Τσιμεντένιες μεταστάσεις

Η κοκκινόασπρη κορδέλα γύρω από τη μικρή μονοκατοικία στο κέντρο της πόλης κυμάτιζε στο φύσημα του αέρα. Πλησίασα να δω τι έγραφαν τα χαρτιά που κρέμονταν και δεν επέτρεπαν το παρκάρισμα των αυτοκινήτων. Διάβασα έκπληκτη: «Αριθμός άδειας κατεδάφισης …» Απόρησα . Η μονοκατοικία με τον κήπο δεν είχε σημάδια φθοράς ούτε από το χρόνο ούτε από τους πρόσφατους σεισμούς. Θυμάμαι πως πέρσι την είχαν βάψει εξωτερικά, ενώ η μικρή αυλή με το σιδερένιο πορτόνι έδειχνε πάντα φροντισμένη. Κατά τις δέκα την ίδια μέρα η μπουλντόζα και τα φορτηγά έπιασαν δουλειά. Αρκετοί άνθρωποι κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας έστεκαν και χάζευαν το θέαμα. Μέχρι το μεσημέρι δεν είχε μείνει τίποτα, μόνο μερικά μπάζα και ένα κενό που έχασκε μεγάλο και άσχημο. Θα γίνει μοντέρνα πολυκατοικία με πληροφόρησε μια γειτόνισσα, όταν ρώτησα γιατί γκρέμισαν το σπίτι. Είναι απίστευτη η έλξη που μου ασκούν τα παλιά σπίτια, ενώ μου είναι αντιαισθητικά και αδιάφορα αυτά τα τεραστίων διαστάσεων σπίτια-μεγαθήρια με τα αστραφτερά μάρμαρα, τα σιντριβάνια και τους κήπους γκαζόν που θα βρεις σωρηδόν ιδιαίτερα προς τα χωριά. Δείγμα και αυτά του νεοπλουτισμού και της ανάγκης επίδειξης και τόσο ξένα με το φυσικό περιβάλλον της Ζακύνθου. Μπορώ να πω ότι σταματάω πάντα και θαυμάζω τις λιγοστές παλιές μονοκατοικίες μέσα στην πόλη. Θυμάμαι την μονοκατοικία Κουμούτου επί της Κολυβά με τον υπέροχο κήπο και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μετατράπηκε σε πάρκιγκ σούπερ μάρκετ. Όπως και στο Κρυονέρι ανάμεσα στις θλιβερά όμοιες πολυκατοικίες, στις βίλες και στα εγκαταλελειμμένα σπίτια, ξεχωρίζει ένα παλιό σπίτι της αρωγής. Στέκει δίπλα σε ένα άλλο ερειπωμένο που έχει παραδοθεί στο αγκάλιασμα του χρόνου και του κισσού. Περνάω από κει καθημερινά με το αυτοκίνητο και πάντα σα μαγνήτης τραβάει το βλέμμα μου. Έχει δύο σειρές πέτρινες λιθίες και είναι υπερυψωμένο. Η αυλή φαίνεται περιποιημένη και δίχως να είναι κάποιας ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής στέκει μόνο, ξεχωριστό και παράταιρο, αλλά και κατοικήσιμο δίπλα σε πολυκατοικίες που το πολιορκούν. Για πόσο άραγε θα αντιστέκεται ακόμη; Ο θόρυβος από τις μπουλντόζες τις επόμενες μέρες ήταν πραγματικά εκνευριστικός. Οι εργασίες θεμελίωσης της καινούριας πολυκατοικίας ξεκίνησαν εντατικά. Είναι θέμα χρόνου η ολοκλήρωσή της, με πληροφόρησε χαρούμενος ο εργολάβος και απόρησε που δε συμμεριζόμουν τον ενθουσιασμό του. Απομακρύνθηκα με γοργά βήματα κρύβοντας την κατήφεια στο βλέμμα μου πίσω από τα γυαλιά ηλίου.

Α. Μαρκεσίνη