Για τη συγκρότηση Δημοκρατικού Μετώπου

Του Μάκη Δραγώνα

Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ. Με φόντο τις πολιτικές διεργασίες των ημερών για τη συγκρότηση προοδευτικού δημοκρατικού μετώπου τα δύο κόμματα εντάσσονται στη μεγάλη ιστορική προοδευτική παράταξη που γεννιέται στην καρδιά του 20ου αιώνα που έχει σημαντικούς σταθμούς όπως το ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο, η Μεταπολίτευση. Οι επικείμενες εκλογές και η πρεμιέρα της «Γέφυρας» έχουν φέρει στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης το αν και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να κάνει το αναμενόμενο άνοιγμα προς τη σοσιαλδημοκρατία. Το μήνυμα του πάντως είναι σαφές όσοι τοποθετούν εαυτούς στη μεγάλη προοδευτική παράταξη οφείλουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με μας για να αναχαιτίσουμε την επελαύνουσα δεξιά. Οφείλω να ομολογήσω για άλλη μια φορά ότι από όλες τις πολιτικές εκδοχές προτιμώ την αριστερή σοσιαλδημοκρατία και ταυτόχρονα εκτιμώ πως μια τέτοια προοπτική σήμερα δεν μπορεί να ευοδωθεί χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ για τον εξής λόγο. Δεν βλέπω ούτε καν στον ορίζοντα κάποιες δυνάμεις, οι οποίες θα ήταν σε θέση να παίξουν το ρόλο του πυρήνα ή του πόλου έλξης. Η Δεξιά έχει όντως σηκώσει κεφάλι. Εμείς μπορεί να γλιτώσαμε μέχρι τώρα τα χειρότερα, αλλά η προθυμία να νιώθουν μακεδονομάχοι οι αυτοαποκαλούμενοι μεταρρυθμιστές και πεφωτισμένοι που θα μας απαλλάξουν από τις εμμονές του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καλός οιωνός. Όσοι θεωρούν ότι πρέπει να υπάρξει μια προοδευτική και δίκαιη για τους πολλούς ανοικοδόμηση της χώρας αναζητούν μια σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων και φυσικά σε αυτή ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ουσιαστικός. Άλλωστε η διακυβέρνηση που ήταν σκληρή εμπειρία άλλαξε αυτό το κόμμα. Όχι δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είχε μια συναρπαστική ιστορία από τη γέννησή του έως τον οριστικό θάνατό του μέσα στην κρίση (Γιώργος Βενιζέλος Λοβέρδος κτλ) αλλά και ακόμη πολύ πριν όταν με το θάνατό του ηγέτη του Ανδρέα Παπανδρέου ο «πράσινος ήλιος έδυσε οριστικά». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει άλλη γενεαλογία από την Ανανεωτική Αριστερά της Μεταπολίτευσης έως τα κινήματα εναντίον της παγκοσμιοποίησης των πλατειών και στη συνέχεια την κυβερνητική εμπειρία. Φυσικά υπάρχουν πολλά κοινά κόσμος της Αριστεράς εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ πολλοί από τους οποίους ήταν κόσμος της Αριστεράς υποστήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη «Γέφυρα» ο Πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι δεν αποβλέπει την «άλωση της Κεντροαριστεράς» διαμηνύοντας προς κάθε κατεύθυνση ότι «εγώ εκπροσωπώ τον ΣΥΡΙΖΑ». Και είναι ένα κόμμα της Αριστεράς. Δια τούτο ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών, δημοτικών και περιφερειακών, δίνουν μια ευκαιρία στη δημοκρατία των πολιτών ν’ αποτελέσουν την απαρχή για αντιστροφή αυτής της νοσηρής κατάστασης για αντεπίθεση της δημοκρατίας και των ενεργών πολιτών είναι αναγκαίο να χτιστεί μια αυτοδιοικητική παράδοση μια τοπική ηγεσία, η οποία να μην εξαρτάται