Στο δρόμο του ΚΤΕΛ || Μικρές χωματερές στην καρδιά της πόλης

Με “γόρδιο δεσμό” θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει το θέμα της αποκομιδής των απορριμμάτων και κυρίως εκείνο που αποδεικνύει πως συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα ρίχνοντας σκουπίδια εδώ και εκεί δημιουργώντας μικρές χωματερές εντός και εκτός πόλης.
Μια από αυτές έχει δημιουργηθεί στο δρόμο που οδηγεί στο ΚΤΕΛ και που ποτέ δεν ξεμένει ξερά χόρτα, ογκώδη και σκουπίδια που έχουν τοποθετηθεί δίπλα από άδειους κάδους . Δεν είναι η πρώτη φορά που οι κάτοικοι της περιοχής έχουν απευθυνθεί τόσο στο ΦΟΔΣΑ όσο και στο Δήμο κάνοντας έκκληση για απομάκρυνση των απορριμμάτων και αποκατάσταση του χώρου.
Δυστυχώς και σε άλλα σημεία της πόλης της Ζακύνθου οι κάτοικοι ζητούν από τον Δήμο να μαζέψει τα σκουπίδια και να μην δημιουργηθούν εστίες μόλυνσης που θα μπορούσαν να έχουν ανεξέλεγκτες συνέπειες.
Από τη μια μικρές και μεγάλες, αυτές οι εστίες μόλυνσης και απαξίωσης χρησιμοποιούνται σε γνώση των τοπικών αρχών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως κάνουν ότι μπορούν. Από την άλλη, απασχολεί το ερώτημα, ποια είναι η ευθύνη των δημοτών στο πρόβλημα των απορριμμάτων και των μικρών χωματερών που εξακολουθούν να κάνουν την εμφάνισή τους στην πόλη και όχι μόνο.
Παρατηρούμε καθημερινά μια Ζάκυνθο γεμάτη από σκουπίδια, καφάσια, σκουπιδοσακούλες, στρώματα και κάθε λογής πράγματα σε σημεία που υπάρχουν κάδοι. Υπαίτιοι για την κατάντια μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αντί να μεριμνούμε, ο χώρος που ζούμε και αναπνέουμε να σφύζει από καθαριότητα, κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να τον βρωμίσουμε. Και μαζί με αυτόν, να βρωμίσουμε και την δική μας εικόνα, σαν κοινωνία και σαν άνθρωποι. Εστίες μολύνσεων που εισβάλλουν στα σπίτια μας. Θυμόμαστε πριν λίγο καιρό που είχαμε το πρόβλημα με τα σκουπίδια, που οι πολίτες τσακωνόντουσαν και μετέφεραν κάδους και σκουπίδια από τη μία γειτονιά στην άλλη, για να μην τα έχουν δίπλα τους. Ότι και να πούμε, αν δεν έχουμε συνείδηση σαν πολίτες, δεν θα κάνουμε ποτέ βήματα μπροστά.
Είναι κρίμα η πολιτεία, η αυτοδιοίκηση και κάθε άλλος ανευθυνο-υπευθυνος να επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις. Δεν είμαστε ικανοί; Είμαστε και παραείμαστε απλά δεν τολμούμε… βολευόμαστε σε αυτά που ξέρουμε. Όχι τίποτε, αλλά για πάσα νόσο οι “κατάρες” και οι “ειδικές εκτιμήσεις” στα social δίνουν και παίρνουν, αφού στα πληκτρολόγια όλοι γινόμαστε “μάγκες”… “ειδικοί” και απριόρι “επαναστάτες”.