Ο Τσίπρας και η Κεντροαριστερά

Του Μάκη Δραγώνα

Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ εκτίμησε κατά την ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής ότι οι δύο δρόμοι που αναμετρώνται στην Ευρώπη θα αναμετρηθούν και στην Ελλάδα και κάλεσε σε συσπείρωση στον πόλο της Σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς να χρησιμοποιήσει την «ευρωπαϊκή χωροθέτηση» και ονοματολογία, ωστόσο έτσι άνοιξε το παιχνίδι.
Ο Αλέξης Τσίπρας με τη βοήθεια των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών παρουσιάζεται ως μοναδικός εκφραστής αυτού του χώρου καταλαμβάνοντας συγκεκριμένα ζωτικά εδάφη της Κεντροαριστεράς. Η στρατηγική που ακολουθείται, εδώ και κάποιους μήνες, από κοινού Μαξίμου και Κουμουνδούρου, με στόχο να ξανακερδίσουν τον κόσμο που νιώθει πως έχει αποξενωθεί από το κόμμα, λόγω της κυβερνητικής πολιτικής, περιλαμβάνει σε όλη τη χώρα παρουσία των τοπικών βουλευτών και κορυφαίων Υπουργών. Η παρουσία κορυφαίων στελεχών θα δώσει το μήνυμα πως η κυβέρνηση, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες δεν κρύβεται αλλά προσπαθεί να είναι σε διαρκή επαφή με τους πολίτες. Μέχρι εδώ όλα καλά, είναι λίγο πολύ αναμενόμενα. Εκείνο το νέο κομμάτι που προστίθεται στην στρατηγική αυτών των περιοδειών έχει να κάνει με την έφοδο προς την Κεντροαριστερά που ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη φορά με μεγαλύτερη οργάνωση και με τη βοήθεια στελεχών εκείνων που προέρχονται από την Σοσιαλδημοκρατία που βρίσκονται ήδη στην Κουμουνδούρου. Ο νέος δικομματισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμος αν Φώφη και Σταύρος συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι του σκύλου και της γάτας. Η σημερινή Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. αδυνατεί να θεμελιώσει πολιτική παρουσία, είναι εμφανής η απουσία ηγετικής προσωπικότητας που συνιστά απολύτως ανασταλτικό παράγοντα. Ο Κ. Μητσοτάκης στην ηγεσία της ΝΔ επιχειρεί την ανατοποθέτησή της, αναζητώντας καινούρια ταυτότητα ερωτοτροπώντας με την άκρα δεξιά και καθόλου εύκολο εγχείρημα, καθώς προσκρούει στον συντηρητισμό ενός μαρμαρωμένου μηχανισμού. Οι αναδιατάξεις πολιτικές, κομματικές, επιτρέπουν στον Αλέξη Τσίπρα να αναζητά τον δικό του ρόλο και λόγο. Παρά την ανέξοδη αντιπολίτευση από όλα τα κόμματα παραμένει ισχυρός παίχτης. Η στροφή του στον ρεαλισμό τού προσφέρει την ευκαιρία να εδραιώσει τη θέση του στην Κεντροαριστερά, παράταξη του διαλόγου, του ανανεωμένου και ανασυγκροτημένου πολιτικού και προγραμματικού λόγου για ΗΘΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ της πολιτικής. Την παράταξη που θα κάνει ελκυστική την πολιτική στους νέους (ψήφο στα 17). Μετά τις ταπεινώσεις των χρόνων της κρίσης αλλά και με την ανασυγκρότηση του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου. Ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση των ΑΝ.ΕΛ. από την κυβερνητική πλειοψηφία και παράλληλα με την αποδιάρθρωση και ραγδαία συρρίκνωση του ΚΙΝ.ΑΛ. αλλά και τη διάλυση του Ποταμιού, η αναδιάταξη του εσωτερικού πολιτικού πεδίου δεν αφορά μόνο τα μικρά κόμματα. Θα επηρεάσει συνολικά τις πολιτικές δυνάμεις με τη συγκρότηση δύο πόλων ενός συντηρητικού που εξελίσσεται ραγδαία σε αντιδραστικό και ενός δημοκρατικού, προοδευτικού που πρέπει να συγκροτηθεί πάνω στις μεγάλες ιστορικές αρχές της δημοκρατικής παράδοσης της Ελλάδας και πάνω στα μεγάλα διακυβεύματα της σημερινής Ευρώπης.
