Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και τα ψέματα για το άρθρο 86

Στην πρώτη γραμμή των άρθρων προς αναθεώρηση βρίσκεται το αρ.86 του Συντάγματος που προβλέπει τις διαδικασίες για την άσκηση δίωξης κατά υπουργών. Το ίδιο άρθρο βρίσκεται στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων και θα το ακούμε μέχρι τις εκλογές, αλλά και μετά από αυτές. Έχουν ειπωθεί και έχουν γραφτεί πολλά, μαζί με αυτά πολλά ψέματα και υποκρισίες. Κανείς δεν θέλει να θυμάται ότι το συγκεκριμένο άρθρο, που με αυτή σχεδόν τη μορφή, υπάρχει από το 1844 σε όλα τα Ελληνικά Συντάγματα, βελτιώθηκε το 2001 με την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου σχεδόν ομόφωνα, και το ΚΚΕ και ο τότε ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ το ψήφισαν. Ότι χρειάζεται βελτίωση και αύξηση των εξουσιών φυσικών δικαστών και περιορισμού του ρόλου της Βουλής, είναι πανθομολογούμενο και ώριμο πλέον. Όμως και οι προθεσμίες που θα προβλέπονται στην αναθεώρηση, δεν πρέπει οδηγούν σε ομηρία τους πολιτικούς αντιπάλους και οι διαδικασίες να διασφαλίζουν την μη εκδικητική χρήση των νόμων αυτών . Δεν θα περάσουμε από τη μια πλευρά στην άλλη, διαιώνισης πολιτικών διώξεων με κύριο σκοπό την διαπόμπευση των πολιτικών μας αντιπάλων και την εκμετάλλευση πλειοψηφιών για εκλογικό όφελος. Άλλωστε η ρύθμιση του 2001 αυτό το σκοπό είχε με όλες τις αδυναμίες και τα κακά της. Ήταν γέννημα της εποχής των διώξεων κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και εκείνων κατά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που ακολούθησαν, όταν άλλαξε η κυβέρνηση. Αυτές τις εναλλαγές διώξεων, προσπάθησε να αποκλείσει και για αυτό όπως είπαμε ψηφίστηκε από όλα σχεδόν τα κόμματα. Αυτή δε, εισήγαγε και την πρόταση συμβουλίου από δικαστές και την μη συμμετοχή στο Ειδικό Δικαστήριο Βουλευτών κατηγόρων αλλά Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με κλήρωση. Επιμήκυνε επίσης και το χρόνο παραγραφές κατά μία Βουλευτική περίοδο ακόμη. Μπορεί τα όσα έγιναν κατόπιν, Βατοπέδι, ομόλογά, προμήθειες εξοπλιστικών αλλά κυρίως η κρίση να «τσαλάκωσαν» την εικόνα του νόμου και να έδωσαν δικαιώματα για διαπόμπευση του στην κοινωνία και εκμετάλλευση από τα κόμματα, όπως τα βολεύει κάθε φορά φυσικά . Τρανό παράδειγμα βολικής κομματικής εκμετάλλευσης του νόμου είχαμε την περασμένη Παρασκευή, όταν οι κύριοι Πολάκης και Καμμένος έκαναν επιλεκτική χρήση του άρθρου 86 για να μην αρθεί η ασυλία τους. Οι δε Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησαν μια χαρά σε αυτό, όλοι. Άλλο τι λέμε στα κανάλια και άλλο τι κάνουμε όταν αυτό μας βολεύει. Να καταργηθεί το άρθρο 86 στην αναθεώρηση πρότεινε η Κυβέρνηση, με το άρθρο αυτό τώρα κρυβόμαστε από τη Δικαιοσύνη. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά στη Βουλή, από κόμματα και Βουλευτές. Άλλωστε εκμεταλλεύονται την άγνοια ή αδιαφορία της κοινωνίας και την εύκολη «κατάποση» κάθε ψέματος από τους κομματικούς στρατούς και τα φιλικά μέσα ενημέρωσης, που με μεγάλη ευκολία κάνουν το άσπρο μαύρο. Οι προεκλογικές στιγμές είναι περίεργες και η παραπληροφόρησης δίνει και παίρνει, το δε κλίμα πολώνεται κάθε μέρα περισσότερο, γιατί έτσι τους βολεύει όλους ,ειδικά όμως την κυβέρνηση που δημοσκοπικά πιέζεται. Όμως τα πολιτικά παιχνίδια τελικώς, κάνουν κακό στη χώρα, στο πολιτικό σύστημα, στην αξιοπιστία των πολιτικών προσώπων και στο τέλος γυρίζουν μπούμερανγκ. Το χειρότερο δε, δίνουν άλλοθι στον επόμενο να κάνει τα ίδια, πατώντας στα αχνάρια των προηγούμενων. Ένας φαύλος κύκλος. Δυστυχώς, η πρώτη φορά αριστερά, σε αυτό τουλάχιστον τα πήγε περίφημα, αντέγραψε από τους προηγούμενους όλες τις κακές κοινοβουλευτικές συνήθειες και όχι μόνον.

φωτο: Euronews