H συναυλία

Γεννάει τέκνα η Ζάκυνθος, άξια στο όνομα της,
ποιά είναι τούτα τα παιδιά, και από που ρωτάνε.

Μοιάζουν κι αυτά στην ομορφιά, φοράνε τ΄ άρωμα της…
απ΄ την καρδιά της μίλησε, οι εκλεκτοί μου θα ΄ναι.

Αυτοί που κληρονόμησαν, πνευματικές αξίες,
το ανθισμένο χώμα της, του ποιητή τη σκέψη.

Στην τέχνη αυτή, που ξέρουνε, πως γίνονται οι θυσίες,
και με μεγάλη ακρίβεια, πως έρχεται η στέψη.

Δημιουργούς τους έφτιαξε, η φύση και το κλίμα,
τα πάθη, τα βιώματα, κατέγραψαν με στίχους.

Η μουσική ζωντάνεψε, ανάστησε το ποίημα,
και η φωνή που αντήχησε, τώρα γκρεμίζει τοίχους.

Μια συναυλία γίνεται, με αγάπη στο νησί μας,
δημιουργοί, και ερμηνευτές, βγαλμένοι από τα σπλάχνα.

Την αγκαλιάζει ο τόπος μας, και εμείς απ΄ τη ψυχή μας,
κι απ΄ τους κριτές αχώνευτους, δεν θα ακουστή ούτε άχνα.

Μια συναυλία, μια φωνή, μπορεί και μας ενώνει,
και η καρδιά μας, έρωτα… γεμίζει μελωδίες.

Στ΄ αέρι της η έμπνευση, νέα μέρα ξημερώνει,
που έρχεται η αξίωση, και πέφτουν οι μανδύες.

Που λιώνουν οι κακόγλωσσοι, κι οι απομονωμένοι,
γιατί και στην προσπάθεια, είναι ρηχοί κουβάδες.

Μα σ΄ όλα αυτά των άχρηστων, μία κακία μένει,
αυτών που η ιστορία τους, δεν είναι δύο αράδες.

Πολλά ακατανόμαστα, χάνονται μεσ΄ τη λάμψη,
όταν ψηλά στον Ουρανό, γεννιέται ένα αστέρι.

Δείχνει μια αναγνώριση, του σώματος η κάμψη,
με χαμηλό το βλέμμα του, και στην καρδιά το χέρι.

Μια βαθιά υπόκλιση, του καταξιωμένου,
που βγαίνει η ταπεινότητα, κι η μετριοφροσύνη.

Είναι η βραδιά η τιμητική, ενός αγαπημένου,
που ΄χει ταλέντο αστείρευτο, αλλά και καλοσύνη.

“Έχει ένα χρώμα των καιρών, αυτή η συναυλία,
που δεν το γράφουν συνταγές, ούτε και τα βιβλία”.

φωτο: Alfavita