Θαύματα τέλος

Δυστυχώς, για όσους δεν θέλουν να το αντιληφτούν, η πένα μιας εφημερίδας αποτυπώνει την πραγματικότητα. Δε σχεδιάζει, ούτε χρηματοδοτεί έργα υποδομής. Εάν ήταν στο χέρι μας, σας διαβεβαιώνουμε ότι θα είχαμε κάνει τη Ζάκυνθο, όχι Παρίσι, αλλά Κυλλήνη, Κατάκολο, Αργοστόλι, Λευκάδα και Κέρκυρα.
Αυτό αφορά και στην περίπτωση των λιμενικών υποδομών τουριστικής ανάπτυξης.
Και ενώ τα υπόλοιπα νησιά διαθέτουν υποδομές, η Ζάκυνθος μένει απ’ έξω. Μέσα στα νησιά που είναι ψηλά στη λίστα των προτιμήσεων των κρουαζιερόπλοιων και γιότ είναι η Κέρκυρα, η Κεφαλονιά, αλλά και το γειτονικό μας Κατάκολο. Μάλιστα η τελευταία περιοχή είναι φημισμένη όχι μόνο για το λιμάνι της, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες του. Συνεπώς εδώ που φτάσαμε αντί να επιδιώκουμε μεγαλύτερο αριθμό θαλάσσιου τουρισμού πονοκεφαλιάζουμε γιατι δεν έχουν τα αυτονόητα.
Και εδώ είναι που μας πιάνει το παράπονο στο Τζάντε και σκεφτόμαστε το “όρσε γαμπρέ κουφέτα”! Στη Ζάκυνθο, ακόμα ψάχνουμε κάθε είδους brand name και αναθέτουν εκπόνηση μελετών με βάθος χρόνου στην εφαρμογή της. Είμαστε “επαναστάτες του καναπέ” και της μετάθεσης ευθυνών από τον ένα στον άλλο. Ακόμα και το Ναυάγιο περιμένουμε άλλους να μας αρχίσουν αμποσίες για να το σώσουμε. Μήπως είμαστε πέσε πίτα να σε φάω;
Θα το επαναλαμβάνουμε μέχρι τελικής πτώσεως… Τους Ιθαγενείς δεν θα μπορούμε πλέον για πολύ ακόμη να τους ξεγελάμε με χάντρες!
Αντί, λοιπόν, να μας απασχολεί πως θα προχωρήσει η υλοποίηση νέα προβλήτας, μαρίνας και λιμενικών εγκαταστάσεων ασχολούμαστε με το ποιος το οραματίστηκε, ποιος το παρήγγειλε, ποιος το ξεκίνησε, ποιος έδωσε το πρώτο ευρώ, σε τι κόμμα ανήκει εκείνος που βοηθά, ποιος είναι λιγότερο ή περισσότερο “χωριάτης”, σε ποιο μώλο θα κατασκευαστεί και ου το καθεξής. Η Ζάκυνθος δεν μπορεί να εξακολουθήσει για πολύ να είναι αποδέκτης των θαυμάτων του Αγίου Διονυσίου.