από την κεντρική πολιτική δομή αλλά να βρίσκεται σε διάλογο με αυτή. Είναι πολύ σημαντικό αυτό έχουν γίνει πολλά βήματα από τη δεκαετία του 1980 για την ενίσχυση των τοπικών κέντρων εξουσίας, αλλά χρειάζεται και ο υποκειμενικός παράγοντας. Η πύκνωση ικανών στελεχών αφοσιωμένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αντίπαλος όλων των ψηφοδελτίων πρέπει να είναι το χθες και οι συγκεκριμένες πολιτικές του που υπονόμευσαν το σήμερα και απειλούν να μας στερήσουν το αύριο. Το χθες που υποτίμησε τους πολίτες θεωρώντας ότι πάσχουν από συλλογική αμνησία και επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί ως πρωτοεμφανιζόμενος σωτήρας. Η ευρύτερη δημοκρατική παράταξη έχει μια μεγάλη παράδοση σε αυτό και πρέπει να την επαναδραστηριοποιήσει. Η ανάγκη ενεργοποίησης των πολιτών θωρακίζει την ίδια τη δημοκρατία. Η απάθεια, η αδιαφορία και η απαξίωση εκ μέρους των πολιτών παίρνει χαρακτηριστικά πολιτικής στάσης. Όμως η στάση αυτή αφήνει ένα κενό που από κάποιους καλύπτεται. Ως γνωστόν, η φύση και η κοινωνία το κενό το απεχθάνονται, έτσι λοιπόν το κενό που αφήνουν οι αδιάφοροι απέναντι στα κοινά πολίτες αποτελεί πρόσφορο έδαφος για δυνάμεις άρνησης της δημοκρατικής και μορφώματα κοινωνικής κατάρρευσης που δηλητηριάζουν τις λαϊκές συνειδήσεις και κυρίως αυτές που έχουν ασθενή αντανακλαστικά και κενό εμπειρίας. Οι προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές δίνουν μια ευκαιρία στη δημοκρατία των πολιτών. Μπορεί σε επίπεδο δήμων και περιφερειών ν’ αποτελέσουν την υπαρχή για αντιστροφή αυτής της νοσηρής κατάστασης για αντεπίθεση της δημοκρατίας και των ενεργών πολιτών. Η καθιέρωση της απλής αναλογικής στην ανάδειξη των δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων δίνει το πλαίσιο για μια τέτοια επανεκκίνηση και δίνει χώρο για δημιουργική παρέμβαση ιδιαίτερα στη μεταμνημονιακή περίοδο. Η ανάδειξη συνδυασμών και αξιόπιστων προσώπων που έχουν στο επίκεντρο της προσοχής τους και του πολιτικού τους λόγου τη λύση των προβλημάτων των πολιτών θέτοντας τους ίδιους τους πολίτες σε ρόλους συμμέτοχου στις αποφάσεις και κοινωνούς στα αποτελέσματά τους και όχι ενός απλού ψηφοφόρου αποτελεί εφαλτήριο που δίνει προοπτική για μια άλλη πορεία. Η εξαφάνιση της ιδιότητας του πολίτη αποδυναμώνει τον δημόσιο βίο και ότι αυτή η ιδιότητα εκφράζει μέσω της συμμετοχής στα κοινά. Το ζητούμενο είναι φιλολαϊκές επιλογές και καθαρά πρόσωπα με ρεαλιστικό και πραγματικό πρόγραμμα που υπαγορεύονται από τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και όχι τις προσωπικές ανάγκες κάποιων παραγόντων. Οι Δήμοι και Περιφέρειες δεν μπορεί να είναι μόνο το σκαλοπάτι είτε για την πολιτική εξέλιξη κάποιων ή μέσο για την πολιτική νομιμοποίηση δυνάμεων της παραπολιτικής. Όσοι και όσες έχουμε επίκεντρο της δράσης μας τον άνθρωπο και τα προβλήματά του θα πρέπει να συναντηθούμε στην κάλπη των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, αλλά και μετά στις διοικήσεις των δήμων και των περιφερειών. Η απλή αναλογική δίνει αξία σε κάθε ψήφος χωριστά και ακυρώνει λογικές απάθειας και αποχής. Η ανάκτηση της αξιοπιστίας της πολιτικής μέσω των αυτοδιοικητικών εκλογών θα είναι μια συμβολή στην τοποθέτηση της Δημοκρατίας.

φωτο: socialpolicy