘μαι ευχαριστημένος.

Είδα μπροστά κατάδρομα, έργο καλό και ογκώδες,
είκοσι μέτρα άσφαλτος, κει που πατάνε οι ρόδες.

Το υπόλοιπο το πλάτωμα, θα ‘ναι ιδιοκτησίας,
για αυτό τσου είναι αδιάφορο, και άνευ σημασίας.

Μισό σταυρό και ευγνώμονας… και πίσσα είκοσι μέτρα,
καθόμουν και λογάριαζα, τόσο παίρνει μια χέστρα.

Χρόνια το περιμέναμε, μαράζι ήταν μεγάλο,
είν’ ένα αξιοθέατο, που δένει με το άλλο.

Φαίνεται… ετούτες τση εκλογές, για κάτι προσπαθούνε,
πρέπει να γίνουν άγαλμα, και να σημειωθούνε.

Λένε θα την αλλάξουνε τη Ζάκυνθο… μακάρι,
κι η ερώτηση να μάθουμε είναι… σε ποιο φεγγάρι.

Η αρχή εκεί πάνω έγινε, και μύρισε από πίσσα,
να κάνουμε διαφήμιση, να βγάλουμε και αφίσα.

Μετά απ’ αυτό το γεγονός, αλλάζει η ζωή μου,
την τρόμπα για τα λάστιχα, δεν θα ‘χω πια μαζί μου.

Είδα στην Μπόχαλη άσφαλτο, τραγούδι λέω να πιάσω,
είκοσι μέτρα είναι αυτά, και… φτου μη τα ματιάσω.

Τώρα σαν πάω στο ψήλωμα, βρισίδια δεν θα σύρω,
για να χαρώ την άσφαλτο, θα κάνω γύρω γύρω!!!