Καλά τα χαμόγελα αλλά…

Καλά τα χαμόγελα αλλά δεν βλάπτει να κοιτάμε και την αλήθεια κατάματα. Αξίζει η Ζάκυνθος την τουριστική απογείωση που ζει; Έχει τις υποδομές για να την υποστηρίξει; Προσφέρει στους πελάτες- τουρίστες προστιθέμενης αξίας υπηρεσίες και προϊόντα; Η σημερινή ανάπτυξη έχει θεμέλια ή στηρίζεται σε πήλινα πόδια; Και τέλος πάντων έχουμε αναρωτηθεί τι είναι αυτό που ελκύει περισσότερο τους τουρίστες στη Ζάκυνθο ώστε να το προστατεύσουμε, ώστε να το εκμεταλλευτούμε και το κάνουμε ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα. Το καράβι το σέρνουν ο ήλιος, η θάλασσα, οι φυσικές ομορφιές και το Ναυάγιο και μαζί με αυτά οι επαγγελματίες του τουρισμού που επενδύουν και δουλεύουν σκληρά. Οι αρχές… αρμενίζουν.
Εκείνο που αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά είναι πως το νησί μας σε βασικούς τομείς υποδομών βάζει “αυτογκόλ” που το φέρνουν αγκομαχώντας ολοένα και πιο κοντά στο γκρεμό.
Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ποτέ δεν υπήρξε συλλογικό πνεύμα σχεδιασμού των υποδομών και της ανάπτυξης του τόπου και πολύ περισσότερο αντιμετώπισης των προβλημάτων. Έστω και την τελευταία ώρα να αναλάβουμε δράση για την επίλυση των τεράστιων προβλημάτων του τόπου, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας, η οποία μάλλον θα είναι μαύρη και δεν θα μας χαμογελάει πλέον… Δεν αμφισβητούμε τις προθέσεις οποιουδήποτε. Άλλο οι προθέσεις και άλλο η αποτελεσματικότητα! Το πρώτο εκφράζει επιθυμία, το δεύτερο είναι το ζητούμενο! Όσο για τα θαύματα πίστευε και μη έρευνα, αν και στις μέρες μας δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια.