Τα Παιδιά έχουν δικαιώματα στην Υγεία

Άρθρο του Μ. Μπετίνη
Δικηγόρου

“Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους,
σαν το μύλο τον χάρτινο τις
ελπίδες μας”

Αρλέτα

Στο άρθρο 5 της αμφίσημης – και για πολλούς Έλληνες επώδυνης – Συμφωνίας των Πρεσπών, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις θεμελιώδεις διεθνείς συνθήκες που προσδιορίζουν τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα βασικά δικαιώματα των ανθρώπων του πλανήτη μας. Μεταξύ των συνθηκών αυτών μνημονεύονται ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών, η Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, υπογράφτηκε στην Νέα Υόρκη στις 26-1-1990 και με τον νόμο 2101/1992 κυρώθηκε από την Ελληνική Πολιτεία και απέκτησε εσωτερική – και μάλιστα υπερνομοθετική – ισχύ κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος. Η Διεθνής αυτή Σύμβαση στοχεύει στην απόλυτη προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού κάτω των 18 ετών, στην ψυχοπνευματική, σωματική και ηθική του ανάπτυξη και αποτελεί ουσιαστικά την “Magna Carta” των δικαιωμάτων του παιδιού στον Πλανήτη.
Μεταξύ των θεμελιωδών δικαιωμάτων του παιδιού, που αναγνωρίζονται με τη σύμβαση αυτή (άρθρο 24) είναι “Το δικαίωμα του παιδιού να απολαμβάνει το καλύτερο δυνατόν επίπεδο υγείας και να επωφελείται από τις υπηρεσίες ιατρικής θεραπείας…” και προς το σκοπό αυτό τα Συμβαλλόμενα Κράτη είναι υποχρεωμένα “Να εξασφαλίσουν σε κάθε παιδί την απαραίτητη ιατρική αντίληψη και περίθαλψη δίνοντας έμφαση στην ανάπτυξη της στοιχειώδους περίθαλψης”. Δυστυχώς η θεμελιώδης αυτή Διεθνής Σύμβαση των 55 άρθρων είναι άγνωστη εν πολλοίς στους Έλληνες Πολίτες για ευνόητους λόγους.
Την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019 οι Ζακυνθινοί είχαμε την ευχάριστη έκπληξη να παρακολουθήσουμε την μεγάλη και συγκινητική διαδήλωση των γονέων της Ζακύνθου με αίτημα την αποκατάσταση της κανονικότητας της λειτουργίας της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ζακύνθου. Η ογκώδης διαδήλωση διακρίθηκε για την μαζικότητα, τον παλμό και την συναισθηματική φόρτιση των γονέων που συμμετείχαν. Η αγωνία για την υγεία των παιδιών τους ήταν ευδιάκριτα αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους καθώς και η αποφασιστικότητά τους για τη συνέχιση του αγώνα τους (αδιανόητου σε μία Ευρωπαϊκή Πολιτεία, απολύτως όμως επιβεβλημένου στην χώρα των Φελάχων, που έχουμε την τύχη και την τιμή να διαβιούμε). Ο αγώνας των γονιών είναι απλά και μόνο ο αγώνας των παιδιών για την προστασία και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, όταν η πολιτεία βάναυσα και παράνομα τα καταπατεί
Μπορεί το Νοσοκομείο Ζακύνθου να νοσεί βαρύτατα, πλην όμως η μαζική διαδήλωση – αντίδραση των γονέων αποδεικνύει περίτρανα ότι μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας μας διαρρηγνύει τα “ναρκωτικά σεντόνια, που είναι τυλιγμένη” και διεκδικεί δυναμικά και αποφασιστικά μια θέση στον ήλιο και στο όνειρο.

φωτο: Naftemporiki