Προβάλλεται απόψε στη Ζάκυνθο η «Επαφή» του Τ. Λυκουρέση

Συνέντευξη στον Ιάσονα Τσόλη

Ο Τώνης Λυκουρέσης, λίγο πριν την επίσημη πρεμιέρα της νέας του ταινίας «Επαφή» στη Ζάκυνθο μιλά στην «Ημέρα» για τις ανθρώπινες σχέσεις που ενέπνευσαν την ταινία του, αλλά και τη σχέση του με το νησί και αποκαλύπτει: «Η νέα μου ταινία θα είναι για το νησί».

Η «Επαφή» είναι μια ταινία που εκτυλίσσεται σε κλειστό χώρο, κάτι εντελώς διαφορετικό από την προηγούμενη δουλειά σας. Πως κάνατε αυτή τη μετάβαση;
Μετά από το «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους», που ήταν μια ταινία ανοικτή, στο επτανησιακό τοπίο, σε θάλασσες, σε ουρανούς, στους δρόμους της παλιάς Κέρκυρας, τώρα καταθέτω στο κοινό μια κλειστή ταινία, εσωτερικών χώρων. Αφού σχολίασα συγκρούσεις, καταστάσεις, εξελίξεις μιας συγκεκριμένης περιόδου της ελληνικής κοινωνίας, που ήταν οι αρχές του 20ου αιώνα, και που έμμεσα φώτισα με τον τρόπο μου μια σημερινή κοινωνία, τώρα αισθάνθηκα έντονα την ανάγκη να δω κυριολεκτικά τους διπλανούς μου ανθρώπους, τους γείτονες, τους συγκατοίκους, την κοινωνία γύρω μου και έμμεσα να δω και εμένα. Και έτσι, αναζητώντας σεναριακά τον ιδανικό χώρο κατέληξα στην ατμόσφαιρα των ασανσέρ. Τα ασανσέρ έχουν δύο ιδιότητες: είναι πολύ κλειστοί χώροι, σχεδόν ασφυκτικά οργανωμένοι γύρω από τους επιβάτες τους και αφετέρου πολύ συχνά υφίστανται την ταλαιπωρία του σταματήματος. Έτσι ένα μεγάλο μέρος του κοινού θα αισθανόταν οικεία με την αίσθηση της φοβίας και αγωνίας από έναν εγκλωβισμό, έχοντας βιώσει στο παρελθόν κάτι αντίστοιχο.

Είναι η εποχή μας, το σήμερα, ένα σήμερα που μας κάνει να εγκλωβίζουμε μέσα μας συναισθήματα και συμπεριφορές, φορώντας ένα προσωπείο, τα οποίο όμως ξετυλίγονται κάτω από μια πιεστική κατάσταση, όπως ένας εγκλωβισμός;
Η κοινωνία σήμερα είναι μια κοινωνία εν βρασμώ. Είναι μια κοινωνία με συγκρουσιακά και βίαια στοιχεία, ίσως γιατί όλη αυτή η οικονομική κρίση παρήγαγε κρίσεις αξιών, σχέσεων κτλ. Όλο αυτό το εσωτερικό μας, και σχεδόν ψυχαναλυτικό μας, τραύμα, επειδή είμαστε ένας λαός σύγχρονος και πολιτισμένος, κρατιέται και λογοκρίνεται (σ.σ. από εμάς τους ίδιους). Αλλά κάτω από ειδικές συνθήκες αναδύεται. Και αυτό ουσιαστικά έψαξα να βρω. Να φτιάξω εξ αρχής κάποιες έκτακτες και ειδικές συνθήκες, ώστε όλο αυτό το τραύμα που ο καθένας φέρει μέσα του, με την αγωνία να επιβιώσει σε μια σύγχρονη κοινωνία και με την αγωνία ή να έρθει σε επαφή ή να αρνηθεί την επαφή από τον διπλανό του, να διαμορφώσει τη σεναριακή ανάπτυξη της ταινίας.

Η Ζάκυνθος είναι η ιδιαίτερη πατρίδα σας, ένας τόπος που σας έχει εμπνεύσει και στον οποίον έχετε δημιουργήσει. Πώς είναι αυτή η σχέση σας με το νησί;
Η σχέση με τη Ζάκυνθο είναι δημιουργικά ερωτική, είναι η πηγή έμπνευσης, ο χώρος που ανασαίνεις, σκέφτεσαι και εμπνέεσαι. Έχω ξεκινήσει την κινηματογραφική μου σταδιοδρομία από τη Ζάκυνθο με τη Χρυσομαλλούσα, μια ταινία που σηματοδοτεί τη Ζάκυνθο και την κοινωνία της. Και τώρα, ήδη ολοκληρώνεται ένα σενάριο που αφορά στη Ζάκυνθο και θέλω να είναι η επόμενη ταινία μου. Σε μια Ζάκυνθο χειμωνιάτικη, μη τουριστική, να δούμε πως λειτουργεί και επιβιώνει αυτή η κοινωνία. Πρόκειται για ένα σύγχρονο θρίλερ, ένα οικογενειακό δράμα με αστυνομικά στοιχεία, που θα έρθει με έναν ωραίο τρόπο να κλείσει έναν κύκλο που έχει ξεκινήσει από το 1978. Θέλω να πιστεύω ότι θα είναι μια ωραία δουλειά και σε συνεργασία με τους καλλιτέχνες που πλέον η Ζάκυνθος έχει ουκ ολίγους. Αισθάνομαι μια δυναμική, μια ουσιαστική βοήθεια και συνεργασία από τον καλλιτεχνικό κόσμο του νησιού, με τον οποίο θέλω να συνεργαστώ και να ζήσουμε μαζί την ωραία περιπέτεια του κινηματογραφικού γυρίσματος.

Η ταινία προβάλλεται από απόψε και έως την Κυριακή 14 Απριλίου στον κινηματογράφο «Φώσκολος» στις 22:00 και από την Δευτέρα 15 Απριλίου έως την Τετάρτη 17 Απριλίου στις 20:00. Η επίσημη πρεμιέρα θα γίνει το Σάββατο 13 Απριλίου παρουσία του γνωστού και αγαπημένου σκηνοθέτη, ο οποίος θα συζητήσει με το κοινό για την ταινία.