Αν δούμε το ΣΥΡΙΖΑ ως πομπό και την Κεντροαριστερά ως δέκτη ξεχωριστά λίγα θα αποκομίσουμε. Εκείνο που πρέπει να γίνει είναι πομπός και δέκτης να μπουν σε αμοιβαία διαδικασία. Αυτή η διαδικασία δε θα προκαλέσει μόνο ποσοτικές μεταβολές αλλά και ποιοτικές. Αυτό σημαίνει δυναμική διαδικασία, ο προοδευτικός δημοκρατικός χώρος είναι ένα πεδίο απαιτητικό μια σημαντική ενδοχώρα υπεύθυνων, σκεπτόμενων πολιτών που αποδυναμώθηκε, απενεργοποιήθηκε, βρέθηκε σε αμηχανία, κατακερματίστηκε, στράφηκε σε διάφορες κατευθύνσεις, αλλά δεν βρήκε τις λύσεις που ζητούσε στα χρόνια της κρίσης. Σήμερα, μοιάζει να ξαναβρίσκει τα αντανακλαστικά του προκειμένου να ανασυγκροτηθεί με πυρήνα την ανάπτυξη της χώρας, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και εξαιρετικά σημαντικό το ακροδεξιό φάντασμα που πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Η αντιστροφή αυτή της κατάστασης δηλαδή η αναγέννηση μιας εκσυγχρονιστικής μεταρρυθμιστικής δυναμικής ενδιαφέρει και μπορεί να κινητοποιήσει πολίτες που βρίσκονται εντός και εκτός κομματικών μηχανισμών, στελέχη που έχουν διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, νεότερες ηλικίες με σημαντικές ειδικεύσεις αλλά χωρίς κομματική στράτευση, δραστήρια μέλη τοπικών κοινωνιών. Ο όρος κεντροαριστερός χρησιμοποιείται εξ αδράνειας για να συνοψίσει την διαπίστωση ότι το πολιτικό παιχνίδι πρέπει να ανοίξει ότι η άλλη πορεία δεν μπορεί να έρθει να έρθει με τις τρέχουσες κομματικές διαδικασίες και περιχαρακώσεις, ότι πρέπει να ενεργοποιηθούν στοιχειωδώς τουλάχιστον οι πολιτικές διαδικασίες μέσα στην κοινωνία η οποία μοιάζει να παρακολουθεί απαθής τις κομματικές νομενκλατούρες που διαιωνίζονται με όλο και πιο κυνικούς τρόπους ότι χρειάζεται να ανοίξουν οι αρτηρίες που θα τροφοδοτήσουν με νέο αίμα το πολιτικό προσωπικό. Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας κρατάει το κλειδί των εξελίξεων αυτού του ευρύτερου χώρου και είναι φανερές και αποθαρρυντικές οι αντιστάσεις, οι αλληλοϋπονομεύσεις, οι αιώνιες κατατάξεις σε ομάδες των ιδίων πάντα ονομάτων. Ελπίζουν πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρουν καθιστώντας το κόμμα τους κυρίαρχο σε ολόκληρο το φάσμα της πάλαι ποτέ μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης». Ο Τσίπρας δεν είναι φιλόσοφος. Είναι πολιτικός. Άρα η πρόταση του απευθύνεται σε συγκεκριμένους χώρους, κόμματα και κινήσεις. Και είναι σωστό το μεγάλο κόμμα μιας ευρείας παράταξης να απλώνει το χέρι και θέτει τις προοπτικές μιας ευρύτατης συνεργασίας και συσπείρωσης απέναντι σε μια νεοφιλελεύθερη λύση. Διαφορετικά θα παραμείνει μια ατομική και συλλογική φαντασίωση που θα πλεονάζουν οι ηγετίσκοι, ενώ θα απουσιάσουν εντελώς οι νέες ιδέες και ο ικανός και εμπνευσμένος ηγέτης.

φωτο: Newpost