Προκλήσεις λόγω…

Όλα είναι συνήθεια και θεσμοθετημένα στο μυαλό του καθενός μας, αλλά όχι στην πράξη. Σε αυτή την πόλη που μέρα παρά μέρα αυτοκαταστρέφεται, δεν μπορεί κανένας αιρετός άρχοντας, να πάρει μία γενναία απόφαση!
Η άποψη, “πρώτα παρκινγκ και μετά παρεμβάσεις” είναι για αγράμματους ιθαγενείς. Δηλαδή, εκβιασμός, με τη μορφή: Δώσε πρώτα λύση για τα αυτοκίνητα και μετά φτιάξε την πόλη για τους ανθρώπους!
Όχι κύριοι, κάπου μπερδεύετε την ανθρώπινη, κοινωνική σας υπόσταση, με δικαιολογίες, στηριζόμενοι στην ατολμία, την άβουλη και μίζερη στάση των διοικούντων την τελευταία 20ετία. Και βέβαια, στηριζόμενοι στην ανυπαρξία κοινωνικής αντίδρασης.
Οι πόλεις ανήκουν στους ανθρώπους! Τώρα, τι θα γίνει με τα αυτοκίνητα, είναι ένα ζήτημα, που έχει να κάνει πρωτίστως, με την απόφαση του καθενός, να τοποθετεί το άψυχο σιδερένιο μεταφορικό του μέσο, πάνω από την ίδια του τη ζωή. Δεν λέμε πως δεν χρειάζονται παρκινγκ. Αλλά σήμερα, οι δρομοι της πόλης, δεν είναι τίποτε άλλο, από παρκινγκ.
Βουλιάζουμε και δεν θέλουμε να το ξέρουμε. Ίσως αυτή είναι η φράση που χαρακτηρίζει την κοινωνία της Ζακύνθου και σε καμία περίπτωση το νησί. Οι άνθρωποι το καταστρέφουν και το χειρότερο η μειοψηφία. Αυτή έχει το θράσος, παίρνει ρίσκα και με “μακριά γλώσσα” υποτιμά τα πάντα και τους πάντες, ισοπεδώνει αξίες, δράσεις, όρεξη για δουλειά. Οι υγιείς δυνάμεις της Ζακύνθου ιδιωτεύουν, παρατηρώντας όσα συμβαίνουν από την κλειδαρότρυπα… Δεν προτείνουν, δεν επιμένουν, δεν συμμετέχουν, δεν σχεδιάζουν. Απλά μελαγχολούν. Μήπως ήρθε η ώρα;
Ο στίχος του ζακυνθινού ποιητή “Ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος λαός”, τα λέει όλα. Η ευκολοπιστία από τη μία και η πικρία πως η ελπίδα και προσμονή πέρασε, ποτέ δεν μας έγινε μάθημα. Αλλά μέχρι πότε όμως;
Άλλωστε η αποθέωση με την απαξίωση απέχει λιγότερο από μια ανάσα!

φωτο: fonitisydras