Γιατί τώρα;

Του Μάκη Δραγώνα

Οι γυμνοί και τα «δοξαστικά» που εμφανίστηκαν από ηγέτες και ηγετίσκους του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ (που καλύπτεται πίσω από τον κομματικό «μπερντέ» του Κινήματος Αλλαγής) για την προσωπικότητα και την ιστορική συνεισφορά του Ανδρέα Παπανδρέου, κατά την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννησή του, δεν προκαλούν μόνο θλίψη αλλά και οργή. Η κομματική εκμετάλλευση και η εμπορευματοποίηση ιστορικών προσωπικοτήτων είναι ασφαλώς συνήθεις «πρακτικές» για τους φορείς του πολιτικού μας συστήματος. Όμως αποτελεί ιστορική πρόκληση το γεγονός ότι οι επίγονοι του Ανδρέα Παπανδρέου, όχι μόνο δεν σεβάστηκαν και δεν διαφύλαξαν την ιστορική κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ και του ιδρυτή του, αλλά, αντίθετα, ευτέλισαν, απαξίωσαν και διέσυραν κάθε στοιχείο της ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ ενώ απεμπόλησαν και περιφρόνησαν τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας που αποτελούν τη ζωογόνο μήτρα του ΠΑΣΟΚ. Το σημερινό «υπόλειμμα» του ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί παρά το ανεστραμμένο «κοσμοείδωλο» του ΠΑΣΟΚ και του ιδρυτή του, που ταυτίστηκα μαζί τους η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Αντί λοιπόν να εμπορευματοποιούν τη μνήμη, την ιστορική συνεισφορά, το έργο του και τις αξίες που υπηρέτησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα ήταν καλύτερα οι σημερινοί και οι κατά καιρούς κληρονόμοι να αναλογιστούν. Το «φαινόμενο» Παπανδρέου στις πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις του είχε αρχίσει να διερευνάται και να γίνεται αντικείμενο πολλαπλών μελετών πριν από το θάνατό του και με αφορμή κάθε επέτειο της σύγχρονης ζωής από τον ανένδοτο αγώνα προ εξήκοντα χρόνων έως την επιβολή της χούντας και από τη μεταπολίτευση έως τη συγκρότηση και άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε με μια έννοια προδιαγράψει το πλαίσιο μας νέας πορείας. Την όριζε τότε σε δύο επίπεδα ως ατομικό όραμα και ως συλλογικό στόχο.
«Οραματίζομαι ξανά την πολιτική στο προσκήνιο να γίνεται δύναμη δημιουργίας και αλλαγής να διαλύει τα σύννεφα της παρακμής. Οραματίζομαι την πατρίδα μας να περνά τις Συμπληγάδες με αισιοδοξία και ιστορική πίστη στην αποστολή του ελληνισμού. Οραματίζομαι έναν κόσμο δυνατότερο, ασφαλέστερο και ευημερούντα να απαντά στον κόσμο της βαρβαρότητας. Οραματίζομαι έναν κόσμο που καθιστά τον άνθρωπο ξανά υποκείμενο της ιστορίας και της τύχης του…». Αναγέννηση των προοδευτικών και σοσιαλιστικών ιδεών. Αναγέννηση της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Αναγέννηση της Δημοκρατίας. Ανασυγκρότηση της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Ανασυσπείρωση των προοδευτικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων, ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέλουμε και οραματιζόμαστε… Ήταν τότε που είχε πει και το περίφημο ότι το ΠΑΣΟΚ ούτε χαρίζεται ούτε κληρονομείται ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια. Αλλά και ότι θα κριθούμε όλοι από το αν έχουμε τη βούληση και την απόφαση να γίνουμε πάλι Κίνημα βάσης με ανατρεπτική πνοή με ριζοσπαστικές τομές μέσα στην ψυχή των λαϊκών και εθνικών αγώνων…
Πριν από 23 χρόνια ο Ήλιος του ΠΑΣΟΚ έδυσε πάνω από την Χαριλάου Τρικούπη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έφυγε για πάντα. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης έφυγε για την αιωνιότητα την καλοκαιρινή νύχτα στις 23 Ιουνίου του 1996. Ο κορυφαίος πολιτικός ηγέτης και οραματιστής που κυριάρχησε για 40 χρόνια στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας.
Στα 23 αυτά χρόνια, πόσες φορές τον θυμήθηκε το κόμμα του, που κυβέρνησε την χώρα για σαράντα χρόνια, είναι άγνωστο. Θυμήθηκε τώρα όμως την ημέρα της γέννησής του.
Η μεγάλη κοινωνική συμμαχία, η βάση του ΠΑΣΟΚ, εγκατέλειψε μαζικά ένα κόμμα που μετατράπηκε σε «άδειο όστρακο» από ιδέες, αρχές και αξίες. Η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ δεν «σαγηνεύτηκε», δεν παραπλανήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Απάντησε στα διλήμματα της ιστορίας με βάση τις αρχές και τις αντιλήψεις που η ίδια υπηρετούσε μέχρι τότε. Και αρνήθηκε να νομιμοποιήσει τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και την ενσωμάτωσή του στο διαπλεκόμενο – συστημικό καθεστώς. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν κατανόησε ο πολιτικός μηχανισμός συμφερόντων που οδηγεί σήμερα το ΠΑΣΟΚ στον πλήρη αφανισμό, υβρίζοντας και απειλώντας κόμματα και πρόσωπα του αριστερού – προοδευτικού χώρου, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους ιστορικούς – φυσικούς συμμάχους. Όμως τα πάντα έχουν ήδη κριθεί. Κώστας Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου, Ευάγγελος Βενιζέλος, Ανδρέας Λοβέρδος, ο κάθε ένας, σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τις μεθόδους του, οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ στην απαξίωση και στον πολιτικό και ιδεολογικό του «θάνατο». Η σημερινή «ηγεσία» αρκείται στην τέλεση πολιτικών μνημόσυνων κάθε 3 του Σεπτέμβρη, όταν όλοι μαζί «θυμούνται» τον Ανδρέα Παπανδρέου για να τον ξεχάσουν όλες τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου.
Γιατί τώρα;

φωτο: Newpost